และในรุ่นต่อมาโรงแรมในเครือก็ได้ขยายสาขาไปยังต่างประเทศมากมาย นอกจากนี้แล้วก็ยังมีโรงแรมขนาดกลางที่ทำเป็นเครือโรงแรมด้วยเช่นกัน

ในช่วงทศวรรษที่ 1990 เริ่มมีนักธุรกิจได้เล็งเห็นถึงข้อดีที่จะได้จากธุรกิจโรงแรม พวกเขาจึงได้ก้าวเข้าสู่วงการและเริ่มทำธุรกิจเกี่ยวกับโรงแรมทันที

แม้ว่าเงินทุนของพวกเขาจะไม่ได้สูงมาก แต่มันก็ยังพอที่จะสร้างโรงแรมขนาดกลางโดยดัดแปลงให้กับเข้าวัฒนธรรมของที่นั่นได้ บวกกับเอาข้อดีของที่พักที่พวกนักธุรกิจเคยไปพักมาใช้ในโรงแรม

การที่พวกเขาเองก็เป็นนักธุรกิจดังนั้นพวกเขาจึงต้องเดินทางไปยังที่ต่างๆบ่อยครั้ง ได้เห็นทั้งโรงแรมที่เป็นของประเทศจีนและต่างประเทศแล้ว

เว้นซะก็แต่โรงแรมระดับหรูหราที่ต้องใช้เงินเข้าพักต่อคืนหลายพันหยวน จริงๆนักธุรกิจระดับพวกเขาจะเข้าพักได้อยู่ แต่การที่ต้องเดินทางบ่อยละเข้าพักแบบนี้ทุกครั้ง มันจะใช้เงินเยอะไปหน่อย

สิ่งที่แย่ที่สุดสำหรับการไปพักโรงแรมท้องถิ่นก็คือสุขอนามัย

หลายต่อหลายที่ไม่มีห้องน้ำส่วนตัวภายในห้อง โรงแรมประเภทพวกนี้มันเหมาะสำหรับคนที่ต้องการมาอยู่แค่ 1 คืนแล้วไปต่อเท่านั้น

การที่เปิดโรงแรมขนาดกลางแล้วปรับปรุงสุขภัณฑ์เนี่ย ทำให้มันครองใจผู้คนได้อย่างรวดเร็ว มันจะคุ้มกว่าไหมที่จ่ายเงินเพิ่มแค่ไม่เท่าไหร่ แต่ได้พักกับโรงแรมที่ดูสะอาด จัดการทุกอย่างเป็นระบบ และยังมีบรรยากาศที่ดีอีกด้วย

"ใช่ครับพี่สาม"

จางเฉียงพยักหน้าตอบคำถามของซูข่าน

"ผมได้ใช้เงินของพี่สามซื้อที่ดินเพื่อที่จะทำโกดังเก็บของแต่มันก็ยังเหลืออยู่อีกเป็นจำนวนมาก พี่กั๋วเฉียงเคยเล่าให้ผมฟังถึงตอนที่พวกเขาเดินทางไปเผิงเฉิงกับพี่สามครั้งแรก"

"เขาเล่าให้ฟังว่าโรงแรมที่นั่นเล็กยิ่งกว่ารูหนูซะอีก และห้องน้ำในโรงแรมก็ไม่มี จะใช้ห้องน้ำก็ต้องออกมาใช้ห้องน้ำสาธารณะ"

น้ำเสียงของจางเฉียงเริ่มดูตื่นเต้นขึ้นเรื่อยๆ

"ผมเห็นว่าที่หนานจิงเองก็เริ่มมีนักท่องเที่ยวเข้ามาเยอะขึ้นเรื่อยๆ ผมเลยอยากจะสร้างโรงแรมดีๆสักสิบชั้นไว้รองรับนักท่องเที่ยวเหล่านี้ครับ และยังเอาไว้รองรับคนจากเมืองอื่นอีกก็ได้"

โรงแรมดีๆสักสิบชั้นงั้นเหรอ โรงแรมอย่างดีแต่มีแค่สิบชั้นเนี่ยนะ

ลองคิดดูสิในยุคปี 2000 เนี่ย แม้ว่าโรงแรมจะดีสักแค่ไหน แต่ถ้ามันมีแค่สิบชั้นมันก็เป็นแค่โรงแรมขนาดกลางเท่านั้น เทียบไม่ได้กับโรงแรมไฮเอนต์ที่มีสูงใหญ่และมีวิวรอบทิศทาง

"โรงแรมดีๆงั้นเหรอ?"

ซูข่านพูดทวนด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย

"ใช่ครับพี่สาม ผมว่าจะทำให้ห้องพักนั้นประดับตกแต่งให้หรูหราเป็นพิเศษ ให้เหมือนกับโรงแรมดีๆในมณฑลกวางตุ้งเลยครับ"

โรงแรมดีๆที่จางเฉียงพูดถึงนั้น ซูข่านเองก็รับรู้ได้ทันที ที่นั่นเป็นโรงแรมที่มีการออกทีวีบ่อยที่สุดแล้ว เรียกได้ว่าเป็นจุดขายของมณฑลกวางตุ้งได้เลย

แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ

ก็ทำโรงแรมดีๆและหรูหราแบบนั้นมันไม่ใช่ความดีที่ดีเลย

เมื่อมองไปที่ใบหน้าของจางเฉียงแล้ว ซูข่านเองก็พบว่าสีหน้าของจางเฉียงเองดูมุ่งมั่นกับโรงแรมที่เขาอยากเปิดสุดๆ จริงๆมันก็เป็นช่องทางการเริ่มทำธุรกิจได้แบบหนึ่งเหมือนกันด้วย

ซูข่านเลยพูดกับจางเฉียงด้วยรอยยิ้ม

"นายคิดจะทำโรงแรมแบบเดียวกับโรงแรมในมณฑลกวางตุ้งเลยอย่างงั้นเหรอ? ต้องตกแต่งห้องหรูหราทุกห้องเลยนะ"

"แล้วนายเคยคิดบ้างไหม? ว่าโรงแรมที่นายเห็นในทีวีมันจะมีคนเข้าพักทุกวัน?"

"อึ้ก"

จางเฉียงกลืนน้ำลายอึ้กใหญ่ลงในลำคอ เขาหยุดนิ่งไปชั่วครู่เพื่อครุ่นคิดกับคำถามของซูข่าน

จริงอย่างที่พี่สามว่านั่นแหละ การที่ตกแต่งห้องให้หรูหราแบบนั้น ค่าห้องต่อคืนมันจะต้องสูงมากๆ

แล้วการที่ค่าห้องสูงขนาดนี้ ลูกค้าที่ต้องการเข้ามาพักก็จะมีจำนวนน้อยลง จะมีแค่พวกเศรษฐีไม่ก็นักท่องเที่ยวอย่างเดียวแน่ๆ ตัดเรื่องคนจีนที่จะเข้ามาพักทิ้งไปได้เลย

แล้วไหนจะยังค่าพนักงาน ค่าน้ำค่าไฟอีก รายจ่ายที่ต้องจ่ายรายเดือนเพื่อบำรุงห้องหรูหราแบบนี้ มันจะต้องสูงมากๆแน่ๆ

จางเฉียงเริ่มมีสีหน้าที่เป็นกังวลขึ้นเรื่อยๆเมื่อคิดถึงรายจ่ายที่จะต้องจ่ายรายเดือน และค่าห้องเองจะต้องสูงตามรายจ่ายของโรงแรมอยู่แล้ว ถ้าเป็นอย่างงั้นก็คงไม่มีแขกที่จะเข้ามาพักเยอะอย่างที่คิด

เมื่อเห็นสีหน้าของจางเฉียง ซูข่านก็หัวเราะออกมาเบาๆ

จางเฉียงเกาหัวของเขาเบาๆด้วยความเขินอาย ความคิดที่เขาวาดฝันเอาไว้เริ่มพังทลายลง เขาเองคิดแต่เรื่องจะทำโรงแรมดีๆ แต่เขาไม่ทันได้คิดถึงรายละเอียดพวกนี้เลย

นอกจากนี้เขายังได้จดทะเบียนบริษัทและอนุมัติให้เริ่มมีการก่อสร้างอาคารสิบชั้นแล้วด้วย จะให้ล้มเลิกกลางคันแบบนี้มันก็ดูยังไงๆอยู่

"พี่สามโปรดช่วยชี้แนะให้ผมด้วยครับ ผมได้จัดการทุกอย่างโดยไม่ได้ปรึกษากับพี่สามก่อน ผมนี่โง่จริงๆเลย"

จางเฉียงมองไปยังซูข่านด้วยสายตาที่วิงวอน ซูข่านเป็นที่พึ่งสุดท้ายของเขาแล้ว

"โอเค!"

ซูข่านส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้แล้วพูดต่อ

"เดี๋ยวฉันเขียนรายละเอียดที่ต้องไปทำแบบเดียวกับ KFC ให้นายละกัน"

"เอ๊ะ!! จริงเหรอครับพี่สาม"

"ขอบคุณมากครับพี่สาม ขอบคุณมากครับ"

หลังจากได้ยินคำพูดของซูข่าน จางเฉียงก็รีบก้มหัวขอบคุณซูข่านอย่างรวดเร็ว

เป็นเวลานานแล้วที่ร้าน KFC มีที่ 3 สาขาเหมือนเดิม จางเฉียงเองก็ไม่กล้าที่จะถามหวางเอ๋อกับเสี่ยวหู่เรื่องแผนการของพวกเขาอยู่เหมือนกัน จากที่คุยล่าสุดเห็นว่าทั้งคู่วางแผนเปิดสาขาใหม่ในอีก 5 เมือง

ซึ่งแผนการของพวกเขาดูเหมือนจะทำต้องให้เสร็จก่อนมิถุนายนปีหน้าด้วย เนื่องจาก KFC ที่เปิดต่างเมืองอย่างที่เทียนจินนั้นประสบความสำเร็จอย่างงดงาม ยอดขายของที่นั่นไม่น้อยไปกว่าที่หนานจิงเลย

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะแผนการ KFC ของพี่สามที่มอบให้กับหวางเอ๋อกับเสี่ยวหู่ในครั้งแรก ทั้งสองคนได้นำแผนการของพี่สามไปทำตามจนสามารถต่อยอดจนถึงขนาดนี้ได้ และตอนนี้พี่สามกำลังจะให้แผนการสร้างโรงแรมแก่เขา

จางเฉียงรู้สึกตื่นเต้นมากจนหายใจเสียงดังและเร็วขึ้น

"ใจเย็นๆ"

"ครับพี่สาม"

จางเฉียงตอบด้วยรอยยิ้ม

ซูข่านส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้แล้วพูดต่อ

"จริงๆถ้านายจะสร้างโรงแรมตามแบบในฝันของนายก็ได้นะ แล้วนายก็จะรู้ได้เลยว่านายจะเสียเงินกับโรงแรมไปเปล่าๆเลย"

"ก็จริงอยู่ที่หนานจิงมีนักท่องเที่ยวต่างชาติเข้ามาเยอะกว่าที่มณทลกวางตุ้ง แต่นายรู้อะไรไหม? คนพวกนั้นที่เข้ามาท่องเที่ยวในประเทศจีนพวกเขาไม่ชอบนอนโรงแรมในกวางตุ้งเลย"

"อะไรนะครับ นักท่องเที่ยวพวกนั้นอะนะ พวกเขาไม่มีเงินเหรอครับ?"

จางเฉียงถามด้วยความสงสัย

เขาเห็นนักท่องเที่ยวพวกนั้นแบกกระเป๋าใหญ่ๆและก็ชอบถือแผนที่ชี้นิ้วไปทั่ว พวกเขาไม่มีเงินแล้วจะมาเที่ยวต่างประเทศได้ยังไงกัน

"ใช่"

ซูข่านพยักหน้า

"จริงๆนักท่องเที่ยวที่มีเงินก็มีแหละ แต่น้อยกว่าพวกที่มาท่องเที่ยวแบบประหยัดเยอะมาก ประเทศที่พวกเขามาจริงๆก็มีขอทานแล้วก็พวกคนไร้บ้านเยอะกว่าประเทศเราอีก"

"ดังนั้นโรงแรมที่นายจะเปิดถึงแม้ว่านายจะทำไว้ดีแค่ไหนก็ตาม แต่ราคาต่อคืนมันจะต้องสูงจนนักท่องเที่ยวพวกนั้นไม่เข้าแน่นอน พวกเขายอมจ่ายค่าที่พักถูกๆเพื่อที่จะไปท่องเที่ยวแพงๆกันทั้งนั้นแหละ"

ในยุคนี้ยังไม่ค่อยมีพวกคนรวยเที่ยวประเทศจีนกันสักเท่าไหร่ด้วย น้อยคนที่จะมาท่องเที่ยวเพราะอยากมาล้วนๆ เมืองเองก็ยังไม่พัฒนา ไหนจะคมนาคมอีก

โชคดีจริงๆที่จางเฉียงได้ซูข่านเข้ามาช่วยไว้ ไม่อย่างงั้นโรงแรมที่เข้าสร้างเองจะต้องกลายเป็นโรงแรมร้างแน่ๆ

"ครับพี่สาม"

จางเฉียงก้มหัวลงด้วยและพูดด้วยน้ำเสียงซาบซึ้ง

ซูข่านเลยพูดด้วยต่อว่า

"จริงๆโรงแรมใช้เค้าโครงเดิมที่นายวางไว้ก็ได้ แค่ปรับอะไรนิดหน่อยเท่านั้น"