ราคาที่ดินตอนนี้ถูกอย่างกับแจกฟรี แถมพวกเจ้าของที่ก็อยากจะขายเต็มแก่แล้วด้วย

เมื่อเทียบกับพื้นที่อุสาหกรรมในอนาคต พื้นที่พวกนั้นมีมากมายหลายหมื่นหลายแสนไร่ทั่วประเทศ

ซูข่านต้องการที่ดินตรงนี้ไว้ครอบครองด้วย ต้องใช้เงินเท่าไหร่เขาก็ไม่เกี่ยง ด้วยกำไรที่ได้มากจากเซียงเจียง เงินจำนวนนี้สามารถซื้อที่ดินได้จำนวนมาก

และยิ่งด้วยราคาที่ดินที่ถูกแบบนี้แล้ว เต็มที่เลย 100 ไร่ยังมีราคาไม่ถึง 100,000 หยวนด้วยซ้ำ

แล้วถ้าผ่านไปสัก 20-30 ปี ที่ดินตรงนี้จะมีมูลค่าเท่าไหร่รู้ไหม อย่างต่ำเลยก็ตารางเมตรละ 130,000 หยวน หรือเรียกง่ายๆว่าจะได้กำไรเป็นพันๆล้าน

ตารางเมตรละ 130,000 หยวน ลองคิดดูสินี่ขนาดเป็นที่ดินบริเวณชานเมืองของหนานจิงนะ แล้วภายในเมืองจะสูงกว่านี้แค่ไหน ราคาที่ดินมันก้าวกระโดดจนน่ากลัว

"ใช่สิ"

ซูข่านมองไปยังจางเฉียงแล้วถามต่อ

"ภาคตะวันออกกับกับภาคกลางได้สินค้าจากเราด้วยใช่ไหม?"

"ใช่ครับพี่สาม ตอนแรกผมก็ได้ขยายไปยังภาคกลางซะส่วนใหญ่ แล้วก็เริ่มขยายไปทางภาคเหนือตามลำดับ จากนั้นก็มีส่งไปทางภาคตะวันออกแล้วบางส่วนครับ"

"เมื่อไม่กี่วันก่อนผมก็ได้ส่งสินค้าให้ไปรอพวกไทเกอร์กับเสี่ยวจุนแล้ว ถ้าพวกเขาไปถึงก็สามารถนำสินค้าออกไปได้เลยครับ"

จางเฉียงพูดเรื่องพวกนี้ด้วยความภาคภูมิใจ

ธุรกิจของเขายิ่งใหญ่มาก เขาได้คุมการตลาดของภาคเหนือไว้ทั้งหมด สินค้าที่นำเข้าจากทางใต้จะต้องผ่านจางเฉียงก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นก็จะกระจายต่อไปยังส่วนต่อๆของประเทศ

ไม่อย่างงั้นแล้วหากว่าไม่ได้ซื้อผ่านจางเฉียง การนำสินค้าที่มาจากทางใต้ อาจะให้เวลาถึง 2-3 เดือน

แต่การซื้อกับจางเฉียงนั้นไม่จำเป็นต้องรอขนาดนั้น เขาสามารถใช้เวลาไม่กี่วันก็สามารถนำสินค้าจากภาคใต้มาขายที่ตอนเหนือของประเทศได้แล้ว

พวกพ่อค้าที่ทำแบบเดียวจางเฉียง พวกเขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย มีพ่อค้า 2-3 คนที่เดินทางมาจากแดนใต้เพื่อต้องการหาฐานลูกค้าใหม่ๆ พวกเขาพบว่าไม่มีใครที่นี่ต้องการสินค้าของพวกเขาเลย

สุดท้ายแล้วพวกพ่อค้าพวกนั้นก็ได้ติดต่อให้จางเฉียงขายสินค้าแทนพวกเขา จางเฉียงก็ได้ทำการกดราคาลงอย่างต่ำ เขาย่อมรู้ราคาที่อยู่ในเผิงเฉิงอยู่แล้ว

นี่คือสิ่งที่จางเฉียงภาคภูมิใจที่สุด เขาได้พัฒนางานที่ทำต่อจากลู่กั๋วเฉียงให้ดีมากขึ้น เขาพัฒนาช่องทางเหล่านี้ให้ใหญ่ยิ่งขึ้น

เรียกได้ว่าทำเหนือกว่าที่ซูข่านคาดคิดไว้มาก

"ทำได้ดีมาก"

ซูข่านพยักหน้าและชื่นชมจางฉียง

"ฉันมีความคิดอะไรใหม่ๆ"

ซูข่านพูดเบาๆ

"มันคืออะไรครับ พี่สามช่วยบอกผมที"

จางเฉียงพูดด้วยความเคารพพร้อมมองไปที่ซูข่าน

"หลังจากนี้ไปส่วนแบ่งกำไร นายไม่ต้องส่งให้กับฉันอีกแล้ว"

"เอ๊ะ!!"

จางเฉียงตกใจมาก ทำไมพี่สามถึงไม่เอาส่วนแบ่งกำไรตรงนี้ พี่สามเป็นอะไรไป? เขาไม่อยากได้เงินจากส่วนนี้แล้วงั้นเหรอ?

ตอนนี้ธุรกิจมันก็กำลังไปได้ดีมากๆเลย แล้วทำไมพี่สามถึงได้ไม่เอาส่วนแบ่ง หรือว่าพี่สามจะวางมือแล้ว ถ้าพี่สามวางมือตอนนี้ มันจะเป็นยังไงต่อ

"พี่สามครับ ถ้าผมทำอะไรผิดไปโปรดลงโทษผมด้วย อย่าปฏิเสธส่วนแบ่งตรงนี้เลยครับ"

จางเฉียงพูดด้วยความตื่นตระหนก

ภาพลักษณ์ที่น่าเกรงขามของจางเฉียงตอนนี้ได้หายไปหมดแล้ว พี่จางเฉียงที่คนทั่วไปเรียกกันตอนนี้กำลังทำหน้าตื่นกลัวอยู่

ถ้าธุรกิจนี้หายไป ความยิ่งใหญ่ที่จางเฉียงสร้างมาก็จะหายไปด้วยเช่นกัน ทุกอย่างที่เกิดขึ้นก็จะเป็นเพียงแค่ฝันเล็กๆช่วงหนึ่งเท่านั้น

ซูข่านเห็นท่าทางร้อนลนของจางเฉียง เขาก็ได้แต่กรอกตาและไม่ได้พูดอะไรต่อ

จางเฉียงเห็นแบบนั้นก็ตกใจเล็กน้อย เขาพยายามมองซูข่านแล้วก็แน่ใจว่า สายตาของซูข่านไม่ได้พูดเล่นเลยแม้แต่คำเดียว

ผ่านไปครู่หนึ่งซูข่านก็ได้พูดขึ้นมา

"ฉันกำลังคำนวนเงินที่นายไม่ต้องให้กับฉันอยู่"

"พี่สามคำนวนไปทำไมครับ?"

จางเฉียงถามด้วยความสงสัย

กำไรที่ผ่านมาก็เกือบ 600,000 แล้ว นี่มันเป็นเงินที่จำนวนมหาศาลมาก แถมยังเป็นแค่เดือนเมษายนเอง ยังมีเวลาอีกตั้งหลายเดือนกว่าจะครบปี ถึงตอนนั้นกำไรก็คงจะเฉียดล้านไปแล้ว ไม่สิอาจจะหลายล้านเลยก็ได้

จางเฉียงไม่เคยเห็นเงินก้อนใหญ่ขนาดนี้มาก่อนในชีวิต เขาได้ส่งเงินสดให้กับพี่สามเป็นถุงๆทุกเดือน กองเงินพวกนั้นอีกไม่นานก็อาจจะเยอะกว่าบ้านของพี่สามแล้ว

ซูข่านตอบจางเฉียงด้วยรอยยิ้ม

"ซื้อที่ดิน"

"เอ๊ะ!!"

จางเฉียงตกใจ เขากำลังจะซื้อที่ดินขนาดใหญ่บริเวณชานเมืองเพื่อทำโกงดังไม่ใช่เหรอ? แล้วพี่สามจะซื้อที่ดินอีกทำไม

จางเฉียงกำลังจะพูดขึ้นแต่ซูข่านก็ได้ยกมือขึ้นมาห้ามจางเฉียงพูด จากนั้นซูข่านก็ได้พูดต่อ

"ฉันไม่ได้บอกว่าจะซื้อที่ดินในหนานจิงสักหน่อย"

"ฉันต้องการให้นายไปต่างจังหวัดเพื่อซื้อที่ดินบริเวณตัวเมือง ไม่ว่าจะเป็นบ้านหรือที่ดินเปล่าซื้อไว้ทั้งหมด ส่วนชานเมืองก็ไปซื้อที่ดินและทำโกดังเก็บของซะ ผลกำไรในปีนี้ทั้งหมดจะนำไปซื้อที่ดิน บ้าน และสร้างโกดัง"

"ฉันไม่เกี่ยงว่าต้องเป็นจังหวัดโดยรอบหนานจิง ไม่ว่าจะเป็นภาคเหนือ ภาคกลาง หรือภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ตราบใดที่มีถนนตัดผ่านก็ซื้อมาให้หมด"

"เอ่อ…."

เมื่อได้ยินซูข่านพูดจบ จางเฉียงก็ตกตะลึงกับแผนการที่ยิ่งใหญ่ของพี่สาม พี่สามกำลังจะซื้อที่ดินและทำโกดังอีกหลายต่อหลายที่

รู้ไหมว่าคนธรรมดาหนึ่งคนกว่าจะเก็บเงินซื้อที่ดินและทำโกดังเก็บของต้องใช้เวลากี่ปี ค่าจ้างตามโรงงานที่พวกเขาได้รับแค่กินอยู่ไปวันๆก็ลำบากแล้ว

แต่กำไรของปีนี้จะเป็นเท่าไหร่กันผ่านมาแค่ 4 เดือนก็ได้เงินไปแล้ว 600,000 หยวน ถ้าจบปีอย่างน้อยก็ต้องเป็นล้านอยู่แล้ว

การนำเงินล้านไปซื้อที่ดินและสร้างโกดัง มันจะได้เยอะขนาดไหนกัน