ซูข่านตะลึงไปชั่วขณะและมองไปที่ลี่ซีทันที เขามีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่?

"แฟนงั้นเหรอ?"

ซูข่านแทบจะกระอักเลือดออกจากปาก

"สวัสค่ะพี่สะใภ้ หนูชื่อลี่ซีนะคะ เป็นลูกพี่ลูกน้องของพี่ซูข่านค่ะ"

ลี่ซีเดินไปหาจ้าวชิงชิงและยื่นมือให้

"ฉันว่าเธอกำลังเข้าใจอะไรผิดอยู่นะ ฉันไม่ใช่แฟนของ เอ่อ.."

จ้าวชิงชิงรีบส่ายหัวอย่างรวดเร็ว เธอแอบชำเลืองไปมองซูข่านที่อยู่ด้านหลัง พอจ้าวชิงชิงไม่เห็นซูข่านมีท่าทีโกรธอะไร เธอก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา

"หนูรู้น่าว่าพี่สะใภ้ของหนูขี้อาย คริๆๆ"

ลี่ซีหัวเราะอย่างมีความสุข

ซูข่านกลอกตามองบนด้วยความเหนื่อยใจ จากนั้นเขาก็พูดขึ้นมา

"ลี่ซี!!"

"เธอกำลังเข้าใจอะไรผิดแล้ว นี่คือจ้าวชิงชิงเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยชิงหวา เธอเป็นเพื่อนของพี่เอง"

"ใช่ค่ะ"

จ้าวชิงชิงรีบพูดเสริมทันที เธอรู้สึกแปลกๆเล็กน้อย มีความผิดหวังเล็กๆอยู่บนใบหน้าของเธอ

"ฉันเป็นแค่เพื่อนของพี่สามเท่านั้นเอง"

"เอ๊ะ!! แหะๆ"

ลี่ซียิ้มเจื่อนและหัวเราะแห้งๆออกมา นี่เป็นการเข้าใจผิดครั้งใหญ่เลย นึกว่าพี่ซูข่านจะมีแฟนซะแล้ว จริงๆแล้วเพื่อนหรอกเหรอ?

แต่ผู้หญิงคนนี้สวยมากเลย แถมยังเรียนที่ชิงหวาอีก จริงๆเธอก็คู่ควรกับพี่ซูข่านอยู่ไม่ใช่น้อยเลยนะ

ถ้าได้เธอมาเป็นพี่สะใภ้ละก็…

"โอ้ยย"

ลี่ซีหลุดออกมาจากความคิดทันที หัวของเธอกำลังถูกซูข่านขยี้อยู่

"คิดอะไรอยู่? ทำไมจ้องเพื่อนพี่นานขนาดนั้น?"

ซูข่านเอามือมาขยี้หัวของลี่ซีและถามกับเธอ

"ไม่นะ หนูไม่ได้คิดอะไรเลย"

ลี่ซีเอามือของมือของเธอหยิบเอามือซูข่านออกจากหัว

ซูข่านมองไปที่ลี่ซีจากนั้นก็ชำเลืองมองจ้าวชิงชิงก่อนจะพูดว่า

"ชิงชิงเธอว่างอยู่รึเปล่า? ถ้าไม่ได้ทำอะไรอยู่มาช่วยลี่ซีจัดห้องหน่อย"

"ค่ะพี่สาม"

จ้าวชิงชิงตอบอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเธอนั้นยังมีสีแดงอยู่ เธอยังคงเขินอายจากการที่ลี่ซีเรียกเธอว่าพี่สะใภ้และเข้าใจว่าเธอเป็นแฟนกับซูข่าน

ซูข่านเดินนำลี่ซีเข้าไปในบ้าน เขาเดินนำลี่ซีไปยังห้องๆหนึ่ง

"แกร๊ก"

"เธออยู่ห้องนี้ไปก่อน"

ซูข่านเปิดประตูห้องหนึ่งในบ้านและพูดกับลี่ซี ถึงแม้ว่าเธอจะหนีออกจากบ้านมา แต่เธอก็ยังเป็นลูกพี่ลูกน้องของซูข่านอยู่ ซูข่านอยากรู้เหมือนกันว่าเธอหนีออกมาจากบ้านทำไม

ลี่ซีมองไปรอบๆห้องและพูดกับซูข่านด้วยความตกใจ

"พี่ซูข่าน นี่ห้องของหนูจริงๆเหรอ? มันใหญ่มากเลย"

"ใช่"

ซูข่านพยักหน้า

ถึงแม้ว่าบ้านของซูข่านจะเป็นบ้านเก่าที่มีอายุมานานก็จริง แต่ขนาดของบ้านเองก็ไม่ได้มีขนาดเล็กๆเหมือนกับบ้านในยุคสมัยนี้ บ้านหลังนี้สามารถอยู่ได้เป็น 10 ครอบครัวเลยทีเดียว

บ้านของตระกูลลี่เองก็ไม่ใช่ครอบครัวที่ยากจนอะไร บ้านของพวกเขาเองก็มีขนาดอยู่ที่ประมาณ 70 ตารางเมตร ถ้าเทียบกับคนทั่วไปแล้วก็เป็นบ้านที่ใหญ่พอสมควร

"ขอบคุณค่ะพี่ซูข่าน"

ลี่ซียิ้มอย่างมีความสุข ดูเหมือนว่าพี่ซูข่านอยากให้เราอยู่ที่นี่จริงๆ ไม่อย่างงั้นก็คงพาไปเจอคุณลุงกับคุณป้าแล้ว

"ชิงชิง เธอช่วยลี่ซีจัดห้องด้วยนะ"

ซูข่านหันกลับไปพูดกับจ้าวชิงชิงที่อยู่ข้างหลัง เธอยังคงยืนอยู่ด้วยใบหน้าที่มีสีแดง

"ได้ค่ะพี่สาม"

จ้าวชิงชิงตอบอย่างรวดเร็วราวกับเป็นลูกสะใภ้ตัวน้อยของบ้านหลังนี้ เธอรีบเข้าไปช่วยลี่ซีจัดห้องทันที

ซูข่านเห็นว่าสองสาวกำลังวุ่นวายกับการจัดห้องแล้ว เขาก็เดินออกไปข้างนอกและพูดกับซงหมิงเจียง

"หมิงเจียง นายไปบอกเสี่ยวผิงให้เอาชุดเครื่องนอนใหม่มาให้ลี่ซีหน่อย"

"ครับพี่สาม"

ซงหมิงเจียงพยักหน้าและเดินไปหาเสี่ยวผิงทันที เสี่ยวผิงเป็นแม่บ้านดูแลจัดการความสะอาดในบ้านหลังนี้ เธอได้ทำความเตรียมเครื่องนอนเป็นประจำอยู่แล้ว เหลือก็แค่นำมาใส่เตียงเท่านั้นเอง

หลังจากที่ซูข่านพูดกับซงหมิงเจียงเสร็จ เขาก็เดินไปยังห้องรับแขกของตัวบ้าน

เมื่อมาถึงเขาก็เจอกับเก้าอี้ตัวโปรดตั้งอยู่ แม้ว่าเขาจะไม่ได้ใช้งานเป็นเวลาหลายเดือนแล้ว แต่เก้าอี้เองก็ไม่มีฝุ่นเกาะเลยสักนิดเดียว มันยังสะอาดเหมือนใหม่เสมอ

ไม่เพียงแต่เก้าอี้เท่านั้นที่สะอาด แต่ทั่วทั้งห้องเองก็สะอาดไม่มีฝุ่นเกาะสักนิดเลยด้วย เสี่ยวผิงก็ยังคงทำหน้าที่ของเธอได้เป็นอย่างดี

ซูข่านไม่รอช้าหยิบกระปุกชาขึ้นมาและเทใส่กาน้ำชาลายครามทันที เขาเดินไปในครัวและหยิบกาต้มน้ำมารินใส่กาน้ำชาของเขา จากนั้นก็รินชาใส่แก้วและนั่งบนเก้าอี้ตัวโปรดพร้อมจิบชาทันที

"อ่าห์~"

หลังจากที่จิบชาไปประมาณ 2-3 แก้วแล้ว หนังตาของซูข่านก็เริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ จนซูข่านทนไม่ไหวเผลองีบหลับบนเก้าอี้ตัวโปรดของเขา

นานเท่าไหร่แล้วนะที่ไม่ได้รู้สึกสบายเช่นนี้

…

ซูข่านรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างอยู่ใกล้กับตัวเขา ซูข่านเลยลืมตาขึ้นมาช้าๆ เขาเห็นลี่ซีนั่งอยู่ข้างๆเขาพร้อมกับจ้องมองด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

ลี่ซีได้พูดอย่างรวดเร็วทันทีที่เห็นซูข่านตื่น

"หนูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้เป็นของพี่ซูข่านจริงๆ และหนูก็ได้ยินจากพี่ชิงชิงอีกด้วย่ว่า พี่ซูข่านมีธุรกิจเยอะแยะเลยในหนานจิง"

ซูข่านมองไปยังจ้าวชิงชิงที่นั่งอยู่ถัดไป จ้าวชิงชิงเห็นซูข่านมองมาก็รีบก้มหัวยอมรับความผิดอย่างรวดเร็ว แต่ซูข่านก็ไม่ได้สนใจและหันไปคุยกับลี่ซีต่อ

"บอกพี่หน่อยสิ ทำไมเธอถึงหนีออกจากบ้านมา?"

"หนูไม่ได้หนีออกจากบ้าน หนูแค่มาเที่ยวเท่านั้นเอง"

ลี่ซีรีบปฏิสเสธอย่างรวดเร็ว

ซูข่านได้ยินก็เลยหัวเราะและพูดช้าๆ

"งั้นพี่ก็สามารถโทรหาพ่อแม่เธอได้ใช่ไหม?"

"ไม่!!!!!"

ลี่ซีตะโกนขึ้นมาเสียงดัง

ถ้าซูข่านโทรไปหาพ่อแม่ของเธอ เขาก็จะรู้ได้ทันทีว่าเธอหนีออกจากบ้านมา

ซูข่านส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้และพูดต่อ

"งั้นบอกความจริงพี่มา ถ้าเธอบอกทุกอย่างกับพี่ พี่จะช่วยเธอเอง"

"จริงเหรอคะ? พี่ซูข่านจะช่วยหนูจริงเหรอ?"

ลี่ซีเบิกตากว้างออกด้วยความตกใจ

"ใช่"

ซูข่านพยักหน้าเบาๆ

ลี่ซีครุ่นคิดอยู่สักครู่ก่อนจะพูดกับซูข่าน

"พี่ซูข่านคะ ถ้าสมมุติว่าพี่ช่วยหนูไม่ได้ พี่อย่าบอกพ่อแม่หนูได้ไหมว่าหนูอยู่ที่ไหน"

"บอกพี่มาเถอะ"

ซูข่านพยักหน้า

ลี่ซีหายใจเข้าลึกๆและเริ่มพูด

"หนูไม่อยากเรียนต่อในประเทศจีนค่ะ หนูอยากจะไปเรียนต่อเมืองนอก"

"หลังจากที่หนูจบมัธยมหนูก็บอกพ่อกับแม่เสมอเรื่องจะไปเรียนต่อ แต่ทุกครั้งที่พูดก็ได้แต่ทะเลาะกัน"

"หนูเห็นเพื่อนหนูหลายคนเดินทางไปเรียนต่อแล้วหนูก็อยากไปบ้าง เพราะฉะนั้นหนูก็เลย…"

"หนีออกจากบ้านมาค่ะ"

"แค่นี้เหรอ?"

ซูข่านมองไปที่ลี่ซีและถามด้วยความประหลาดใจ

เขาจำได้ว่าเดือนมิถุนายนที่ผ่านมา เพิ่งจะปิดภาคเรียนของนักเรียนในระดับมัธยม

"แสดงว่าเธอไม่ได้สอบเข้ามหาวิทยาลัยใช่ไหม? เธอหนีออกมาก่อน"

ลี่ซีพยักหน้าและพูดต่อ

"ก็พ่อแม่หนูไม่ยอมให้หนูไปเรียนเมืองนอกไง เรียนเมืองนอกแล้วมันผิดตรงไหน? เพื่อนทุกคนของหนูที่ไปเมืองนอกก็บอกเหมือนกันหมด"

"ที่เมืองนอกนั้นเจริญกว่าประเทศจีนตั้งหลายเท่า เงินเดือนเองก็สูงกว่า บ้านเมืองก็ดีกว่า"

เมื่อเห็นความตั้งใจอันแน่วแน่ของลี่ซีในการพูดถึงเมืองนอกแล้ว ซูข่านก็พยายามห้ามตัวเองไม่ให้ขยุมหัวเธอ

ทุกวันนี้เด็กหลายคนเป็นอย่างลี่ซี พวกเธอถูกวัฒนธรรมตะวันตกกลืนกินไปหมด

หลายต่อหลายคนยอมแลกทุกอย่างเพื่อที่จะให้ตัวเองได้ไปอยู่เมืองนอกหรือเรียนต่อ