"ปรับ?"

จางเฉียงสงสัยวิธีการของซูข่านอย่างมาก

จากโรงแรมหรูหราที่ออกแบบมาตั้งแต่แรก จะปรับเปลี่ยนให้เข้ากับแผนการใหม่ยังไง

ซูข่านเองมองไปที่จางเฉียงที่มีสีหน้าเป็นกังวลเลยยิ้มและพูดเบาๆ

"ถ้าจะเลียนแบบโรงแรมในกวางตุ้งมันจะไปไม่รอดจริงๆในหนานจิง"

"สำหรับนักท่องเที่ยวแล้ว ถ้าพวกเขาอยู่แค่ 1-2 คืนก็อาจจะมาอยู่โรงแรมของนายก็ได้ แต่ถ้าพวกเขาอยู่กันเป็น 10 คืนหรือมากกว่านั้นล่ะ? แน่นอนพวกเขาไม่ยินดีจ่ายให้กับโรงแรมนายอยู่แล้ว"

"เนี่ยแหละคือข้อเสียของการทำโรงแรมที่หรูหรา"

ยิ่งได้ยินซูข่านพูดสีหน้าของจางเฉียงก็ยิ่งสิ้นหวังขึ้นไปอีก

ซูข่านเห็นก็หัวเราะและพูดต่อ

"ที่โรงแรมในกวางตุ้งต้องทำแบบนั้นก็เพราะที่นั่นตั้งอยู่ในทำเลที่เหมาะสมยังไงล่ะ ไหนจะติดกับแม่น้ำเซียงเจียง ไหนจะเป็นเมืองที่พักก่อนเดินทางไปเซียงเจียงหรือว่าเผิงเฉิงอีก"

"สำหรับคนเซียงเจียงแล้วไม่ว่าจะที่กวางตุ้ง หนานจิง หรือว่าที่ไหนๆ มันเทียบกันไม่ได้กับมูลที่ดินของที่เซียงเจียงเลย ราคาต่างกันราวฟ้ากับเหว"

"เพราะฉะนั้นที่กวางตุ้งต้องทำโรงแรมหรูๆส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะต้องรองรับคนจากเซียงเจียงด้วย พวกเขามีเงินพอจ่ายสำหรับที่พักดีๆ 1-2 คืนอยู่แล้ว"

จางเฉียงครุ่นคิดแล้วก็พูดกับซูข่าน

"ที่หนานจิงจะมีคนที่มาจากเซียงเจียงน้อยใช่ไหมครับ"

"ใช่"

มุมปากของซูข่านยกขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นรอยยิ้ม ดูเหมือนจางเฉียงจะเข้าใจอะไรบางอย่างได้อย่างรวดเร็ว

"งั้นพี่สามจะเปลี่ยนโรงแรมยังไงครับ"

จางเฉียงก็ยังถามด้วยน้ำเสียงที่สงสัยพร้อมเอามือขึ้นมาเกาที่หัวบริเวณติ่งหู

"ง่ายๆ"

"นายก็แค่ปรับเซอร์วิสโรงแรมเท่านั้นเอง"

"เซอร์วิส?"

จางเฉียงไม่เข้าใจสิ่งที่ซูข่านพูด

ทุกๆครั้งที่เขาต้องมาพูดคุยกับซูข่าน เขารู้สึกเสมอว่าจะต้องได้รับคำใหม่ไม่ก็คำเปรียบเปรยต่างๆมาตลอด มันทำให้จางเฉียงรู้สึกสับสนมากขึ้นในบางครั้ง

แต่ถ้าเข้าใจในคำพูดนั้นเมื่อไหร่ละก็ จะรู้ได้เลยว่าสิ่งที่พี่สามพูดนั้นเป็นอะไรที่สมเหตุสมผลสุดๆ เช่นเดียวกันกับตอนนี้มันดูลึกลับแต่ก็พอทำความเข้าใจแต่ แต่ยังไงก็ต้องถามเพื่อความแน่ใจ

"เซอร์วิสคืออะไรครับ?"

ซูข่านตอบด้วยรอยยิ้ม

"ก็คือการบริการนั่นแหละแต่มันหมายถึงคุณภาพของห้องหรือว่าของตกแต่งภายในด้วย เช่นพวกของที่ตกแต่งที่ทำให้ห้องดูหรูหรานั่นแหละ หรือไม่ก็ขนาดของห้อง นายสามารถลดพวกนี้ลงได้เพื่อปรับราคาลงมา"

"นายต้องแยกเป็นส่วนๆที่จะต้องจัดการ ยกตัวอย่างเช่นพวกห้องน้ำ นายจะต้องหาสุขภัณฑ์ที่พวกนักท่องเที่ยวต่างชาติสามารถใช้งานได้ด้วย บางคนก็ไม่รู้วิธีการใช้สุขภัณฑ์ของพวกเรา"

"นอกจากนี้แล้วยังรวมไปยังงานบริการระหว่างที่แขกพักอาศัยด้วย ถ้าหากว่าแขกพักอาศัยเป็นเวลาหลายวัน จำเป็นต้องขอเข้าไปทำความสะอาดด้วย ไม่อย่างงั้นเดี๋ยวห้องมันจะมีโอกาสพังสูง"

จางเฉียงตกตะลึงเมื่อได้ยินคำพูดของซูข่าน

อะไรกันเนี่ย? ทำไมโรงแรมถึงต้องมาการทำอะไรแบบนี้ด้วย

ซูข่านยังคงพูดต่อโดยไม่สนใจจางเฉียงที่อ้าปากค้างด้วยความตะลึงไปแล้ว

"ถึงโรงแรมที่นายจะสร้างจะไม่ใช่โรงแรมที่หรูหรา แต่การที่มีห้องเพิ่มเติมจากการแบ่งห้องก็สามารถเอาไปสู้กับโรงแรมหรูๆได้อยู่"

"นอกจากนี้แล้วค่าใช้จ่ายในการทำโรงแรมกลางๆนี่แหละ มันจะช่วยทำให้สภาพคล่องทางการเงินของนายดีขึ้น ไม่จำเป็นต้องมากังวลว่าจะหาเงินจ่ายรายเดือนไหวไหม"

จางเฉียงพูดขึ้นด้วยความประหลาดใจ

"ถ้าทำแบบที่พี่สามบอกได้เนี่ย โรงแรมนี้จะต้องเป็นโรงแรมที่ดีไม่น้อยไปกว่าที่กวางตุ้งเลยนะครับ"

"ใช่"

"ส่วนเรื่องราคาที่พักก็ตั้งให้มันน้อยกว่าโรงแรมหรูๆสักหน่อย แต่ต้องเยอะกว่าพวกเกสต์เฮาส์หรือพวกโรงแรมล่างๆนะ"

"ครับพี่สาม"

จางเฉียงพยักหน้า

ถ้าให้สร้างโรงแรมแบบนี้แล้วให้ราคาเดียวกับเกสเฮ้าส์ละก็ เอากากเต้าหู้มาฆ่าเขายังจะดีสักกว่า

ขนาดห้องก็ใหญ่กว่า ของใช้ในห้องก็ใหม่กว่า แถมยังมีห้องน้ำในตัวอีกด้วย จะติดตั้งเป็นอ่างอาบน้ำหรือจะเป็นฝักบัวก็ได้หมด

ซูข่านพูดต่อด้วยรอยยิ้มว่า

"คุณภาพของโรงแรมจะต้องดีกว่าพวกเกสต์เฮ้าต์พวกนั้น เท่านี้นักท่องเที่ยวก็จะยอมจ่ายเงินเพิ่มเพื่อซื้อความสะดวกสบายเหล่านี้"

"ได้ครับพี่สาม"

จางเฉียงพยักหน้า เขาเข้าใจคำพูดของซูข่านทั้งหมดแล้ว

ในตลอดเวลาที่ผ่านมานั้นจางเฉียงเองจำเป็นต้องเดินทางไปที่อื่นอยู่บ่อยครั้ง คนจากที่อื่นเองไม่รู้จักหรือได้ยินชื่อของจางเฉียงเลย

เวลาที่เขาไปพักตามโรงแรมหรือเกสต์เฮ้าส์ก็จะได้รับการต้อนรับแบบคนธรรมดาทั่วไป แล้วจะเป็นยังไงถ้าโรงแรมที่กำลังจะเปิดต้อนรับแขกทุกคนด้วยใจที่พร้อมบริการเต็มที่

ต่อให้สภาพแวดล้อมของเมืองจะแย่สักแค่ไหน แต่ถ้าได้มาโรงแรมที่มีการตกแต่งสวยงาม ราคาต่อคืนไม่แพง แถมยังมีพนักงานบริการดุจดั่งกับคุณเป็นพระเจ้า

แค่นี้ก็น่าจะทำให้ชื่อเสียงของโรงแรมถูกบอกต่อจนกลายเป็นโรงแรมที่มีชื่อเสียงได้แล้ว

แล้วรู้อะไรไหม ตอนนี้ที่หนานจิงมีคนที่ต้องนอนเกสต์เฮ้าส์รวมกับคนอื่นเยอะแค่ไหน?

ถ้าหากว่าจ่ายเพิ่มอีกนิดหนึ่งแต่ได้ห้องส่วนตัวนอน เป็นใครก็ต้องยอมจ่ายอยู่แล้ว เพิ่มอีกแค่ไม่เท่าไหร่ได้ทั้งความส่วนตัว ความสบาย และความสะอาดอีก

การเข้าพักที่โรงแรมดีๆขนาดกลางเนี่ย สามารถอยู่ได้เป็นสิบวันโดยค่าใช้จ่ายไม่เยอะอีกด้วย ถ้าเทียบกับโรงแรมหรูๆแล้วราคาต่างกันเยอะ

หากว่าพัฒนาโรงแรมดีๆจนมีลูกค้าไหลเข้ามาอย่างต่อเนื่อง บอกได้เลยว่าจะต้องมีโรงแรมแห่งที่สอง สาม สี่ ห้า… ไปเรื่อยๆ

ระหว่างที่ซูข่านเขียนรายละเอียดต่างๆให้กับจางเฉียงเขาก็ได้ครุ่นคิดอะไรไปเรื่อย ส่วนจางเฉียงก็มองซูข่านอย่างใจจดใจจ่อ

แผนของพี่สามนี่จะเป็นแผนเดียวกับ KFC ไหมนะ? ถ้าเป็นเหมือนกันละก็ สงสัยจะต้องหาสถานที่สำหรับเปิดสาขาที่ 2 แล้วก็ขยายไปยังจังหวัดข้างๆบ้างล่ะ

ในหนึ่งปีอาจจะขยายสาขาได้ 10 สาขาได้เลย แล้วจากนั้นก็กลายเป็น 100 สาขา

เงินที่จะไหลเข้ามาหาเราก็….

แม่เจ้าเว้ย!!

จางเฉียงรู้สึกมีความสุขมากเมื่อจินตนาการถึงเงินที่เขาจะได้รับ

"พี่สามครับ"

ซูข่านที่กำลังเขียนอยู่ก็ได้เหลือบมามองจางเฉียงด้วยสายตาที่ดุร้าย

"พี่สามช่วยตั้งชื่อโรงแรมนี้ให้ด้วยนะครับ"

สำหรับจางเฉียงตอนนี้เขาเป็นคนที่มีชื่อเสียงและยิ่งใหญ่มากๆในหนานจิง ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างให้ความเคารพต่อจางเฉียง แต่ต่อหน้าซูข่านแล้ว เขาก็ยังดูต่ำต้อยอยู่อีกมาก

"ชื่อเหรอ?"

ซูข่านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้นก็มีรอยยิ้มอันชั่วร้ายปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา