แถมยังมีหยกจักรพรรดิอีกตั้งเยอะ ถ้าสามารถแกะสลักได้ทั้งหมดจะได้เงินเท่าไหร่?

หยกจักรพรรดินั้นแทบจะไม่มีราคาเลยเวลาอยู่ในฝั่งแผ่นดินใหญ่ ที่นั่นขายกันอย่างกับเป็นเศษขยะ

แต่ในเซียงเจียงนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง บรรดาหยกและหยกจักรพรรดินั้นเป็นที่ต้องการมากของผู้สะสมในเซียงเจียง ตระกูลใหญ่ๆหรือว่าธุรกิจที่ทำเกี่ยวกับเครื่องประดับต่างก็ต้องการหยกชนิดนี้

แล้วถ้าหากนำหยกจักรพรรดิขนาดใหญ่ไปแกะสลักอีก หรือจะเอาไปทำเป็นเครื่องประดับอย่างกำไร ต่างหู ฯลฯ บางทีอาจจะขายได้หลายร้อยล้าน

ซูข่านได้ให้เฒ่าหลี่แกะสลักหยกจักรพรรดิที่เฒ่าหลี่นำมาเป็นหยกไป๋ช่าย หากเฒ่าหลี่สามารถแกะสลักได้ปราณีต อย่างน้อยเลยหยกไป๋ช่ายจะมีมูลค่าไม่ต่ำกว่า 1,000 ล้าน

มีเครื่องประดับอะไรในโลกนี้บ้างที่มีมูลค่าเท่านี้?

"แล้วเศษที่เหลือจากการแกะสลัก คุณจะเอาไปทำอะไร?"

เฒ่าหลี่ได้มองไปที่ซูข่านและถาม

"ฝีมือแกะสลักของเฒ่าหลี่จะทำให้มีเศษเหลือเยอะงั้นเหรอ?"

ซูข่านถามกลับด้วยน้ำเสียงกวนนิดๆ

เฒ่าหลี่ได้ยินก็ยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า

"ถึงผมจะสามารถแกะสลักหยกจักรพรรดิให้กลายเป็นหยกไป๋ช่ายได้ แต่ด้วยอายุของผมที่มากขนาดนี้แล้ว มือของผมนั้นก็ไม่ได้นิ่งเหมือนกับตอนที่ยังเป็นหนุ่ม"

"แถมหยกจักรพรรดิพวกนี้ก็มีขนาดใหญ่มากด้วย ยังไงมันก็ต้องมีเศษที่เหลือจากขั้นตอนการแกะสลักอยู่แล้ว"

ซูข่านครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะพูดขึ้นมา

"ถ้ามีชิ้นใหญ่มากก็เอาไปทำเป็นกำไลข้อมือ แต่ถ้าเป็นชิ้นส่วนที่เล็กลงมาหน่อยก็ทำเป็นสร้อยคอหรือแหวนก็ได้"

หยกจักรพรรดิที่มีคุณภาพแบบนี้หาได้ยากมาก ซูข่านได้นึกถึงตอนที่มันถูกทำเป็นแหวนและนำไปมอบให้กับผู้นำของตระกูลซูของเขา

ถ้าว่าถูกนำไปทำเป็นแหวนและสวมไว้ที่นิ้ว ด้วยลักษณะของหยกจักรพรรดิ มันจะต้องดึงดูดสายตาคนรอบๆได้อย่างแน่นอน ถ้าไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญแล้วพวกเขาก็จะรู้แค่ว่าเป็นเพียงหยกที่มีลักษณะสวยเท่านั้น

"เรื่องง่ายๆ"

เฒ่าหลี่พูดด้วยน้ำเสียงที่สบายๆ

"งั้นเฒ่าหลี่เขียนเครื่องมือที่ต้องการมาได้เลย ฉันจะรีบให้คนไปจัดการหามาให้เฒ่าหลี่"

ซูข่านมองไปที่เฒ่าหลี่และพูดด้วยรอยยิ้ม

"ไม่ต้องรีบก็ได้"

เฒ่าหลี่ส่ายหน้าเล็กน้อยและพูดด้วยรอยยิ้ม

"นอกเหนือจากหยกจักรพรรดิที่ผมได้นำกลับมาแล้ว คุณไม่อยากรู้เกี่ยวกับเรื่องเหมืองในประเทศพม่าเลยอย่างงั้นเหรอ?"

"ส่วนใหญ่แล้วเหมืองที่นั้นก็คือเหมืองเก่ากันทั้งนั้น แร่หรืออัญมณีมีค่าต่างๆก็ได้ถูกขุดออกไปจนเหลือแค่หินหยาบๆ เกือบทั้งหมดที่นั่นล้วนแล้วแต่เป็นเหมืองที่ถูกทิ้งร้างทั้งสิ้น"

ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเหมืองเก่าที่ถูกทิ้งร้างมานาน แต่ก็ยังมีเศษแร่หรืออัญมณีมีค่าหลงเหลืออยู่บ้าง บางเหมืองก็อาจจะมีมูลค่าเป็นล้านไปจนถึงร้อยล้านเลยก็มี

แต่กว่าจะหาเงินได้ขนาดนั้นก็ต้องใช้เวลารวบรวมเศษแร่หรือเศษอัญมณีเยอะหน่อย สำหรับซูข่านแล้วเขาไม่สนใจที่จะมานั่งรวบรวมอะไรพวกนี้เพื่อเงินแค่ร้อยล้านหรอก

มันน้อยเกินไปสำหรับคนแบบเขา เป้าหมายของการทำเงินมันน้อยเกินไป

ซูข่านเคยคุยกับเฒ่าหลี่เมื่อนานมาแล้ว

พวกเขาทั้งสองคนเคยพูดเกี่ยวกับเรื่องของเป้าหมายในการหาเงินอยู่ ก่อนอื่นเลยต้องเริ่มจากรายได้เพียงแค่ไม่เท่าไหร่ อาจจะเป็นหลักหน่วยก็ได้แล้วก็ค่อยๆขยายรายได้นั้นให้เพิ่มไปเรื่อยๆ

บางคนอาจจะมีเป้าหมายไปหยุดอยู่แค่ 10 ล้าน บางคนก็ 100 ล้าน แต่นั่นก็เป็นแค่เป้าหมายของพวกที่มองใกล้ตัวเท่านั้น สำหรับซูข่านแล้วเขาต้องการอยู่ที่ 100,000 ล้านต่อเดือน

นี่สิคือวิธีคิดของผู้ที่จะเป็นราชา

มันเยอะกว่าคนทั่วไปไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า

ดังนั้นเงินเพียงแค่ 100 ล้านนั้นไม่ได้อยู่ในสายตาของซูข่านอีกต่อไป เขาจำเป็นต้องมานั่งเก็บเศษทีละนิดเพื่อเอาไปแลกกับเงินแค่นั้นหรอก

จริงอยู่ว่าในตอนเริ่มต้นซูข่านมีเงินเพียงแค่หยิบมือเดียวเท่านั้น แต่เขาก็สามารถไต่เต้าจนมาถึงจุดนี้ได้

อย่างไรก็ตามซูข่านก็ยอมให้เฒ่าหลี่ได้ทำตามของตัวเองโดยการปล่อยให้เขาเดินทางไปพม่า แต่ดูเหมือนว่าเฒ่าหลี่ก็ได้เจออะไรที่น่าสนใจจนต้องมาบอกกับซูข่านด้วยตัวเอง

"ฮ่าๆๆๆ"

เมื่อเห็นท่าทางที่สนใจของซูข่านเฒ่าหลี่ก็ได้หัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดีและพูดด้วยรอยยิ้ม

"ถึงแม้ว่าจะเป็นเหมืองเก่าที่ไม่ได้ถูกใช้งานเป็นเวลาหลายปี แต่ผมก็ได้เป็นคนไปตรวจสอบที่เหมืองด้วยตัวเองเป็นเวลากว่าหนึ่งเดือน และในที่สุดผมก็เจอจนได้"

"ด้านในของเหมืองหลุมหนึ่งยังมีสภาพดีอยู่ ที่ด้านในผมสังเกตเห็นหยกก้อนอยู่เป็นจำนวนมาก หากว่าทำการขุดให้ลึกเข้าไปอีก เหมืองนี้ก็จะเป็นเหมืองที่มีอัตราผลิตแร่สูงมากๆ"

เฒ่าหลี่อธิบายด้วยความตื่นเต้น

"มีอย่างอื่นนอกเหนือจากหยกด้วยงั้นเหรอ?"

ซูข่านถามด้วยความประหลาดใจ

"แน่นอน มันต้องมีอย่างอื่นอยู่ด้วยแน่ๆ"

เฒ่าหลี่พูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

เหมืองประเภทนี้มักจะมีแร่หรืออัญมณีอย่างอื่นปนอยู่ด้วย อย่างดีเลยก็อาจจะเป็นทองคำ แต่ก็คงไม่ใช่แร่ทองคำที่มีขนาดใหญ่มาก เต็มที่เลยก็คงเป็นเศษเล็กๆพอๆกับไข่ไก่

แต่ถ้าหากเหมืองที่ว่าสามารถขุดพวกนี้ได้จริง แสดงว่าเหมืองเก่านี่ไม่ใช่เหมืองธรรมดา

"ตอนนี้ผมได้ประมูลเหมืองนี้มาแล้วและได้ในราคาที่ต่ำมากด้วย เหมืองเก่าพวกนี้แทบจะไม่มีราคาเลยในบรรดาเหมืองที่ยังใช้งานได้ทั้งหมด แต่ไม่รู้อะไรซะแล้วที่เหมืองเก่านี่จะทำเงินได้เป็นร้อยๆล้าน"

หลังจากที่เฒ่าหลี่ได้พูดจบ ตัวของเขานั้นก็รู้สึกแปลกๆอยู่นิดหน่อยเหมือนกัน

เฒ่าหลี่ยังจำภาพในอดีตของเขาเองได้ไม่เคยเปลี่ยน ในตอนที่เขานั้นเป็นขอทานที่ไม่มีเงินกินข้าวสักมื้อเดียว การไปขอเงินคนอื่นก็มีแต่จะถูกดุด่าและโดนทำร้าย

ช่วงเวลาในตอนนั้นเงินแค่ 1 หยวนก็สามารถทำให้เขามีชีวิตต่อไปแล้ว และตอนนี้เขากำลังพูดถึงเงินเป็นร้อยๆล้านอยู่

การได้มาพบกับซูข่านเหมือนกับการคืนชีวิตเดิมของเฒ่าหลี่คืน เขาได้ทำงานกับสิ่งที่เขารักอีกครั้งหนึ่ง เขาได้นอนในบ้าน เขาได้กินอาหารอิ่ม เขาได้ไปไหนมาไหนโดยมีคนดูแล

หากว่าเหมืองเก่าหลุมนี้จะสามารถทำเงินได้เป็นร้อยๆล้าน เฒ่าหลี่ก็อยากจะมอบเหมืองนี้ให้กับซูข่านด้วยตัวเอง

เฒ่าหลี่ได้ให้ด้วยความเต็มใจ เขาไม่รู้สึกเสียดายอะไรเลยกับเงินเพียงแค่นั้น

"หลายร้อยล้านงั้นเหรอ?"

ซูข่านแสดงท่าทางประหลาดใจ

"อาจจะถึงพันล้านเลยก็ได้ แต่ก็เป็นตัวเลขที่ผมประมาณเอาโดยอิงจากราคาของหินหยกเพียงอย่างเดียว และยังเป็นราคาของหินหยกมูลค่าต่ำสุดในตลาดอีกด้วย"

เฒ่าหลี่พยักหน้า

หยกนั้นมีหลายคุณภาพแตกต่างกันไป ยิ่งมีขนาดใหญ่แค่เท่าไหร่และมีตำหนิน้อยแค่ไหน ราคาของมันก็จะยิ่งสูงมากขึ้นเท่านั้น

ถ้าในยุคนั้นสามารถขายจนทำเงินได้หลายพันล้าน หากว่าเก็บและไปขายในยุคอินเตอร์ ลองคิดดูสิว่าราคาของมันจะพุ่งสูงแค่ไหน