ซู่เฟิงได้พูดต่อ

"ผมจะเตรียมทุกอย่างเสร็จก่อนวันที่ 15 อย่างแน่นอนครับ"

"พี่สามโปรดวางใจพวกเรา"

หวงเสี่ยวเว่ยพูดอย่างตื่นเต้น

"รีบไปจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยซะ เมื่อถึงเวลาเดี๋ยวฉันจะไปดูเอง"

ซูข่านได้โบกมือไล่ทั้งสองคนออกไป ตอนนี้เหลือเพียงเฒ่าหลี่คนเดียวเท่านั้น ซูข่านยกกาน้ำชาลายครามแล้วถามเฒ่าหลี่

"ชาสักถ้วยไหม?"

"ก็ดีเหมือนกัน"

เฒ่าหลี่ตอบซูข่านห้วนๆ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่พอใจกับมุมน้ำชาของซูข่าน

เขาค่อยๆเดินมาหาซูข่านด้วยท่าทางที่เย็นชา

"นั่งลงสิ"

ซูข่านพูดพร้อมหัวเราะออกมาเบาๆ

"คุณยังจะเอาของเก่าพวกนี้ออกมาใช้อีกเหรอ?"

เฒ่าหลี่พ่นลมหายใจโกรธออกมาก่อนจะนั่งที่เก้าอี้ข้างๆซูข่าน

"ฮ่าๆ"

เมื่อเห็นเฒ่าหลี่บ่นเสร็จ ซูข่านก็อารมณ์ดีขึ้นมาทันที เขาได้หยิบกาต้มน้ำลายครามเทชาลงไปถ้วยหนึ่งให้เฒ่าหลี่

"ผมยังไม่ได้ถ่ายทอดความรู้ ความสามารถที่ผมมีให้ลูกชายหรือลูกสะใภ้เลย หากว่าผมตายไปทุกๆอย่างก็จะตายไปพร้อมกับผม ตอนนี้ความหวังของผมก็คือลูกสะใภ้จ้าวชิงชิง"

เฒ่าหลี่ได้หยิบชาถ้วยที่ซูข่านรินมาและจิบเล็กน้อย พอเห็นว่าชาไม่ได้ร้อนมากเขาก็เลยดื่มคำใหญ่ตามไป

ซูข่านเมื่อได้ยินคำพูดของเฒ่าหลี่ก็แปลกใจ เฒ่าหลี่เป็นอะไรไป? ทำไมอยู่ๆถึงพูดแบบนี้ออกมา?

แล้วจ้าวชิงชิงไปเป็นลูกสะใภ้ของเฒ่าหลี่ตั้งแต่เมื่อไหร่? เธอรู้ไหมเนี่ยว่าเป็นลูกสะใภ้แล้ว?

"ฮ่าๆๆ"

เฒ่าหลี่หัวเราะออกมาเสียงดัง

ซูข่านทำอะไรไม่ถูกที่เห็นเฒ่าหลี่หัวเราะแบบนี้ ดูเหมือนเขาจะเอาคืนซูข่านได้แล้ว

ซูข่านทำได้แค่เพียงส่ายหัวและเอนหลังพิงเก้าอี้เท่านั้น เขาเงยหน้ามองไปยังท้องฟ้า อากาศวันนี้สดใสมาก ไม่มีเมฆฝนหรือฝุ่นมาบดบังท้องฟ้าที่สวยงามแบบนี้เลย

วันต่อมา

"พี่สามครับ เด็กคนนั้นกลับมาอีกแล้ว"

ซูข่านได้หันไปหาซงหมิงเจียง ซึ่งเขากำลังชี้ไปที่หน้าประตูบ้าน

"เด็กคนไหน?"

ซูข่านถามด้วยความสงสัย

ซงหมิงเจียงตอบสั้นๆ

"ชูเฟิงครับ"

"เกิดอะไรขึ้น?"

ซูข่านเห็นท่าทางที่แปลกไปเล็กน้อยของซงหมิงเจียง เขาก็ได้ถามด้วยความสงสัย

"ไม่ทราบเหมือนกันครับ"

ซงหมิงเจียงไม่ได้ตอบอะไร ซูข่านได้มองไปยังหน้าบ้านก็เห็นชูเฟิง จากนั้นเขาสังเกตเห็นจมูกของชูเฟิงมีสีแดงเล็กน้อย ใบหน้าของเขาก็ดูบวมแปลกๆ มีรอยฟกซ้ำที่มือของเขา

ซูข่านรีบล้างหน้าด้วยน้ำเย็นทันที ร่างกายของก็รู้สึกสดชื่น พลังงานได้เอ่อล้มออกมาเต็มไปหมด

ซูข่านหยิบขนมปังขึ้นมา 1-2 ชิ้นและเดินไปที่หน้าบ้าน

เด็กที่ชื่อชูเฟิงคนนั้นเป็นหัวโจกของที่นี่ ไม่น่ามีเด็กที่แก่กว่ามารังแกเขาแน่ๆ ก็คงมีแค่สาเหตุเดียว คือโดนตีมานั่นเอง

ซูข่านมาที่ประตูก็เห็นเด็กตัวกระเปี้ยกยืนอยู่ข้างกำแพง ตัวของเขาดูผอมๆ

เมื่อเห็นว่าซูข่านเปิดประตูมา สีหน้าของชูเฟิงก็เต็มไปด้วยความสุข ดวงตาของเขาเป็นประกาย

"เกิดอะไรขึ้นกับนาย?"

ซูข่านเห็นว่ามีรอยอื่นๆนอกจากรอยไม้ขนไก่ด้วย ถ้าโดนตีด้วยไม้ขนได้มันไม่มีทางฟกซ้ำได้ขนาดนี้

มันต้องเป็นร่องรอยจากการทุบตีแน่ๆ แต่หญิงชราคนนั้นจะทุบตีเด็กคนนี้แรงขนาดนั้นเลยเหรอ?

ชูเฟิงก็แค่เป็นเด็กที่ดื้อคนหนึ่งเท่านั้น แต่มันก็สมเหตุอยู่ที่เขาควรจะโดนแบบนี้

ซูช่านได้คิดถึงวันนั้น เขาเห็นย่าของชูเฟิงโกรธมากที่ชูเฟิงไม่ยอมไปโรงเรียน

"หิวข้าวไหม?"

ซูข่านมองไปที่ชูเฟิงและถาม ในมือของซูข่านถือขนมปังอยู่ มันมีกลิ่นหอมโชยออกมา

"อึ้ก"

ชูเฟิงกลืนน้ำลายอึ้กใหญ่ ซูข่านเห็นว่าชูเฟิงจ้องมาที่ขนมปังไม่กระพริบ เขาก็เลยเดาว่าชูเฟิงน่าจะยังไม่ได้กินข้าวแน่ๆ

"ไม่ครับ"

ชูเฟิงละสายตาจากขนมปังที่อยู่ในมือซูข่านอย่างยากลำบาก เขากัดฟันและพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

"ย่ายอมแพ้ผมแล้ว ถึงเมื่อวานย่าจะตีผมไม่หยุด เธอบอกว่าถ้าผมกลับไปโรงเรียนเธอจะหยุดตี แต่ผมบอกว่าจะไม่กลับไปเรียนอีกแล้ว ผมก็เลย… ไม่สิผมชนะย่าผมแล้ว"

ชูเฟิงพูดอย่างรวดเร็วด้วยความตื่นเต้น บางทีเขาอาจจะตื่นเต้นเกินไปด้วยซ้ำ มีบางจังหวะที่เขากำลังพูดและมือไปโดนที่แผลของเขา มันทำให้น้ำตาของเขาแทบไหลออกมา

ซูข่านรู้สึกประหลาดใจที่เด็กน้อยคนนี้มีจิตใจมุ่งมั่นหนักแน่นจริงๆ เขายืนกรานว่าจะไม่กลับไปโรงเรียนอีก

แต่พอได้พูดรอยบาดแผลบนตัวเขาก็ทำให้เจ็บจื๊ดในหัวใจเล็กๆ เป็นซูข่านเองคงจะทนกลับความเจ็บปวดนี้ไม่ไหวแล้วยอมแพ้ไปโรงเรียนในที่สุด

และชูเฟิงเป็นแค่เด็กน้อยตัวแค่นี้เอง เขาเป็นคนที่มีบุคลิกดื้อซะเหลือเกิน

"มานี่"

ซูข่านมองดูชูเฟิงแล้วรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย

"ครับพี่ซูข่าน"

ชูเฟิงตอบอย่างรวดเร็วด้วยรอยยิ้ม

"พี่จะให้ผมอยู่กับพี่ใช่ไหมครับ"

ซูข่านมองดูชูเฟิงที่วิ่งเข้ามาและพูดว่า

"รีบมาเถอะ"

"ครับ"

ชูเฟิงตะลึง

"นายยังไม่ได้กินอะไรมาใช่ไหม ฉันมีขนมปังอยู่"

ซูข่านยื่นขนมปังให้กับชูเฟิง

ชูเฟิงสะดุ้งเล็กน้อย เขารีบหยิบขนมปังในมือซูข่านด้วยพูดด้วยรอยยิ้ม

"ขอบคุณครับพี่ซูข่าน ขอบคุณครับ"

ชูเฟิงกัดขนมปังคำใหญ่ด้วยความหิว

"โห…อร่อยมากเลย กรอบนอกนุ่มใน ด้านในนี่ยิ่งกินยิ่งอร่อยสุดๆ"

จากนั้นชูเฟิงก็ชะงักเล็กน้อย เขาไม่กินขนมปังในมือของเขาต่อ

"เป็นอะไร? ทำไมไม่กินล่ะ?"

ซูข่านมองดูและถามด้วยความสงสัย

"พี่ซูข่าน ผมอยากเอาขนมปังที่เหลือนี่ไปฝากน้องสาวของผม"

ชูเฟิงตอบด้วยท่าทางที่เขินอาย และยิ้มเจื๋อนๆ

ซูข่านได้ยินก็ตกใจเล็กน้อย จิตใจของเด็กคนนี้มัน…