มีผู้ชายคนหนึ่งในโรงงานเห็นลู่กั๋วเฉียง เขาก็ได้เข้ามาทักทายอย่างรวดเร็ว

"สวัสดีครับคุณลู่"

"อืม"

ลู่กั๋วเฉียงพยักหน้าให้เล็กน้อยจากนั้นก็หันไปแนะนำให้กับซูข่าน

"พี่สามครับ นี่คือผู้อำนวยการของโรงงานแห่งนี้ เขาชื่อจางต้าฉีครับ"

ซูข่านมองไปและพยักหน้าเล็กน้อย

ชายที่ชื่อจางต้าฉีรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาสงสัยว่าชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเขาคือใคร

ดูจากท่าทางของคุณลู่ที่มีให้กับชายหนุ่มตรงหน้าแล้ว คุณลู่ดูถ่อมตัวและให้ความเคารพมาก

ขนาดตอนที่ออกไปทานอาหารเย็นกับคุณลู่ ตอนนั้นคนที่ร่วมทานด้วยคือสูเจิ้งเหมาเศรษฐีใหญ่ในเซียงเจียงผู้สร้างตึกที่สูงที่สุดในประเทศ

ต่อหน้าสูเจิ้งเหมาผู้ยิ่งใหญ่คนนั้น คุณลู่ยังไม่ถ่อมตัวขนาดนี้เลย แถมทำเหมือนกับว่าสูเจิ้งเหมาคนนั้นเป็นคนระดับเดียวกับเขา และทำไมชายหนุ่มคนนี้คุณลู่ถึงต้องถ่อมตัวด้วย?

จางต้าฉีได้แต่คิดแล้วก็สงสัย

"คุณลู่จะให้ผมพาเดินในโรงงานไหมครับ?"

จางต้าฉีได้แต่งุนงง เขาไม่กล้าแม้แต่จะมองไปทางซูข่านแต่กลับหันมาพูดกับลู่กั๋วเฉียง

เขารู้สึกได้ว่าตัวตนของชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเขานั้นไม่ธรรมดา ไม่อย่างงั้นคุณลู่จะทำตัวแบบนั้นไปทำไม

แต่เขาเป็นใคร?

นี่แหละคือคำถาม

"พี่สามครับ?"

ลู่กั๋วเฉียงหันหน้าไปทางซูข่านและก้มหัวเล็กน้อยเพื่อรอฟังคำตอบ

ซูข่านได้แต่ส่ายหัวและพูดเบาๆ

"ไม่ต้องหรอก ตอนนี้พนักงานกำลังยุ่งกันอยู่ การไปที่นั่นมีแต่จะไปกวนเวลาทำงานของพวกเขากันเปล่าๆ"

ซูข่านได้เห็นชีวิตคนในโรงงานมาตั้งแต่ในชาติที่แล้วของเขาล่ะ เขารู้ดีว่า งานในโรงงานสายการผลิตนี่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย มีทั้งเวลาที่บีบและคำสั่งซื้อที่ท่วมท้น

หากว่าพวกเขาไปจะต้องมีพนักงานในนั้นเกรงใจและต้อนรับพวกเขาแน่ ซูข่านไม่อยากให้พวกเขาทำแบบนั้น

เขามาที่นี่เพื่อดูสภาพแวดล้อมของโรงงานเท่านั้นเอง ซึ่งพอซูข่านได้มาเห็นภายในโรงงานแล้ว ทั้งสภาพอากาศ ความสะอาด แสงสว่าง ฯลฯ โดยรวมแล้วบรรยากาศในโรงงานนั้นดีมากๆ

"ไม่เป็นไรผู้อำนวยการ"

ลู่กั๋วเฉียงหันไปพูดกับจางต้าฉี

"คุณกลับไปทำงานของคุณเถอะ ถ้ามีอะไรเดี๋ยวผมจะไปเรียกคุณเอง"

จางต้าฉีพยักหน้าและกลับไปยังห้องของเขา

ระหว่างที่เดินกลับไปยังห้องทำงาน จางต้าฉีก็ยังสงสัยในตัวของซูข่านอยู่

เขาเป็นใครกันแน่? ทำไมเขาพูดอะไรกับคุณลู่แล้วคุณลู่ก็ทำตามอย่างรวดเร็วด้วย?

ซูข่านมองหลังของจางต้าฉีที่เดินไปก็ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ก่อนจะพูดกับลู่กั๋วเฉียง

"เราออกไปจากที่นี่กันเถอะ การอยู่ที่นี่มีแต่จะทำให้งานของคนอื่นล่าช้า"

"นายช่วยพาฉันไปดูโรงอาหารของโรงงานหน่อยสิ"

ซูข่านพูดด้วยรอยยิ้ม

"ครับพี่สาม"

ลู่กั๋วเฉียงตอบรับอย่างรวดเร็วและเดินนำไปในทันที

ซูข่านและซงหมิงเจียงก็รีบตามลู่กั๋วเฉียงไปติดๆ โรงอาหารแห่งใหม่นั้นอยู่ไม่ไกลจากส่วนของโรงงานสักเท่าไหร่ ส่วนโรงอาหารเก่านั้นได้ถูกรื้อทิ้งไปแล้ว ด้วยขนาดโรงงานที่ใหญ่ขึ้นทำให้พนักงานในโรงงานมีจำนวนมาก

โรงอาหารเก่าจึงมีที่ไม่เพียงพอต่อพนักงาน ลู่กั๋วเฉียงจึงได้สั่งให้ตั้งโรงอาหารใหม่ให้สามารถรองรับทุกคนได้

ระหว่างที่เดินไปโรงอาหารนั้น ซูข่านก็ได้กลิ่นอาหารลอยมา

"วันนี้มีเนื้ออย่างงั้นเหรอ?"

ซูข่านถามกับลู่กั๋วเฉียง

"ใช่ครับพี่สาม"

ลู่กั๋วเฉียงอธิบายอย่างรวดเร็ว

"ไม่ใช่เพราะว่าพี่สามมาผมถึงได้สั่งให้มีเนื้อนะครับ แต่วันนี้เป็นวันตรงรอบกับวันที่มีเนื้อสัตว์พอดี"

"อืม"

ซูข่านพยักหน้าเล็กน้อย

เมื่อมาถึงโรงอาหาร ซูข่านก็ได้ขอให้ลู่กั๋วเฉียงพาเขาไปยังห้องครัว ลู่กั๋วเฉียงจึงได้พาซูข่านเดินอ้อมไปอีกทางหนึ่ง

ในห้องครัวด้านหลังนั้นซูข่านเห็นคนจำนวนหนึ่งกำลังทำอาหารกันอยู่ พวกเขาแต่งกายเหมือนกับเป็นพนักงานในโรงแรมเลย มีคนจำนวนหนึ่งมองมาแล้วก็ชะงัก

"สะอาดใช้ได้"

ซูข่านมองไปยังรอบๆห้องครัวก็เห็นสภาพแวดล้อมที่ถูกสุขอนามัย ไม่มีคราบสกปรกแม้แต่น้อย พ่อครัวแม่ครัวก็แต่งกายได้อย่างเรียบร้อย ชุดของพวกเขาก็ขาวสะอาด

ซูข่านพอใจกับห้องครัวโรงงานอย่างมาก

"ขอบคุณมากครับพี่สามสำหรับคำชม"

ลู่กั๋วเฉียงพูดด้วยน้ำเสียงที่โล่งใจ เขารู้สึกดีใจมากที่พี่สามได้พอใจในส่วนของห้องครัวที่เขาเพิ่งได้ปรับปรุง

เขาอยากจะให้เงินโบนัสกับพวกพ่อครัวแม่ครัวเดี๋ยวนั้นเลยที่ไม่ทำครัวสกปรก แต่ว่าพี่สามยังยืนอยู่ข้างๆ หากว่าทำแบบนั้นไป มันจะบ่งบอกว่าเขานั้นไม่มั่นใจในครัวแห่งนี้

ซูข่านมองดูในหม้อก็เห็นเนื้อที่กำลังถูกตุ๋นอยู่ เนื้อที่ถูกหั่นพอดีคำได้ลอยวนไปวนมาในหม้อด้วยไฟที่กำลังตุ๋น ที่ข้างๆเนื้อตุ๋นก็มีหมูสามชั้นกับมันฝรั่งอยู่

รสชาติอาหารเที่ยงจะต้องดีอย่างแน่นอน

ถึงแม้ว่าหม้อเนื้อตุ๋นจะมีขนาดเล็กกว่าหม้ออื่น แต่ทั้งมันฝรั่งและหมูสามชั้นก็อยู่ในหม้อที่ใหญ่มาก พวกพนักงานจะต้องได้กินจนพุงกางแน่ๆ

สัดส่วนของอาหารแต่ละอย่างก็ดีไม่แย่เลยทีเดียว แล้วซูข่านก็เห็นพ่อครัวแม่ครัวกำลังเตรียมผักกันอยู่ ซูข่านคาดว่าพวกเขาน่าจะเอาไปผัดเป็นขั้นตอนสุดท้าย

มันฝรั่ง หมูสามชั้น เนื้อตุ๋น ผัดผัก

อัตราส่วนนี้มันดูไม่เลวเลยทีเดียว

"ไปกันเถอะ"

ซูข่านได้พูดกับลู่กั๋วเฉียง เขาเห็นพ่อครัวคนหนึ่งตัวสั่นขณะมองมาที่พวกเขา พวกซูข่านกับลู่กั๋วเฉียงมาที่นี่แบบไม่มีการบอกล่วงหน้า การที่พวกเขาเห็นลู่กั๋วเฉียงจึงตัวสั่นก็ไม่แปลก

ซูข่านรู้สึกว่าถ้าหากอยู่ต่อ อาหารที่แสนอร่อยจะต้องหมดรสชาติเพราะพ่อครัวแม่ครัวไม่กล้าทำอาหารกันต่อแน่ๆ ดังนั้นจะเป็นการดีกว่าที่พวกเขาจะออกไปข้างนอก

"คะ..คะ..คนที่อยู่ข้างเจ้านายของเราคือใครกัน?"

"ห้ะ?"

"ตะกี้คุณลู่มาที่ห้องครัวด้วย!!"

"อะไรนะ? คุณลู่มาอย่างงั้นเหรอ??"

"ใช่ๆๆ ฉันกลัวจนฉี่จะราดแล้วเนี่ย"

"แล้วพวกเขาพูดอะไรบ้างไหม??"

"ไม่ๆ พวกเขาเปิดประตูมาแปปเดียวก็เดินออกไป ฉันกลัวเหลือเกิน"

"คุณลู่เขามาทำไมกันนะ?"

หลังจากที่ซูข่านและลู่กั๋วเฉียงได้เดินออกจากครัว ก็มีเสียงซุบซิบกันอยู่ข้างใน บางคนก็สงสัยเกี่ยวกับตัวของซูข่าน บางคนก็สงสัยว่าลู่กั๋วเฉียงมาทำอะไรที่นี่

ซูข่านได้มองไปที่ลู่กั๋วเฉียงและพยักหน้าเล็กน้อย

"ใช้ได้ สวัสดิการทุกอย่างของโรงงานอิเล็กทรอนิกส์กั๋วเฉียงดีมากจริงๆ"

"มันเป็นเพราะคำแนะนำของพี่สามครับ"

ลู่กั๋วเฉียงพูดด้วยรอยยิ้ม

"พนักงานคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในโรงงาน พวกเขาเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้โรงงานอิเล็กทรอนิกส์กั๋วเฉียงมีชื่อเสียงจนถึงทุกวันนี้ครับ ผมมีแผนจะพัฒนาอาหารกลางวันให้มีเนื้อเพิ่มขึ้นอีก 2 วัน"

"เท่านี้พวกพนักงานก็จะมีเนื้อสัตว์กิน 4 วันต่อสัปดาห์ครับ"

ซูข่านพยักหน้าเล็กน้อยและพูดว่า

"ต่อให้นายเพิ่มเนื้อสัตว์ให้พวกพนักงานกินทั้งสัปดาห์ก็ไม่ได้ใช้ต้นทุนสูงอะไรเลย กำไรที่ได้จากการยอดขายตู้เย็นก็ไม่น้อยไม่ใช่รึ?"

ตู้เย็นจากโรงงานอิเล็กทรอนิกส์กั๋วเฉียงนั้นได้รับความนิยมมากจริงๆ คาดว่าปีหน้าความต้องการซื้อตู้เย็นจะต้องเพิ่มมากขึ้นอีกเพราะคนเริ่มเก็บเงินกันแล้ว

การเพิ่มเนื้อสัตว์ในอาหารเที่ยงให้กับพนักงาน พวกเขาจะมีขวัญกำลังใจในการทำงานเพิ่มขึ้น นอกจากนี้มันยังทำให้พวกเขารู้สึกว่าพวกเขานั้นสำคัญต่อโรงงาน