เมื่อเห็นลี่ซีสวม เฒ่าหลี่และซูข่านต่างกันพยักหน้ากันอย่างลับๆ

ทั้งสองคนไม่มีใครบอกลี่ซีเลยว่าพระศรีอาริย์ที่เธอใส่นั้นทำจากหยกจักรพรรดิที่มีมูลค่าตั้งไม่รู้เท่าไหร่ เฒ่าหลี่เองไม่ได้สนใจเรื่องเงินๆทองๆอยู่แล้ว ส่วนซูข่านก็ไม่ขาดแคลนอะไรพวกนี้เช่นกัน

ในสายตาของซูข่านนั้น เงิน 100 ล้านยังถือว่าน้อยอยู่เลย

"กินข้าวกันเถอะ"

ซูข่านมองไปที่จานอาหารมากมายตรงหน้าเขา เนื่องจากอาหารมื้อนี้เป็นอาหารเสฉวน ดังนั้นควรจะกินเมื่อถูกปรุงเสร็จใหม่ๆ ไม่อย่างงั้นรสชาติจะเปลี่ยนไปเมื่ออาหารเย็นลง

"ใช่ๆๆ"

ลี่ซีพยักหน้า จากนั้นเธอก็เอาตะเกียบไปคีบไก่ผัดเผ็ดขึ้นมากิน

"หื้มมมม"

กลิ่นหอมของพริกเสฉวนและความเผ็ดพุ่งกระจายเต็มปากของลี่ซี

รสชาติของมันเกือบทำให้น้ำตาของลี่ซีไห้ออกมา

"อร่อย!!"

ลี่ซีตะโกนออกมาเสียงดังด้วยตวามตื่นเต้น

"งั้นก็กินเยอะๆสิ"

ซูข่านมองดูก็ยิ้มที่มุมปาก

เมื่อเห็นลี่ซีเอร็ดอร่อยกับอาหาร ซูข่านก็มีความสุขมาก เขาเข้าใจอารมณ์ของคนที่อยู่ต่างประเทศเป็นอย่างดีเลย และยิ่งลี่ซีที่ไม่คุ้นกับอาหารที่ประเทศอเมริกาอีก

ไม่มีอาหารอะไรอร่อยไปกว่าอาหารบ้านเกิดของตัวเองอีกแล้ว ถึงแม้ว่าการกินอาหารอื่นครั้งแรกมันจะอร่อยมากแค่ไหน แต่สุดท้ายเกือบทุกคนก็ต้องอยากกินอาหารที่ตัวเองได้เติบโตมา

ลี่ซีได้กินอาหารเสฉวนอย่างเอร็ดอร่อยทุกจาน เธอทั้งกินเร็วและเยอะเป็นพิเศษ จนกระทั่งคนอื่นบนโต๊ะอาหารเริ่มที่อิ่มกันแล้ว ลี่ซีก็ยังคงกินอาหารต่อไป

"ฮ่าๆๆๆ"

ซูข่านมองไปที่ลี่ซีแล้วก็หัวเราะออกมา

ใบหน้าที่สวยงามของลี่ซีก็ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดง เธอเป็นผู้หญิงแท้ๆแต่กลับกินอาหารมากมายต่อหน้าผู้ชายแบบนี้ มันช่างน่าอายสุดๆ

นี่เป็นครั้งแรกของชีวิตเธอเลยที่กินอาหารมากมายและรวดเร็วเช่นนี้

"อิ่มจัง..หนูขอตัวก่อนนะคะ"

ลี่ซีรีบลุกออกจากโต๊ะอาหารไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เฒ่าหลี่และซูข่านพูดคุยอะไรกันต่อเล็กน้อยก่อนที่ทั้งหมดจะแยกย้าย

เช้าวันต่อมา

"พี่ซูข่านเราจะไปไหนกัน?"

ลี่ซีได้ถามซูข่านด้วยความสงสัย หลังจากที่กินอาหารเช้าเสร็จ ซูข่านได้บอกให้เธอขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อผ้าและลงมาพบกับเขาที่ข้างล่าง

"ไปช้อปปิ้งในเมืองน่ะ"

ซูข่านมองดูเสื้อผ้าของลี่ซีซึ่งมันดูธรรมดามาก ถึงแม้ว่าเธอจะใส่ชุดที่เข้ากับตัวเธอแค่ไหนก็ตาม แต่เสื้อผ้าที่เธอใส่มันเป็นเพียงแค่เสื้อผ้าธรรมดาเท่านั้น ไม่ใช่แบรนด์เนมยิ่งใหญ่อะไร

ผู้คนในอเมริกานั้นมีค่าครองชีพที่สูงกว่าประเทศจีนมากๆ ถึงแม้ว่าคนส่วนใหญ่ที่นั่นจะไม่ได้ใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนมกันทุกคน แต่อย่างน้อยเลยก็เป็นเสื้อผ้าที่มีชื่อเสียงระดับหนึ่ง

หลังจากนี้อีกไม่กี่ปี เสื้อผ้าที่วางขายที่ประเทศอเมริกาและประเทศจีนจะไม่แตกต่างกันเลย มันไม่ใช่เพราะว่าเศรษฐกิจของประเทศอเมริกาไม่ดีหรือถดถอย แต่กลับเป็นประเทศจีนต่างหากที่พัฒนาจนขึ้นไปสู่ระดับเดียวกับประเทศอเมริกาได้

การแบ่งแยกชนชั้นจะเริ่มต้นอย่างแรกเลยก็คือการแต่งตัว ซูข่านเห็นลี่ซียังไม่มีเสื้อผ้าแบรนด์เนมใส่ เขาจึงตัดสินใจพาเธอไปซื้อ

และในการไปซื้อผ้าของลี่ซีในครั้งแรก จะเป็นการไปซื้อของไปฝากพ่อและแม่ของเธอด้วย เพราะในชาติที่แล้วตอนที่ตระกูลซูล้มละลาย

ครอบครัวลี่นี่แหละที่เป็นคนช่วยเหลือซูข่านจนกลับมาได้ ตอนนั้นครอบครัวลี่ได้ใช้แรงใจและแรงกายมหาศาลจนลุงลี่ดูแก่กว่าวัยไปตั้งหลายปี

"ช้อปปิ้งเหรอคะ้

ลี่ซีกระพริบดวงตากลมโตของเธอด้วยความสงัสย

"ไปกันเถอะ"

ซูข่านพยักหน้าและลุกจากโซฟาก่อนจะเดินนำลี่ซีออกไป

ที่ข้างหน้าตัวบ้านนั้น ซงหมิงเจียงได้เตรียมรถไว้รอแล้ว นี่เป็นการไปแค่ห้างสรรพสินค้าธรรมดาเท่านั้น ซูข่านจึงไม่อยากให้คนติดตามไปมากมาย จึงมีแค่ซงหมิงเจียงกับอีกคนหนึ่งเท่านั้น

"ไปห้างที่เคยไปเมื่อ 2-3 ปีก่อน"

ซูข่านหันไปบอกกับซงหมิงเจียงเบาๆ

"ห้างเมื่อ 2-3 ปีก่อนเหรอครับ?"

ซงหมิงเจียงขมวดคิ้วเล็กน้อยและไม่เข้าใจสิ่งที่ซูข่านพูด

ซูข่านเห็นแบบนั้นก็นึกขึ้นมาได้ทันที ซงหมิงเจียงไม่ได้ไปห้างนั้นกับเขานี่นา ตอนนั้นซูข่านไปกับหวงเสี่ยวเว่ยและลู่กั๋วเฉียง

จากนั้นซูข่านก็พูดชื่อห้างให้ซงหมิงเจียงฟัง และรถก็ได้เคลื่อนตัวออกจากบ้านมุ่งหน้าเข้าสู่เมือง

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมารถได้หยุดลงที่หน้าห้างสรรพสินค้า ซูข่านมองออกไปก็เห็นภาพที่คุ้นเคย เขายังคงจำได้ถึงเหตุการณ์เมื่อ 2-3 ปีก่อน ตอนนั้นพวกเขาโดนคนในห้างดูถูกเรื่องการแต่งตัว

แต่มีอยู่คนหนึ่งที่เลือกจะปฏิบัติกับพวกเขาเหมือนกับลูกค้าทั่วๆไป

"เธอยังทำงานอยู่ที่นี่ไหมนะ?"

จากนั้นซูข่านก็พาลี่ซีเดินเข้าไปในห้างสรรพสินค้า หลายปีมาแล้วที่เขาไม่ได้มาเหยียบที่นี่ ร้านค้าหลายแห่งของห้างที่นี่ได้เปลี่ยนไปมาก พนักงานด้านในก็เช่นเดียวกัน

เป็นการดีเหมือนกันที่พวกพนักงานในห้างได้เปลี่ยนไป จะไม่ได้มีสายตาที่มองมาแบบเดิมในครั้งนั้นอีก

เหตุผลที่ซูข่านมาที่นี่ไม่ได้มีอะไรอื่นเลย นอกซะจากการบริการของหญิงสาวพนักงานที่ชื่อเสี่ยวเยว่ในตอนนั้น

เมื่อเดินไปได้สักพักหนึ่งซูข่านก็เห็นป้ายหน้าร้านยังคงเปิดอยู่ โชคดีเหลือเกินที่ร้านนี้ยังไม่ย้ายไปไหน

จากนั้นทั้งสองคนก็เข้าไปในร้าน ทันทีที่พวกเขาทั้งสองเข้ามาในร้าน พนักงานในร้านคนหนึ่งเห็นซูข่านก็ขาอ่อนและล้มลงกับพื้น เธอมองมาที่ซูข่านด้วยดวงตาที่เบิกกว้างยิ่งกว่าไข่ห่าน

"เขา!!"

เธออ้าปากค้าง

"พระเจ้าช่วย เขามาอีกแล้ว!!"

"พี่จุนคะ? ใครมาอีกเหรอคะ?"

ผู้ช่วยผู้จัดการที่ยืนอยู่ข้างๆก็ถามด้วยความประหลาดใจ

พนักงานคนนั้นจึงได้พูดด้วยน้ำเสียงที่สั่น

"เขาคือชายคนนั้นไง คนที่มาซื้อของในห้างของเราเป็นล้านๆในเวลาเพียงหนึ่งชั่วโมง!!"

"ห้ะ!! เขาน่ะเหรอ?"

ผู้ช่วยผู้จัดการสาวตกใจมาก เธอมาทำงานที่นี่ภายหลังเหตุการณ์ดังกล่าว แต่เรื่องเล่าของเหตุการณ์นี้ได้แพร่กระจายไปทั่วห้างทุกห้างในเซียงเจียง แล้วเธอก็มารู้ที่หลังว่าห้างที่เธอมาทำงานนั้นคือห้างที่เป็นต้นเหตุของเรื่องนี้

เหตุการณ์ในครั้งนั้นคือเหตุการณ์ที่พนักงานในร้านต่างดูถูกลูกค้าที่ใส่เสื้อผ้าถูกๆ และลูกค้าคนนั้นก็ได้ใช้เงินหลายหมื่นดอลล่าห์ฮ่องกงในการเสื้อผ้า เรื่องมันยังไม่ได้จบเพียงเท่านี้

ในอีกสัปดาห์ต่อมาลูกค้าคนดังกล่าวได้กลับมาที่ร้านนี้อีกครั้งหนึ่งและซื้อเสื้อผ้าอีกหลายหมื่นดอลล่าห์ฮอ่องกงอีกครั้ง จากนั้นเขาก็ไปซื้อของอีกประมาณ 1 ล้านก่อนจะออกจากห้างแห่งนี้ไป

"ใช่ลูกค้าคนที่คุณเสี่ยวเยว่ให้บริการในการใช้เงินเป็นล้านใช่ไหมคะ?"

ผู้ช่วยผู้จัดการร้านถามด้วยความตกใจ

"ใช่ เขานั่นแหละ"

พนักงานสาวที่ชื่อจุนตอบ แม้ว่าเหตุการณ์จะผ่านมาหลายปีแล้ว แต่เมื่อนึกถึงเหตุการณ์นี้ทีไร เธอก็มักจะเสียใจกับการกระทำในวันนั้นของเธอเสมอ