น้ำเสียงนั้นฟังดูแน่นิ่งแต่ก็เต็มไปด้วยความโกรธ ทุกคนที่คุ้นเคยกับซูข่านจะรู้ดีว่าการที่ซูข่านได้พูดน้ำเสียงโทนนี้นั้น มันหมายถึงความน่ากลัวที่ยากจะคาดเดาได้

ตั้งแต่ทำงานกับซูข่านมา สูเจิ้งเหมาก็ยังไม่เคยเห็นซูข่านโกรธขนาดนี้มาก่อน

ก่อนหน้านี้ที่โดนซูข่านตำหนิ สูเจิ้งเหมารู้ได้เลยว่าครั้งนั้นซูข่านแค่เตือนเขาเท่านั้น

แต่ครั้งนี้คือความโกรธจริงๆ

แม้ว่าสูเจิ้งเหมาจะนั่งอยู่ข้างๆ แต่เขาก็ไม่กล้าที่จะส่งเสียงออกมา แค่มองไปยังซูข่านที่จ้องลู่กั๋วเฉียงอยู่ ตัวของสูเจิ้งเหมานั้นก็สัมผัสได้ถึงความกลัวไปจนถึงขั๊วหัวใจแล้ว

"ขอโทษด้วยนะน้องลู่ ไม่ใช่เพราะฉันไม่อยากจะช่วยนาย แต่ฉันไม่มีความสามารถพอที่จะทำอย่างนั้นได้"

สูเจิ้งเหมาพูดกับตัวเองในใจ

ถึงแม้ว่าซูข่านจะอายุน้อยกว่าสูเจิ้งเหมา แต่ความโกรธของซูข่านในครั้งนี้ ทำให้สูเจิ้งเหมาไม่กล้าที่จะส่งเสียงลมหายใจออกมา

น่าจะไม่ใช่แค่สูเจิ้งเหมาที่มีอาการแบบนี้คนเดียว ถ้าใครที่ทำงานกับซูข่านได้มาเจอสถานการณ์แบบนี้ ทุกคนจะต้องเป็นแบบสูเจิ้งเหมาแน่

"ตู้เย็นไฟฟ้ารุ่นใหม่ที่ผลิตโดยโรงงานอิเล็กทรอนิกส์กั๋วเฉียง ตอนขายช่วงต้นปีที่ผ่านมาเจอข้อผิดพลาดที่ทำให้ตู้เย็นทำงานไม่ได้ครับ มีลูกค้าประมาณ 100 คนได้ร้องเรียนมาที่โรงงานของเรา"

ลู่กั๋วเฉียงพูดพร้อมกับก้มหน้า

"นายรู้แล้วใช่ไหมว่าข้อมีข้อผิดพลาดอะไร?"

ซูข่านถามเสียงทุ้มเช่นเดิม

"เจอแล้วครับ"

ลู่กั๋วเฉียงตอบทันที

"แล้วนายทำยังไงต่อ?"

ซูข่านถามต่ออย่างไม่รอช้า

"ผมได้ซื้อตู้เย็นจากคนที่ส่งเรื่องมาร้องเรียนคืนทั้งหมดครับ ตอนนี้ตู้เย็นเก็บอยู่ในโรงงาน"

ลู่กั๋วเฉียงอธิบาย

"คนที่ร้องเรียนมามีแค่ 100 คนอย่างงั้นเหรอ? ฉันคิดว่าตู้เย็นจะต้องมีเสียมากกว่า 100 เครื่องแน่"

ซูข่านพูดจบก็มองไปที่ลู่กั๋วเฉียงด้วยสายตาที่เฉียบคม

ตู้เย็นทั้งหมดนั้นถูกผลิตมาออกมาโดยสายการผลิตเดียวกัน โรงงานเดียวกัน หากว่าเกิดข้อผิดพลาดขึ้นในกระบวนการผลิต แสดงว่าตู้เย็นเกือบทั้งหมดน่าจะมีปัญหาเหมือนกัน

เรียกได้ว่าสินค้าทั้งล็อตนี้เป็นสินค้าที่มีปัญหาทั้งหมด

"ใช่ครับ"

ลู่กั๋วเฉียงก้มหน้าต่อและพูดต่อด้วยความละอายแก่ใจ

"ผมได้หยุดการผลิตตู้เย็นและตรวจสอบสายการผลิตอย่างเข้มงวดตั้งแต่มีเรื่องร้องเรียนเข้ามาครั้งแรกแล้วครับ แต่สุดท้ายพวกคนที่ซื้อตู้เย็นไปก็ได้ขอคืนเงินพร้อมกับส่งตู้เย็นกลับมาที่โรงงานของเรา 500 เครื่องครับ"

นี่นับเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่มากๆในโรงงานอิเล็กทรอนิกส์กั๋วเฉียง

ต้องรู้ก่อนว่าตู้เย็น 1 เครื่องนั้นมีราคาอยู่ที่ประมาณ 2,000 หยวน การที่ตู้เย็นกว่า 500 เครื่องขายไม่ได้แสดงว่าเงินที่ต้องจ่ายคืนให้กับลูกค้าเหล่านั้นจะต้องไม่ต่ำกว่า 1 ล้านหยวนแน่

แม้ว่ามันจะไม่ได้มากมายอะไรนัก แต่เงินล้านในสมัยนี้ไม่ใช่ว่าใครก็จะมีปัญญาจับต้องได้

ปัจจุบันรายได้เฉลี่ยต่อคนยังอยู่ที่ปีละไม่เกิน 1,000 หยวนด้วยซ้ำ ถ้าหากว่าบ้านไหนต้องการที่จะซื้อตู้เย็น บ้านหลังนั้นจะต้องทนเก็บเงินไม่ต่ำกว่า 2 ปีแน่นอน

ขนาดตู้เย็นยังมีราคาขนาดนี้ แต่มันก็ถูกขายไปตั้ง 500 เครื่อง

"500!!"

ซูข่านพยักหน้าและขมวดคิ้วเล็กน้อย นี่ขนาดวางขายแค่ไม่กี่เดือนเท่านั้น แต่โรงงานอิเล็กทรอนิกส์กั๋วเฉียงก็สามารถขายตู้เย็นได้ถึง 500 เครื่องแล้ว

"แล้วนายจะทำยังไงกับตู้เย็นที่ส่งคืนมา?"

ซูข่านถามต่อทันที

ลู่กั๋วเฉียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบซูข่าน

"ผมจะให้ช่างเทคนิคเข้ามาดูแลซ่อมแซมตู้เย็นเหล่านี้และตรวจสอบไม่ให้เกิดข้อพลาดขึ้นอีก จากนั้นก็จะนำออกไปวางขายเหมือนเดิมครับ"

วิธีนี้เป็นวิธีที่ลู่กั๋วเฉียงคิดว่าน่าจะเป็นการรักษาต้นทุนในการผลิตตู้เย็นที่เสียออกไปได้มากที่สุดแล้ว อาจจะขาดทุนเล็กน้อยในช่วงแรก แต่สุดท้ายก็จะได้เงินทุนกลับคืนมาอยู่ดี

"ไอ้โง่!!"

ซูข่ายส่ายหัวและด่าลู่กั๋วเฉียงเสียงดัง

"วิธีการของนายมันจะช่วยให้โรงงานไม่ขาดทุนก็จริง แต่มันเป็นวิธีที่โง่เง่ามาก"

"อึ้ก"

ลู่กั๋วเฉียงตกตะลึงและกลืนน้ำลายลงในคออย่างยากลำบาก เขามองไปที่ซูข่านพร้อมการคิดว่า การที่เขาทิ้งเงิน 1 ล้านหยวนสำหรับตู้เย็นที่ผลิตผิดพลาดนั้นโง่ยังไง

มันเป็นเงินตั้ง 1 ล้านหยวนเชียว สำหรับโรงงานอิเล็กทรอนิกส์กั๋วเฉียงนั้นเป็นเม็ดเงินที่มหาศาลมาก หากว่าขาดทุนไปสัก 1 ล้านหยวน โรงงานอิเล็กทรอนิกส์กั๋วเฉียงอาจจะได้รับผลกระทบหลายอย่างเลย

ซูข่านมองไปที่ลู่กั๋วเฉียงและถามด้วยน้ำเสียงทุ้ม

"นี่ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาที่ตรงประเด็นสักเท่าไหร่ หนังสือพิมพ์ของที่นี่ได้ลงข่าวเกี่ยวกับเรื่องของตู้เย็นไหม?"

เหตุการณ์นี้ซูข่านรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากลแปลกๆ ถ้าหากว่าคู่แข่งทางธุรกิจเห็นถึงช่องโหว่ที่เกิดขึ้นภายในโรงงาน พวกนั้นจะต้องเล่นงานจนโรงงานไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดแน่นอน

"เอ๊ะ!!"

"พี่สามรู้ได้ยังไงครับ"

ลู่กั๋วเฉียงถามด้วยความประหลาดใจด้วยใบหน้าที่ตกตะลึง

"หนังสือพิมพ์ที่นี่ได้ลงข่าวเกี่ยวกับลูกค้าที่ซื้อตู้เย็นจากโรงงานของเราไปแล้วใช้งานไม่ได้ครับ"

นั่นไงล่ะ

นี่เพิ่งเป็นแค่สิ่งแรกที่จะเกิดขึ้น มันจะส่งผลกระทบต่อไปอีกเป็นทอดๆอย่างแน่นอน

ดวงตาของซูข่านหรี่ลงเล็กน้อย

นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ มันจะต้องเป็นฝีมือของใครบางคนแน่

โดยทั่วไปแล้วในยุคนี้ บริษัทหรือโรงงานในประเทศจีนส่วนใหญ่จะไม่มีความสามารถในการจัดการวิกฤตแบบนี้สักเท่าไหร่ ส่วนใหญ่พวกเขาก็เลือกที่จะปล่อยให้เผชิญกับวิกฤตจนผ่านพ้นไปได้

ซูข่านรู้สึกว่ามีใครบางคนได้วางแผนอะไรบางอย่างไว้กับโรงงานอิเล็กทรอนิกส์กั๋วเฉียง และพวกเขาก็รู้ด้วยว่าลู่กั๋วเฉียงจะต้องเรียกตู้เย็นกลับคืนมาที่โรงงานอย่างแน่นอน

ตราบใดที่ลู่กั๋วเฉียงยังไม่ขายตู้เย็นที่เกิดข้อผิดพลาดพวกนั้น ใครก็ตามที่คิดร้ายไม่ดีกับโรงงานอิเล็กทรอนิกส์กั๋วเฉียงก็ยังไม่สามารถทำอะไรได้

แต่มันก็แสดงได้ชัดเจนแล้วว่าพวกเขาต้องการที่จะเป็นศัตรูกับทางโรงงานอิเล็กทรอนิกส์กั๋วเฉียง

ถึงลู่กั๋วเฉียงจะโง่จนเผลอไปติดกับดักที่อีกฝ่ายได้วางเอาไว้ แต่ซูข่านก็เดาว่าอีกฝ่ายจะต้องวางกับดักอะไรกับลู่กั๋วเฉียงอีกแน่ อีกฝ่ายได้เคลื่อนไหวราวกับเป็นนักฆ่าเลยจริงๆ

หากว่าลู่กั๋วเฉียงได้เดินตามเกมของอีกฝ่าย เกรงว่าโรงงานอิเล็กทรอนิกส์กั๋วเฉียงจะต้องปิดตัวลงตามแผนที่อีกฝ่ายได้วางเอาไว้

กลอุบายพวกนี้ซูข่านรู้จักเป็นอย่างดี

"แต่.."

ซูข่านแอบยิ้มเล็กน้อยภายในใจของเขา

โชคดีจริงๆที่ได้มาเผิงเฉิงในช่วงเวลานี้ ไม่อย่างนั้นลู่กั๋วเฉียงจะต้องเจอกับปัญหาที่ยากจะแก้ไขมากกว่านี้แน่

ซูข่านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและทันใดนั้นเองดวงตาของซูข่านก็เบิกกว้างออกเล็กน้อย

"ในเมื่ออีกฝ่ายได้เตรียมแผนการมากมายที่จะใช้กับโรงงานอิเล็กทรอนิกส์กั๋วเฉียง ทางเดียวที่จะแก้ปัญหาของโรงงานได้ตอนนี้คือต้องรออย่างเดียว"

"ในตอนนี้นักข่าวจากทั่วประเทศรวมไปถึงนักข่าวจากเซียงเจียงน่าจะรอทำข่าวตู้เย็นอันโด่งจังจากโรงงานอิเล็กทรอนิกส์กั๋วเฉียงอยู่ แต่ก็ต้องขอบคุณอีกฝ่ายๆจริงๆที่ยังให้โอกาสในการแก้ตัวอยู่"