ความประทับใจในตัวชูเฟิงของซูข่านมีเพิ่มขึ้นมาก เจ้าเด็กน้อยคนนี้ให้ความสำคัญกับครอบครัวที่ตัวเองมีอยู่ด้วย
ตอนวันตรุษจีน เขาก็ได้แบ่งประทัดให้กับพวกเด็กๆในซอย ทั้งๆทีเขาเลือกที่เก็บไว้เล่นเองก็ยังได้
เด็กคนนี้มีความคิดที่โตกว่าผู้ใหญ่บางคนซะอีก
ชูเฟิงถือขนมปังอยู่และพูดด้วยรอยยิ้ม
"น้องสาวของผมเรียนเก่งกว่าผมมาก เธอสอบได้ที่หนึ่งตลอดเลย ผมเลยตัดสินใจไม่ไปโรงเรียนแล้วเพื่อสนับสนุนให้เธอได้เต็มที่"
เมื่อได้ยินชูเฟิงเล่าจบ ซูข่านก็คิดว่าตัวของเขานั้นได้คิดผิดไป ตอนแรกเขาคิดว่าเด็กคนนี้ไม่ไปโรงเรียนเพราะขี้เกียจเรียนเท่านั้น ไม่ก็อยากมาทำงานเพื่อหาเงินเร็วๆ
แต่เบื้องหลังของเด็กคนนี้มันเจ็บปวดอยู่ไม่ใช่น้อย การศึกษาภาคบังคับของรัฐบาลทำให้บางครอบครัวลำบากไม่ใช่เล่น
ไม่แปลกใจที่ทำไมย่าของเขาถึงได้มาทุบตีชูเฟิงจนบาดเจ็บขนาดนี้
แต่ความคิดของชูเฟิงดูเป็นผู้ใหญ่มากๆ
"กินไปเถอะ เดี๋ยวฉันให้คนไปซื้อมาให้อีก"
ซูข่านเอามือวางไปที่หัวของชูเฟิงและลูบเบาๆ
"ขอบคุณครับพี่ซูข่าน"
ชูเฟิงพูดด้วยรอยยิ้ม
"ง่ำๆ กร้วบๆ"
ชูเฟิงเริ่มกัดขนมปังอย่างรวดเร็วด้วยความหิว ซูข่านเดาว่าหลังจากถูกย่าตีไปเมื่อคืน เธอคงจะโกรธจนไม่ได้ทำอาหารเช้าให้เขากิน เธอคงคิดว่าการทำให้เขาหิวแล้วเขาจะยอมแพ้และไปโรงเรียนในที่สุด
ย่าและปู่ของเขาดูเป็นห่วงชูเฟิงไม่ใช่เล่น พวกเขาต้องการให้หลานคนนี้ไปโรงเรียนน่าดู ไม่อย่างงั้นพวกเขาจะยอมเสียค่าเทอมให้พวกเขาทำไมกัน
ส่วนเด็กคนนี้ก็ร้ายไม่เบา แม้เมื่อคืนจะโดนมาหนักหนาสาหัสแค่ไหน แต่เขาก็ไม่คืนคำพูดของตัวเองสักคำเดียว เขาไม่ยอมให้ย่าหยุดตีด้วยซ้ำ
"หมิงเจียง"
ซูข่านตะโกนไปทางซงหมิงเจียงที่กำลังฝึกมีดบินอยู่ในสวน
"ครับพี่สาม"
ซงหมิงเจียงรีบวิ่งออกมาหาซูข่านอย่างรวดเร็ว
"นายไปซื้อขนมปังกับผลไม้มาหน่อย"
ซูข่านพูดด้วยรอยยิ้มพร้อมกับยื่นเงินให้กับซงหมิงเจียง
"ครับพี่สาม"
ซงหมิงเจียงรับเงินและเดินออกไป ในเวลาเช้าๆแบบนี้ยังคงมีร้านแผงลอยขายของกินอยู่ ยังไม่โดนเทศกิจไล่เหมือนหมูเหมือนหมา มีแผงลอยขายอาหารเกือบทั่วทุกมุมของซอย
"พี่ซูข่าน"
ชูเฟิงมองไปยังแผ่นหลังของซงหมิงเจียงที่กำลังจากไป เขามองด้วยสายที่มีความอิจฉาา
"พี่หมิงเจียงทำงานให้กับพี่ใช่ไหมครับ เขาเป็นคนคุ้มกันให้กับพี่"
"คนคุ้มกันอะไร?"
ซูข่านกลอกตา เด็กคนนี้รู้ทุกอย่างเลย
"ผมเคยเห็นพี่หมิงเจียงปามีดที่หน้าบ้านของพี่ด้วย เขาปาเขาเป้าทุกอันเลย"
ชูเฟิงพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น
"ไม่!! นายกลับไปโรงเรียนเถอะ"
ซูข่านเอามือวางบนหัวของชูเฟิงและตบเบาๆ เด็กคนนี้ยังไม่รู้เรื่องอะไรมากนัก หากว่าเขาถูกหลอกให้กับเหมืองถ่านหินตอนเหนือของประเทศ เขาก็ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาคงจะทำงานขุดถ่านหินไปวันๆ ตอนนี้เขายังเป็นเพียงเด็กน้อยคนหนึ่งเท่านั้น
"ผมอยากหาเงิน ผมอยากซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้น้องสาวของผม ผมอยากซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้กับปู่และย่า ผมไม่อยากไปโรงเรียนแล้ว"
ชูเฟิงกัดฟันและพูดด้วยสายตาที่จริงจัง
ซูข่านมองดูใบหน้าที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะของชูเฟิง สายตาของเขาดูมุ่งมั่นมากๆ
"นี่ครับพี่สาม ขนมปังกับผลไม้"
จากนั้นซงหมิงเจียงก็เดินกลับมาพร้อมกับขนมปัง 2-3 อันและผลไม้นิดหน่อย
"เอาไป"
ซูข่านหยิบของจากซงหมิงเจียงและยื่นให้กับชูเฟิง
"ขอบคุณพี่ครับซูข่าน"
ชูเฟิงตอบด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข
"เอาของพวกนี้กลับไปให้น้องสาวนายซะ แล้วก็ไปโรงเรียนตามที่ย่านายบอกเถอะ"
ซูข่านตบไหล่ของชูเฟิง จากนั้นเขาก็ยืนขึ้นและเดินกลับเข้าบ้าน
"พี่ซูข่าน ผมจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด"
ชูเฟิงตะโกนใส่หลังของซูข่าน
ซูข่านได้ยินก็ยิ้มเล็กน้อยและส่ายหัวเบาๆ เด็กคนนี้ไม่ยอมฟังอะไรเขาเลย
และในช่วงเวลาที่ผ่านมาชูเฟิงก็ไม่ยอมแพ้จริงๆ เขามาที่หน้าบ้านของซูข่านทุกวันในตอนเช้า เขาจะยืนอยู่ที่หน้าบ้านโดยไม่ไปไหนเลย พอถึงตอนเที่ยงก็วิ่งออกไปที่ไหนสักแห่ง
จากนั้นเขาก็วิ่งกลับมายืนที่เดิมจนถึงตอนเย็น แล้วเขาก็วิ่งกลับบ้าน และวันรุ่งขึ้นก็มาทำแบบเดิมอีก
หลายต่อหลายวันที่ชูเฟิงทำแบบนี้ เหมือนกับเป็นกิจวัตรประจำวันของเขาไปแล้ว
แม้แต่ซงหมิงเจียงยังคงทึ่งกับความมุ่งมั่นของเด็กน้อยคนนี้
"พี่สามครับ ลูกหมีนั่นมาอีกแล้ว"
ซงหมิงเจียงได้ตั้งฉายาลูกหมีให้กับชูเฟิง เขาเห็นว่าชูเฟิงเป็นเด็กที่มีอดทนในการทำสิ่งเดิมได้ทุกวี่ทุกวัน
"เฮ้อ"
ซูข่านถอนหายใจขณะนั่งพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้ตัวโปรดของเขา
"เรียกเขาเข้ามา"
ผ่านไปหลายวันแล้ว แต่ชูเฟิงก็ยังไม่ยอมไปโรงเรียนตามคำแนะนำของซูข่าน
ดูเหมือนว่าเขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่ไปโรงเรียนอีกแล้ว เขาเป็นเด็กที่มุ่งมั่นสูงมาก
"ครับพี่สาม"
ซงหมิงเจียงรีบไปเดินออกไปหน้าบ้าน จากนั้นเขาก็เดินกลับมาพร้อมกับชูเฟิง
"พี่ซูข่านครับ"
ชูเฟิงพูดด้วยความตื่นเต้น
"แผลหายเจ็บแล้วรึยัง?"
ซูข่านถามพร้อมกับมองที่ใบหน้าและตามตัวของชูเฟิง ร่องรอยบาดแผลเริ่มจางลงอย่างเห็นได้ชัด ดูเหมือนว่าเขาแทบจะเป็นปกติแล้ว
"หายแล้วครับ"
ชูเฟิงพยักหน้าพร้อมถามซูข่าน
"นายจะไม่ไปโรงเรียนแล้วจริงๆเหรอ?"
ซูข่านถามพร้อมกับมองไปที่ดวงตาของชูเฟิง
ชูเฟิงตอบด้วยรอยยิ้ม
"ปู่กับย่าของผมเขายอมแพ้แล้ว พวกเขาไม่พูดถึงเรื่องนี้อีกเลยที่บ้าน"
ซูข่านขมวดคิ้วและพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
"ถ้าอย่างงั้นแสดงว่านายไม่ได้ไปโรงเรียน และก็ไม่ได้ทำงานหาเงิน แต่นายกินข้าวที่ปู่กับย่านายหามาให้ทุกวันเหรอ?"
"เอ๊ะ!!"
ชูเฟิงสะดุ้งกับคำถามของซูข่าน รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ค่อยๆจางหายไป
ซูข่านเห็นได้ชัดว่าคำพูดของเขามันแทงใจดำของเด็กคนนี้ ชูเฟิงอยากจะหางานทำเพื่อหาเงินไปให้กับที่บ้านของเขา แต่อายุขนาดนี้จะมีใครรับเข้าทำงานกันบ้าง
เป้าหมายของชูเฟิงคืออยากเป็นแบบเดียวกับซูข่าน เขาอยากให้ทุกคนที่รู้จักยอมรับในตัวเขา มีผู้คนมากมายเคารพในตัวของเขา
เมื่อมองไปที่ชูเฟิงที่กำลังทำหน้าไม่สู้ดีอยู่ ซูข่านก็ไม่คิดจะถามคำถามชี้จุดอีกต่อไปแล้ว เด็กน้อยขนาดนี้ยังไม่มีประสบการณ์รับมือกับเรื่องพวกนี้ คำถามเชิงจิตวิทยาแบบนี้ผู้ใหญ่บางคนยังตอบได้ยากเลย
"เอาล่ะ ฟังฉันนะ"
ซูข่านพูดพร้อมกับมองไปที่ดวงตาของชูเฟิง
"ครับ"
ชูเฟิงตั้งใจฟังที่ซูข่านกำลังจะพูด
"ฉันมีร้านอาหารร้านหนึ่งอยู่ มีเฒ่าแก่ๆคนหนึ่งเป็นเจ้าของร้านที่นั่น ตอนนี้ที่ร้านกำลังขาดคนทำงานอยู่ ฉันจะให้นายลองไปทำงานกับเฒ่าคนนั้นดู"
ชูเฟิงได้ยินเขาก็ยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ เขามองซูข่านด้วยสายตาที่ซาบซึ้ง
Copyright © 2025 xxxxx.com, All Right Reserved