หญิงสาวคนนั้นได้เดินออกจากเฒ่าหลี่เพื่อมาหาซูข่าน เธอได้เงยหน้ามองที่ซูข่านด้วยความตื่นเต้น ดวงตาของเธอเปล่งประกายราวกับดวงดางบนท้องฟ้า เธอดูมีความสุขมากที่ได้เจอกันซูข่าน

"ชิงชิง!!"

ซูข่านเรียกจ้าวชิงชิงด้วยความประหลาดใจ

"เธอเป็นลูกศิษย์ของเฒ่าหลี่เหรอเนี่ย"

"ใช่แล้ว อาจารย์ได้สอนพวกของเก่าเหล่านี้ให้กับฉันด้วยแหละ ฉันว่ามันเป็นศาสตร์ที่น่าสนใจมากๆเลย ฉันจะพยายามเรียนรู้จากอาจารย์ให้ได้มากที่สุด"

จ้าวชิงชิงยิ้มหวานเหมือนกับน้ำผึ้งเดือนห้า

เหตุผลที่เธอได้มาเรียนรู้เกี่ยวกับโบราณวัตถุและของเก่ากับเฒ่าหลี่นั้น ไม่ใช่เพราะตัวเธอเองอยากมาเรียนตั้งแต่แรกหรอก

มีอยู่วันหนึ่งที่เธอได้มาที่บ้านเพื่อเช็คว่าซูข่านกลับมาที่บ้านแล้วรึยัง วันนั้นเฒ่าหลี่ก็ได้ออกมาพูดคุยกับเธอ

จากวันนั้นเป็นต้นมาจ้าวชิงชิงก็ได้มาหาเฒ่าหลี่เพื่อเรียนรู้อยู่เสมอ

เฒ่าหลี่ได้บอกถึงตัวตนของซูข่านให้กับเธอได้รู้ เขาได้บอกว่าซูข่านชอบสะสมของเก่าพวกนี้มาก แต่ซูข่านเป็นคนที่ไม่มีพรสรรค์ในการคัดแยกของแท้กับของปลอมเลย

เฒ่าหลี่บอกกับเธอต่อว่า เขากลัวซูข่านโดนหลอกให้ซื้อของพวกนี้ในราคาที่แพง จ้าวชิงชิงเห็นว่านี่แหละที่เป็นโอกาสให้เธอตอบแทนซูข่านได้บ้าง

คงเป็นเพราะโอกาสที่ซูข่านได้มอบให้กับเธอในครั้งก่อน จ้าวชิงชิงคงอยากที่จะตอบแทนอะไรซูข่านคืน เธอรู้ว่าตัวเธอนั้นไม่มีความสามารถในการทำเงินเหมือบกับซูข่าน

เธอเป็นเพียงนักศึกษาธรรมดาๆเท่านั้นเอง เธอไม่รู้จะตอบแทนซูข่านยังไงดี

ตอนแรกเธอได้คิดถึงให้ตัวของเธอเองเป็นการตอบแทน แต่เธอก็เกรงว่าซูข่านจะไม่เอาและด่าเธอซ้ำด้วย

จ้าวชิงชิงหน้าแดงขณะมองไปที่ซูข่านที่อยู่ตรงหน้าเธอ เธอรีบหลบสายตาอย่างรวดเร็ว

"ซูข่าน"

เฒ่าหลี่เดินออกมาตามจ้าวชิงชิง เมื่อซูข่านกลับมาจ้าวชิงชิงก็รีบวิ่งออกมาอย่างเร็วเลย สีหน้าของเฒ่าหลี่ดูไม่พอใจเล็กน้อย

ตั้งแต่ซูข่านเข้ามา จ้าวชิงชิงก็ทิ้งการเรียนดื้อๆเลย ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงมีพลังอะไรแบบนี้ด้วยนะ

"เฒ่าหลี่"

ซูข่านได้ยิ้มที่มุมปากขณะมองไปที่เตาเผาหลู่ที่อยู่ในมือของเฒ่าหลี่

"เฮ้อ"

เฒ่าหลี่ดูโกรธเล็กน้อยที่เห็นการกระทำของซูข่าน ใบหน้าของเขาได้เปลี่ยนเป็นสีแดง จากนั้นเฒ่าหลี่ก็ได้เบือนหน้าหนีซูข่าน

"หึๆๆ"

ซูข่านพยามยามกลั้นขำของตัวเอง

เฒ่าหลี่เคยด่าเราแท้ๆเกี่ยวกับเรื่องของเก่ามาใช้ แต่สุดท้ายเฒ่าหลี่ก็ได้กลืนน้ำลายตัวเองโดยการเอาของเก่าพวกนี้มาสอนจ้าวชิงชิง

เมื่อเห็นว่าเฒ่าหลี่โกรธ ซูข่านก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ก่อนหน้านี้เฒ่าหลี่ก็ทำเขาไว้เจ็บแสบเหมือนกัน ซูข่านได้หันไปพูดกับจ้าวชิงชิงว่า

"เฒ่าหลี่เป็นคนที่เก่งมาก ถ้าเธอเรียนกับเขา ฉันรับรองได้ว่าเธอจะได้ความรู้มหาศาล"

ซูข่านยิ้มเล็กน้อย

มุมปากของจ้าวชิงชิงยิ้มออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอพูดกับซูข่านด้วยรอยยิ้ม

"ค่ะพี่สาม อาจารย์ได้สอนฉันดูของเก่าพวกนี้ทุกวันเลย ฉันจำได้ไม่ค่อยหมดเท่าไหร่หรอก ของเก่าพวกนี้มันมาจากทุกมุมของประเทศเราเลย"

จ้าวชิงชิงแสดงท่าทางที่ชื่นชม

ด้วยประวัติศาสตร์นับพันปีของประเทศจีน ประเทศนี้ได้มีมรดกทางวัฒนธรรมของตนเองมาตั้งแต่สมัยโบราณจนถึงปัจจุบัน และยังมีบางส่วนที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี

ของเก่าและโบราณวัตถุพวกนี้มันยังมีอีกมากมายบนโลกใบนี้ มันช่างกว้างใหญ่และไร้ขอบเขต มันเต็มไปด้วยความลึกลับและน่าค้นหาในตัวของมันเอง

จ้าวชิงชิงรู้สึกว่าเธอกำลังว่ายน้ำในสระโดยมองไม่เห็นอีกฝั่ง มันกว้างใหญ่มหาศาลเหลือเกิน

"ใช่สิ"

ซูข่านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามกับจ้าวชิงชิง

"ฉันได้ยินมาว่าเธอมาตามหาฉันงั้นเหรอ? มีอะไรเกิดขึ้นรึเปล่า?"

"อึ้ก"

จ้าวชิงชิงหน้าแดงเล็กน้อย เธอหลบสายตาซูข่าน

"ฉันขอกลับไปพักที่ห้องก่อนละกัน พวกคุณสองคนคุยกันต่อเถอะ"

เฒ่าหลี่มองไปยังทั้งสองคน พวกเขาทั้งคู่ทำเหมือนว่าเฒ่าหลี่ไม่อยู่ตรงนี้เลย

นี่ฉันเป็นหลอดไฟรึยังไงกัน?

แต่มันก็ช่วยไม่ได้นั่นแหละ หลังจากที่เห็นซูข่านกลับมา แม่สาวชิงชิงก็ได้ทิ้งความเป็นลูกศิษย์ของฉันออกไปหมดทันทีเลย นานๆจะเจอลูกศิษย์ที่หัวดีแบบนี้

เฒ่าหลี่รู้สึกเหมือนว่าเขาหมดความสำคัญทันทีที่ซูข่านกลับมามา

เขาได้เอาเตาเผาหลู่ไปเก็บที่สวนหลังบ้านก่อนจะเดินออกไป

"นั่งสิ"

ซูข่านมองไปยังเก้าอี้หินข้างๆพวกเขา เขาได้ชี้ให้กับจ้าวชิงชิงนั่งลง จากนั้นเขาก็เดินไปนั่งตาม

จ้าวชิงชิงได้มองซูข่านที่กำลังเดินมานั่ง ใบหน้าของเธอก็เริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆทีละนิด เธอรู้สึกทำตัวไม่ถูกตอนนี้

"ทำตัวตามสบายเหมือนกับอยู่บ้านนั่นแหละ"

ซูข่านพูดด้วยรอยยิ้ม

"เหมือนกับอยู่บ้าน"

จ้าวชิงชิงตกใจเล็กน้อยที่ได้ยินคำนี้ ทันใดนั้นเองความคิดแปลกๆก็ได้เกิดขึ้นในหัวของเธอ

"พี่สามหมายความว่ายังไง"

"ที่นี่มันเป็นบ้านของเขาไม่ใช่เหรอ? แล้วให้เราทำตัวเหมือนบ้านได้ยังไง?"

"รึว่าพี่สามหมายถึงให้เรามาอยู่บ้านเป็นครอบครัวเดียวกับพี่สาม!!"

จ้าวชิงชิงตกใจกับความคิดตัวเองมาก ทำไมเธอถึงได้เรื่องแปลกๆแบบนี้ออกมา

เธอได้ส่ายหัวอย่างไวแล้วรีบพูดเพื่อเปลี่ยนเรื่องในหัวของเธอทันที

"ขอบคุณค่ะ"

"ขอบคุณอะไร?"

ซูข่านมองหน้าจ้าวชิงชิงด้วยความสงสัย อยู่ๆเธอจะมาขอบคุณเขาเรื่องอะไรกัน? แต่จริงๆแล้วซูข่านก็รู้อยู่ว่าจ้าวชิงชิงคิดไร

การที่ซูข่านได้ให้โอกาสกับจ้าวชิงชิงมันเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น แต่สำหรับเธอแล้วมันคือโอกาสที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเธอ

"ขอบคุณที่ให้โอกาสฉันอีกครั้ง"

จ้าวชิงชิงกัดฟันตัวเองแล้วพูด

"ประธานสูแห่งซิงซีกรุ๊ปได้โทรมาหาฉันอีกครั้ง เขาได้บอกให้ฉันติดต่อกับอธิบดีของคณะสถาปัตย์แห่งมหาวิทยาลัยชิงหว่า ฉันได้ติดต่อจนพวกเขาส่งทีมลงประกวดงานของประธานสูแล้ว"

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้แล้วจ้าวชิงชิงดูตื่นเต้นขึ้นมามาก

งานที่ยิ่งใหญ่ระดับประเทศแบบนี้ มันเป็นการรวมตัวกันของนักออกแบบทั่วทุกมุมของประเทศ พวกคนใหญ่คนโตของมหาวิทยาลัยก็ได้ชื่นชมเธอในการบอกข่าวการประกวดครั้งนี้ก่อนหนังสือพิมพ์

ก่อนหน้านี้เธอเองก็มีชื่อเสียงอยู่แล้วเรื่องหาเงินมาบริจาคให้กับมหาวิทยาลัย แล้วครั้งนี้เธอก็ได้เครดิตเพิ่มขึ้นอีก ผู้ชายทั่วทั้งมหาวิทยาลัยได้จับตามองเธออยู่ตลอดเวลา

เธอรู้ว่านี่คือโอกาศที่ซูข่านต้องมอบให้เธอแน่ๆ