หนานจิงเองก็เป็นเมืองที่มีสถานที่ท่องเที่ยวหลากหลาย ไม่เพียงแค่พระราชวังต้องห้ามเท่านั้น ยังคงมีราชวังเก่าๆรวมไปถึงจุดชมวิวสวยๆอีกด้วย ที่นี่ยังคงเป็นสถานที่ที่คนจีนอยากจะมาเที่ยวมากที่สุด

สถานที่บริเวณนี้เรียกได้ว่าจะเป็นสถานที่ที่มีนักท่องเที่ยวมาเยี่ยมชมติดอันดับของโลกเช่นกัน ผู้คนทั้งในและนอกประเทศต่างต้องการที่จะมาที่ยังหนานจิงแห่งนี้

มูลค่าส่วนแบ่งของตลาดท่องเที่ยวเองก็สูงเป็นแสนล้าน

ยิ่งไปกว่านั้นหนานจิงเองก็เป็นเมืองที่มีการจัดการดี มีการวางมาตรฐานสำหรับนักท่องเที่ยวด้วย ซึ่งนับเป็นเมืองที่เป็นมิตรต่อนักท่องเที่ยว

ในยุคที่มีอินเตอร์เน็ต หนานจิงเองก็เป็นแหล่งเมืองที่มีการถูกค้นหาเป็นอันดับต้นๆในการมาท่องเที่ยวประเทศจีน

ซูข่านรู้ดีว่าในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า ด้วยการพัฒนาคุณภาพชีวิตของประชากรในประเทศรวมไปถึงเศรษฐกิจที่เติบโต ทำให้ชาวจีนจะเริ่มนิยมออกท่องเที่ยวไปที่ต่างๆในช่วงวันหยุดเทศกาลมากขึ้น

ธุรกิจการท่องเที่ยวนั้นยิ่งใหญ่ไม่แพ้ธุรกิจประเภทอื่นเลย ในอนาคตมันมีเงินหมุนเวียนในธุรกิจนี้สูงถึงล้านล้านหยวน ก่อให้เกิดอาชีพมากมายตามมาอีกมาก

ส่วนแบ่งทางการตลาดนี้เองก็สูงไม่ใช่ย่อย ที่สำคัญเลยคือตลาดท่องเที่ยวเติบโตต่อเนื่องทุกปี ยิ่งนานวันไปมูลค่าก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

"เอ่อ…?"

หลี่เจียงเฝิงเองก็มีสีหน้าที่งุนงงเล็กน้อย

"ฮ่าๆๆ"

ซูข่านหัวเราะและหันไปพูดกับหลี่เจียงเฝิง

"ไม่เป็นไรแล้ว ไม่มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นกับเสี่ยวผิง"

"ครับพี่สาม"

หลี่เจียงเฝิงพยักหน้า

"ฮึ่มมม"

เฒ่าหลี่ถอนหายใจก่อนจะมองไปที่ซูข่านและพูดว่า

"เสี่ยวผิงออกไปนำเที่ยวชาวต่างชาติพวกนี้ แต่เธอก็ยังกลับมาทำให้อาหารให้ผมกินอยู่ตลอดนะ คุณลองคุยกับเธอดูหน่อยละกัน "

"อืม"

ซูข่านถอนหายใจด้วยความโล่งอก แม้ว่าเสี่ยวผิงจะออกไปนำเที่ยวชาวต่างชาติเพื่อหารายได้พิเศษ แต่เธอก็ยังกลับมาทำอาหารให้กับเฒ่าหลี่อยู่

น่าชื่นชมจริงๆ แต่มันก็ยังไงๆอยู่

"ทำไมเฒ่าหลี่ไม่หาแม่บ้านคนอื่นมาจัดการบ้านล่ะ?"

ซูข่านถามด้วยความสงสัย

"ถ้าอย่างงั้นเสี่ยวผิงก็ต้องถูกไล่ออกน่ะสิ"

เฒ่าหลี่ตอบช้าๆ

"เสี่ยวผิงเองก็ทำงานอยู่ที่นี่มาก็เป็นเวลานาน ถ้าให้หาแม่บ้านคนใหม่เสี่ยวผิงก็ต้องออกจากที่นี่"

"เธอเป็นเด็กที่ขยันขันแข็ง ถ้าเธอจะอยากมีรายได้เสริมบ้างผมเองก็ยินดีที่จะสนับสนุนเธอ"

ซูข่านได้ยินคำตอบก็ชะงักไปเล็กน้อย เขากำลังคิดถึงโอกาสที่จะมอบให้กับเสี่ยวผิงสักหน่อย

โอกาสที่ซูข่านจะมอบให้กับเสี่ยวผิงครั้งนี้จะเป็นโอกาสที่เสี่ยวผิงจะได้เปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของเธอ

เสี่ยวผิงเองทำงานเป็นแม่บ้านให้กับซูข่านก็จริง แต่เงินเดือนของเธอมาก็กว่าแม่บ้านคนอื่นในเมือง ด้วยเงินเดือนที่ซูข่านมอบให้ เธอสามารถนำไปซื้อบ้านสักหลังหนึ่งอยู่ได้ แถมยังมีเงินเก็บเหลืออีก

แต่ด้วยโอกาสที่ซูข่านจะมอบให้กับเธอ จากที่สามารถซื้อบ้านได้แค่ไม่กี่หลัง จะกลายเป็นซื้อเป็นสิบๆหรือร้อยๆหลังได้ ด้วยการสนับสนุนของเขา มันไม่ยากเลยที่เธอจะประสบความสำเร็จ

นกน้อยที่มาจากบ้านนอกตัวนี้ เธอจะยอมอยู่บนรังเดิมของเธอหรือว่าเธอจะออกบินไปในท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ ตอนนี้มันเป็นโอกาสที่เธอจะต้องเลือกแล้ว

แต่โอกาสครั้งนี้ที่เสี่ยวผิงจะได้รับ เธอจะต้องทำงานหนักกว่าเดิมเป็นเท่าตัวเลยถึงจะประสบความสำเร็จได้ นกที่เลือกจะบินออกจากรัง ถ้าเลือกสถานที่ไม่ดีก็อาจจะต้องตกน้ำตายได้เหมือนกัน

ซูข่านหันไปพูดกับเฒ่าหลี่ด้วยรอยยิ้ม

"ดูเหมือนว่าเสี่ยวผิงเองก็มองหาโอกาสอยู่เหมือนกันนะ"

เฒ่าหลี่เองก็ยิ้มให้กับซูข่านและพูดช้า

"รอเสี่ยวผิงกลับมาก่อนแล้วคุณค่อยคุยเรื่องนี้กับเธอก็ได้"

"อืม"

ซูข่านพยักหน้า จากนั้นเขาก็นั่งคุยอะไรเล็กน้อยกับเฒ่าหลี่ก่อนจะขอตัวขึ้นไปบนห้อง ตอนเช้าเขาได้ใช้เวลาในการเดินทางด้วยรถไฟ ตอนเที่ยงก็ต้องไปคุยกับตาเฒ่าแห่งตระกูลซูอีก

ตอนนี้ซูข่านเองแทบจะไม่เหลือแรงที่จะไว้ใช้เดินแล้ว

เมื่อมาถึงที่ห้องซูข่านก็กระโดดลงบนเตียงและหลับไปทันที ด้วยอากาศที่ไม่ร้อนไม่หนาวเกินไป การนอนซุกผ้าห่มแบบนี้มันเป็นอะไรที่สบายสุดๆ

…

ซูข่านตื่นขึ้นมาก็พบว่าเป็นตอนเย็นแล้ว

เขาลุกขึ้นมานั่งก่อนจะบิดขี้เกียจเล็กน้อย จากนั้นซูข่านก็ลุกออกจากเตียงและเปลี่ยนเสื้อของเขา

"แกร๊ก"

ทันใดนั้นเองประตูห้องก็ได้เปิดออก ซูข่านหันไปก็เห็นเสี่ยวผิงที่ถือกะลังมังใส่น้ำอยู่ เธอเดินเข้ามาอย่างกล้าๆกลัวๆ

"พี่สามคะ เฒ่าหลี่บอกว่าพี่กลับมาแล้วหนูเลยเตรียมน้ำไว้ให้พี่สามค่ะ"

เสี่ยวผิงพูดด้วยน้ำเสียงประหม่า สายตาของเธอจ้องมองมาที่ซูข่านที่ไม่ได้ใส่เสื้อ

"ทำไมต้องประหม่าขนาดนั้น"

เมื่อเห็นเสี่ยวผิงกล้าๆกลัวๆแล้วก็ประหม่าแล้ว ซูข่านก็ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ นี่คือคนที่เพิ่งไปนำชาวต่างชาติมาเที่ยวมาไม่ใช่เหรอ?

"วางไว้ตรงนั้นแหละ"

ซูข่านพูดกับเสี่ยวผิงช้าๆ

เสี่ยวผิงเองก็หน้าแดงและเดินออกจากประตูไปอย่างรวดเร็ว เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างมากที่กลับมาที่บ้านแล้วรู้ว่าพี่สามอยู่บนห้อง เสี่ยวผิงก็ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร

แล้วเฒ่าหลี่ก็ได้บอกให้เธอจัดการยกกะละมังใส่น้ำขึ้นมาเพื่อเตรียมให้พี่สาม

"สรุปเฒ่าหลี่หลอกเราให้ขึ้นห้องพี่สามอย่างงั้นเหรอ?"

เสี่ยวผิงหน้าแดงหนักกว่าเดิมและหันไปมองประตูห้องของซูข่าน

"โชคดีจังที่พี่สามเป็นสุภาพบุรุษ หรือว่าเขาไม่สนใจรูปร่างของฉันกันแน่?"

จากนั้นเสี่ยวผิงก็เดินออกไปจากหน้าห้องของซูข่านอย่างรวดเร็ว

ซูข่านที่อยู่ภายในห้องก็เดินมาที่กะลังมังใส่น้ำก่อนจะหยิบผ้าขนหนูและจุ่มลงไป จากนั้นเขาเอาผ้าขนหนูที่ชุ่มน้ำขึ้นมาเช็ดใบหน้าและตามตัวก่อนจะพูดเบาๆกับตัวเอง

"ไม่รู้เหมือนกันนะว่าเธอจะสนใจไหม?"

"แต่บอกได้เลยว่ามันจะต้องเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล"

เมื่อพูดจบซูข่านก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย