"ตระกูลเจิ้ง ตระกูลโจว.."

ซูข่านนึกถึงตระกูลใหญ่หลายตระกูลในเซียงเจียง แต่ในบรรดาตระกูลเหล่านั้น มีเพียงสองตระกูลใหญ่เท่านั้นที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับประเทศพม่า

จางหม่านสามารถติดต่อกับคนในตระกูลนั้นได้อย่างง่ายดาย เธอสามารถบอกให้คนในตระกูลพูดอะไรก็ได้ตามแต่ที่เธอต้องการ

ถ้าจางต้าฝูทำงานได้ดีในประเทศพม่าจริง สองตระกูลนี้จะต้องรู้จักกับเขาแน่ๆ ยังไงซะพวกเขาก็เป็นคนที่มาจากประเทศจีนเหมือนกัน

เจอคนประเทศเดียวกันในต่างประเทศยังไงก็จำได้ขึ้นใจอยู่แล้ว อย่างน้อยก็พูดภาษาเดียวกัน

ตระกูลเจิ้งและโจวเองก็เป็นตระกูลที่เก่าแก่มากในเซียงเจียง พวกเขาลงหลักปักฐานอยู่ในเซียงเจียงมาหลายชั่วอายุคน กิ่งก้านสาขาพวกเขาก็เจริญรุ่งเรือง

สมาคมหลายแห่งในเซียงเจียงก็ล้วนแล้วแต่มีคนจากสองตระกูลนี้เป็นสมาชิก

ตอนนี้ว่านเซี่ยงกรุ๊ปได้ประกาศต่อสาธารณะชนแล้วเรื่องการช่วยเหลือตลาดอสังหาฯในเซียงเจียง ดังนั้นการขอความร่วมมืออะไรต่างๆจากชาวเซียงเจียงจึงเป็นเรื่องง่าย

พวกเขาชื่นชอบว่านเซี่ยงกรุ๊ปในฐานะผู้มากอบกู้อยู่แล้ว

ตระกูลใหญ่ๆหรือบริษัทดังๆในเซียงเจียงเองก็ไม่ยอมน้อยอหน้า พวกเขาก็ได้กระโดดลงมาเล่นเกมช่วยเหลือตลาดอสังหาฯเหมือนกัน

สำหรับตระกูลเจิ้งและโจว พวกเขาน่าจะเต็มใจที่จะผูกมิตรกับว่านเซี่ยงกรุ๊ปแน่ๆ

…

สามวันถัดมา ซงหมิงเจียงได้พาหลี่เจียงเฝิงมาหาซูข่าน

เมื่อมาถึงหลี่เจียงเฝิงก็ได้มองที่ซูข่านแล้วก็พูดว่า

"พี่สามครับ ผมได้ให้เงินคนที่จะเดินทางไปพม่าแล้วคนละ 2,000 หยวนแล้วครับ ตอนนี้พวกเขาทั้งหมดได้เดินทางกลับบ้านเกิดพวกเขา แล้วจะกลับมาหนานจิงหลังเทศกาลตรุษจีนครับ"

"อืม"

ซูข่านพยักหน้าเล็กน้อยและพูดกับหลี่เจียงเฝิง

"นายเองก็กลับบ้านได้แล้วหละ ใกล้จะถึงวันตรุษจีนแล้ว"

"ครับพี่สาม"

เมื่อได้ยินคำสั่งของซูข่าน หลี่เจียงเฝิงก็รีบตอบด้วยความเคารพ จากนั้นเขาก็ออกจากบ้านของซูข่านไป

ซูข่านมองไปที่ซงหมิงเจียงและพูดต่อว่า

"ให้คนอื่นเดินทางกลับบ้านช่วงนี้ได้เลย ไว้ให้พวกเขากลับมาหลังเทศกาลตรุษจีนสิ้นสุดลงก็ได้"

"พี่สามครับ.."

ซงหมิงเจียงมีสีหน้าที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นใจเท่าไหร่

"พวกเขามีหน้าที่ต้องรับผิดชอบที่นี่นะครับ"

ซูข่านส่ายหัวและพูดด้วยรอยยิ้ม

"แล้ว…นายจะแต่งงานเมื่อไหร่ล่ะ?"

"เอ่อ…"

ซงหมิงเจียงหน้าแดงทันทีเมื่อซูข่านพูดเรื่องแต่งงาน คนที่บ้านของซงหมิงเจียงได้แนะนำผู้หญิงคนหนึ่งให้เขาได้รู้จัก

หลังจากกลับมาจากเซียงเจียงก่อนหน้านี้ เขาก็ได้ไปพบกับผู้หญิงคนนั้นตามที่คนที่บ้านแนะนำ

เธอเป็นผู้หญิงธรรมดาที่มาจากครอบครัวหนึ่งในระแวกบ้านของเขา ด้วยการทำงานกับซูข่านทำให้ซงหมิงเจียงได้มีสภาพความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น เขาได้ส่งเงินให้กับครอบครัวของเขาทุกเดือน

ไม่แปลกที่จะมีคนอยากให้ลูกสาวแต่งงานกับซงหมิงเจียง

ซงหมิงเจียงได้พูดด้วยน้ำเสียงที่เขินอาย

"ช่วงปลายเดือนแหละครับ"

อายุของซงหมิงเจียงก็น่าจะราวๆ 30 ปี ถ้ายุคนี้ก็ถือว่าแต่งงานช้าไปหน่อย

โชคดียังที่เขานั้นได้มาพบกับซูข่าน โอกาสที่ซูข่านได้มอบให้มันส่งผลให้ซงหมิงเจียงได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง เงินเดือนที่เขาได้รับมากเป็นพันๆหยวนต่อปี

แถมยังได้เดินทางไปต่างสถานที่บ่อยครั้ง

"ยินดีด้วย"

ซูข่านแซวซงหมิงเจียงด้วยรอยยิ้ม

"ขอบคุณครับพี่สาม"

ซงหมิงเจียงกล่าวขอบคุณด้วยรอยยิ้มเช่นเดียวกัน เขารู้สึกขอบคุณซูข่านจริงๆออกมากจากใจของเขา ในขณะเดียวกัน ซงหมิงเจียงก็ได้นึกถึงวันที่ได้พบกับซูข่านเป็นครั้งแรก

วันนั้นเขาได้แสดงถึงทักษะการจับหัวขโมยให้กับซูข่านได้เห็น

ถ้าไม่มีหัวขโมยวันนั้น วันนี้ก็อาจจะไม่มีซงหมิงเจียงแล้วก็ได้

เวลาได้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว เทศกาลตรุษจีนก็ได้เข้ามาถึงเรื่อยๆ ปีนี้ซูข่านได้กลับไปฉลองตรุษจีนที่บ้านของตระกูลซู

เกือบทุกคนในตระกูลได้มาร่วมฉลองกันที่บ้านหลังนี้ ทั้งลุงและลูกพี่ลูกน้องของซูข่านก็ไม่มีการพูดจาแซะเขาอีก การฉลองเต็มไปด้วยความอบอุ่น

ในเช้าวันต่อเมา ซูข่านก็ได้กลับไปที่บ้านของเขาเพื่อฉลองตรุษจีนกับเฒ่าหลี่และเสี่ยวผิงต่อ

และก็เป็นเหมือนกับปีที่แล้ว

ซูข่านได้เหล้าเหมาไถเป็นของขวัญวันตรุษจีนจำนวนมาก เขามองดูเหล้าเหมาไถที่วางกองกันเต็มหน้าบ้านของเขา

ปีนี้ดูเหมือนจะเยอะกว่าปีที่แล้วอีกนะ

ซูข่านเห็นเหล้าจำนวนมากในบ้านของเขาก็พูดอะไรไม่ออก

นี่อาจจะเป็นสาเหตุที่ซูข่านจะต้องซื้อที่ดินเพื่อทำที่เก็บเหล้าเหมาไถเพิ่มโดยเฉพาะแล้วแหละ ถ้าปีหน้าได้เหล้าเหมาไถแบบนี้อีก เกรงว่าบ้านของซูข่านน่าจะเต็มไปด้วยเหล้าเหมาไถจนไม่มีทางที่จะเดิน

การที่เขาได้สั่งให้จางหม่านซื้อเหล้าเหมาไถเป็นจำนวนมากมาเก็บไว้ คนที่ทำงานกับซูข่านเลยคิดว่าเขาจะต้องชื่นชอบในเหล้าชนิดนี้

ดังนั้นในวันตรุษจีนทุกคนเลยพร้อมใจกันซื้อเหล้าเหมาไถมาให้กับซูข่าน

"เฮ้อ"

ซูข่านถอนหายใจขณะมองไปที่เหล้าเหมาไถในบ้านของเขา เขารู้สึกปวดหัวเล็กน้อย

"จะเอาไปเก็บที่ไหนดีล่ะเนี่ย? มันเยอะกว่าปีที่แล้วสองเท่าได้มั้ง"

ซูข่านบ่นกับตัวเอง

กิจการของซูข่านทุกอย่างเติบโตอย่างต่อเนื่อง เงินในกระเป๋าของคนที่ทำงานให้กับซูข่านก็มากขึ้นตามไปอีก

ดังนั้นจึงไม่แปลกที่พวกเขาจะซื้อเหล้าเหมาไถมาให้กับซูข่านในปริมาณที่มากกว่าเดิม

ขนาดฉู่เฟิงที่ทำงานกับเฒ่าจางได้ไม่เท่าไหร่ เขายังสามารถหาเงินได้มากกว่าพันหยวนเลยในเวลาไม่ถึงปี

นี่ยังไม่นับพวกคนที่ได้รับเงินปันผลจากกำไรในแต่ละกิจการของซูข่านอีกนะ อย่างจางเฉียงนี่ก็ได้รับเงินไปไม่ต่ำกว่าแสนหยวนแล้ว

"พี่สาม"

ระหว่างที่ซูข่านกำลังคิดเรื่องพวกนี้อยู่นั้น เสียงของหวางเอ๋อก็ดังที่นอกประตูบ้านของเขา

ไม่นานประตูก็เปิดออกแล้วหวางเอ๋อรีบวิ่งเข้ามาด้วยความร้อนลน

"เกิดอะไรขึ้น?"

ซูข่านมองไปที่หวางเอ๋อและถามด้วยความสงสัย

"พี่สามครับ มีบริษัทฟาสต์ฟู้ดต่างประเทศแทนตัวเอง KFC มาหาผมครับ"

หวางเอ๋อพูดอย่างรวดเร็ว

ซูข่านชะงักเล็กน้อย

KFC มางั้นเหรอ?