"ย่า!! ย่ามาที่นี่ได้ยังไง"

ชูเฟิงที่อยู่หลังซูข่านก็ได้วิ่งไปหาหญิงชราอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาดูหวาดกลัวอย่างมาก

ซูข่านมองดูก็รู้ว่าเด็กคนนี้ก็เป็นเด็กธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น มีความชอบ มีความโกรธ มีความรู้สึกผิดอยู่ ย่าของเขาคงรู้เรื่องที่ชูเฟิงไม่ยอมไปโรงเรียนแน่ๆ

"ชูเฟิง ไอ้เด็กไม่รักดี"

หญิงชราคนดังกล่าวได้ดุชูเฟิงเสียงดัง

"ย่าบอกเอ็งแล้วใช่ไหมว่าให้ตั้งใจเรียน แล้วนี่ยังไงโดนเรียนมาวิ่งเล่นอย่างงั้นเหรอ? เที่ยวไปบอกคนอื่นว่าจะไม่ไปโรงเรียนแล้ว คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?"

"มานี่เลยนะ มานี่เลย"

หญิงชราดูโกรธมาก ผลที่ตามมาก็รุนแรงเช่นกัน

เธอได้โบกไม้ขนไก่ตีชูเฟิงซ้ำแล้วซ้ำอีก ชูเฟิงเห็นก็หลบได้บ้าง หลบไม่ได้บ้าง เขาร้องเสียงดังด้วยความเจ็บปวดทุกครั้งที่โดนตี

ซูข่านส่ายหัวของเขาและหัวเราะเล็กน้อย

ครอบครัวนี้ช่างตลกเหลือเกิน เด็กตัวแค่นี้มีความคิดไม่อยากไปโรงเรียนซะแล้ว ถ้าออกจากระบบของการศึกษาตอนนี้มันจะไม่มีทางกลับไปได้อีก

โลกมันก็จะเรื่องมากแบบนี้แหละ ชูเฟิงก็ยังเด็กอยู่มาก เขายังไม่เห็นโลกอันกว้างใหญ่ใบนี้

ซูข่านเดินต่อเข้าไปที่บ้านของเขา อากาศของวันนี้กำลังดีเลย มันไม่ร้อนไม่หนาวจนเกินไป สามารถสวมเสื้อแขนยาวและนั่งกางแดดได้ น่าจะเอาชุดน้ำชาออกมาตั้งที่เดิมซักหน่อย

ซูข่านได้เรียกซงหมิงเจียงที่หน้าบ้านของเขา ไทเกอร์กับเสี่ยวได้เดินทางไปยังตอนเหนือของประเทศแล้ว แถวๆพรมแดนระหว่างรัฐเซียกับจีน จึงเหลือซงหมิงเจียงที่อยู่กับซูข่าน

"ครับพี่สาม"

ซงหมิงเจียงที่เดินตามซูข่านออกไปจากบ้านตอนแรก เขาได้กลับมาก่อนซูข่านเล็กน้อย ก่อนหน้านี้เขาก็ได้จัดการกับชูเฟิงไปแล้ว แต่เขาไม่รู้ว่าชูเฟิงได้วิ่งกลับไปหาซูข่านต่อ

"ไปที่ห้องโถงและเอาชุดน้ำชาของฉันออกมาหน่อย แล้วก็ไปหยิบใบชาในกระเป๋าของฉันมาด้วย"

อากาศที่ไม่หนาวเกินไปไม่ร้อนเกินไปมันน่าจิบชาท่ามกลางแสงแดดเหลือเกิน

"ครับพี่สาม"

ซงหมิงเจียงเดินเข้าไปในห้องโถง จากนั้นเขาก็เคลียร์ของที่วางบนโต๊ะและเตรียมที่จะย้ายไปยังข้างนอก

"เสี่ยวผิง"

ซูข่านหันไปตะโกนเรียกในครัว

"ค่ะพี่สาม"

เสี่ยวผิงวิ่งออกมาอย่างรวดเร็ว

"พี่สามจะให้หนูทำอะไรคะ?"

"ไปต้มน้ำให้ฉันหน่อย"

ซูข่านพูด

"อ๋อค่ะ หนูต้มไว้อยู่แล้วตอนนี้เหมือนจะใกล้เดือดแล้วด้วย เดี๋ยวหนูเอามาให้นะคะ"

เสี่ยวผิงพูดด้วยรอยยิ้ม จากนั้นเธอก็เดินเข้าไปในครัว

หลังจากที่ทำอาหารเช้าแล้ว ตอนประมาณเที่ยงๆ เสี่ยวผิงก็มักจะต้มน้ำไว้เสมอ มันสามารถใช้งานได้หลากหลายประเภท

หลังจากนั้นไม่นานซงหมิงเจียงก็ได้ย้ายชุดน้ำชาของซูข่านไปยังด้านนอก

ซูข่านนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่มุมเดิมของเบา ตอนนี้ใบไม้ของต้นไม้เพิ่งเริ่มงอกมาใหม่ มันยังเป็นสีเขียวอ่อนอยู่เลย

"พี่สามต้องการอะไรอีกไหมครับ?"

ซงหมิงเจียงได้วางกระป๋องชาไว้บนโต๊ะ

"ไม่มีแล้ว นายไปพักได้"

จากนั้นเสี่ยวผิงก็ได้เดินเข้ามาพร้อมกับกาต้มน้ำ ซูข่านบอกให้เธอวางวงบนโต๊ะ เสี่ยวผิงวางเสร็จก็วิ่งกลับเข้าบ้านไปอย่างไว ซูข่านค่อยๆเปิดกระป๋องชาแล้วหยิบชาออกมาเล็กน้อย

ก่อนจะใส่มันลงไปในชุดน้ำชาลายครามของเขา จากนั้นเขาก็หยิบกาต้มน้ำและค่อยๆรินน้ำร้อนลง ทันทีที่น้ำร้อนโดนใบชา กลิ่นหอมก็ได้โชยออกมาจากกชุดน้ำชาอันนี้

ซูข่านได้เทชาลงในถ้วยหนึ่งถ้วย จากนั้นก็ค่อยๆจิบช้าๆ เขาเอนหลังไปที่เก้าอี้และมองดูท้องฟ้า

มีแดดอุ่นๆส่องมายังสวนหน้าบ้าน มีเสียงของผู้คนที่อยู่ระแวกบ้าน มีสายลมอ่อนๆพัดมาเป็นระยะ เขารู้สึกสบายมาก นี่คือมุมพักผ่อนที่ดีที่สุดของซูข่านแล้ว

จากนั้นซูข่านก็ค่อยๆปิดตาลงและงีบ ไม่นานประมาณครึ่งชั่วโมงซูข่านก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆ

เขาหันไปมองชาที่อยู่บนโต๊ะก็ไม่มีควันลอยออกมา อุณหภูมิของน้ำน่าจะเย็นลงมาแล้ว จากนั้นเขาเห็นร่างผู้ชายสองคนที่อยู่ไม่ไกล

ซูข่านได้ลุกขึ้นมานั่งและรินชาอีกถ้วย ก่อนจะพูดกับสองคนนั้นว่า

"ยืนทำไมอยู่ มานั่งนี่สิ"

ทั้งสองคนก็คือหวงเสี่ยวเว่ยกับซู่เฟิง พวกเขามายืนตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ แต่น่าจะมาหาเขาเพราะเรื่องห้างคาร์ฟูร์แน่ๆ

"สวัสดีครับพี่สาม"

ทั้งสองคนรีบก้มหัวลงเล็กน้อยและกล่าวทักทายซูข่าน

"พวกนายมากันนานรึยัง?"

ซูข่านค่อยๆจิบชาทีละนิดละถามเบาๆ

หวงเสี่ยวเว่ยรีบส่ายหัวอย่างเร็วและพูดขึ้นมา

"เพิ่งมาตอนที่พี่ตื่นพอดีเลยครับ"

"ใช่ครับ"

ซู่เฟิงพูดเสริม

เมื่อมองไปยังทั้งสองคน ซูข่านก็แทบจะหัวเราะออกมา พวกเขาทั้งสองพูดจาสุภาพกับซูข่านมาก มันเป็นนิสัยส่วนตัวของทั้งสองคนนี้อยู่แล้ว

"นั่งลงสิ"

ซูข่านชี้ไปที่เก้าอี้หินข้างๆเขา

"ไม่มีเป็นไรครับพี่ พวกผมสะดวกที่จะยืนมากกว่า"

หวงเสี่ยวเว่ยพูดด้วยรอยยิ้ม

"ใช่ครับ"

ซู่เฟิงพูดเสริม

ซูข่านได้มองดูทั้งสองคน พวกเขาทำงานร่วมกันมาเกือบสองเดือนแล้ว น่าจะเข้าใจกันและกันมากขึ้น คนหนึ่งพูดเข้าประเด็น ส่วนอีกคนก็พูดเสริม

"งั้นว่ามา มีเรื่องอะไร?"

ซูข่านพูดจบก็ได้มองไปยังทั้งหวงเสี่ยวเว่ยและซู่เฟิง ก่อนที่เขาจะเดินทางไปเซียงเจียง เขาได้ให้เงินไป 200,000 ในการเปิดห้องสรรพสินค้า

หวงเสี่ยวเว่ยเคยเดินทางไปเซียงเจียงกับเขาด้วย เขาเคยเห็นห้างสรรพสินค้าแล้วก็ซุปเปอร์มาเก็ตมาด้วยเช่นกัน

"ครับพี่สาม"

หวงเสี่ยวเว่ยได้พูดต่อว่า

"ผมได้จัดหาสถานที่จะเปิดซุปเปอร์มาเก็ตคาร์ฟูร์ตามคำแนะนำของพี่แล้ว ตอนนี้ตกแต่งใกล้จะเสร็จแล้วครับ อีกประมาณ 10 กว่าวันก็น่าจะเสร็จเรียบร้อยทุกอย่าง"

"ใช่ครับ"

ซู่เฟิงพูดเสริม

"สำหรับสินค้าต่างๆ พี่จางเฉียงได้ช่วยผมจัดการบางส่วนแล้ว ถ้าซุปเปอร์มาร์เก็ตสร้างเสร็จก็เอาสินค้าวางได้ทันทีเลยครับ"

"อืม"

ซูข่านพยักหน้าและพูดว่า

"ถือว่าจัดการได้รวดเร็วมาก ใช้เวลาเกือบหนึ่งเดือนก็จะเสร็จทุกอย่างแล้ว"

"ครับพี่สาม"

หวงเสี่ยวเว่ยพูดด้วยรอยยิ้ม

"มันเป็นเพราะแผนที่พี่สามได้มอบให้กับพวกผมครับ ทุกอย่างเลยไปได้ด้วยดี"

ถ้าไม่มีกระดาษที่พี่สามได้เขียนทุกอย่างไว้ในนั่น ทั้งสองคนคงเปิดคาร์ฟูร์ได้ประมาณสัก 6 เดือน

ไม่ต้องพูดถึงหาสถานที่เลย หาได้ยากกว่านี้อีกหลายเดือน

โชคดีที่ซูข่านให้หวงเสี่ยวเว่ยไปหาหวางเอ๋อในการจัดการเรื่องสถานที่ เขาเป็นคนที่มีเส้นสายกับครอบครัวตัวเองอยู่เล็กน้อย

ซู่เฟิงได้พูดเสริมพร้อมรอยยิ้ม

"ใช่ครับ เราทั้งสองทำตามแผนของพี่สามทั้งหมดเลย ทุกอย่างเลยเป็นไปได้อย่างรวดเร็ว"

"พอเหอะ"

ซูข่านกลอกตามองบน

"เลิกพูดประจบฉันได้แล้ว"

พูดเหมือนซู่เฟิงจะพยายามพูดประจบอยู่ตลอดเวลาเลย มันเริ่มรู้สึกเอียนๆหน่อยแล้ว

"เอาเข้าเรื่องซักทีเถอะ"

ซูข่านต้องการให้ทั้งสองคนพูดเข้าประเด็น