เป็นเวลาหลายวัน ซูแคนจะมานั่งเล่น นั่งคิดอะไรต่างๆบนเก้าอี้หน้าบ้าน ดูเหมือนจะเป็นมุมโปรดของซูแคนไปซะแล้ว

ส่วนเสี่ยวผิงก็ไม่กล้าเข้าไปใกล้มุมนั้นอีกอีกเลยเพราะเธอกลัวเหตุการณ์แบบวันนั้นจะเกิดขึ้นอีก

ลู่กั๋วเฉียงก็ได้หาโต๊ะที่มีสีเดียวกับเก้าอี้มาเพิ่ม

ซูแคนจึงนำชุดน้ำชาลายครามมาใช้จิบชาทุกวัน

เมื่อเฒ่าหลี่เห็นมัน เขาก็กลอกตามองบนอย่างช่วยไม่ได้

เอาเก้าอี้เก่ามาใช้งานยังพอว่า ไหนยังจะหาโต๊ะที่มีลายไม้เดียวกันมาเพิ่มอีก

และที่น่าเจ็บใจที่สุด เอาชุดน้ำชาลายครามมาใช้

มันเป็นของเก่าที่มีค่ามากนะเฟ้ย! !

เฒ่าหลี่อยากจะด่าซูแคนอยู่เหมือนกัน แต่เขาก็ปล่อยวางแกล้งทำเป็นหลับตาข้างหนึ่งไป

ชุดน้ำชาชุดนี้ก็เหมือนกับชุดน้ำชาทั่วไปแหละ

แต่ถ้าผ่านไปสัก 20-30 ตอนที่ผู้คนเริ่มจะหาชุดน้ำชาแบบนี้ไว้ประดับบ้าน ตอนนั้นราคาคงสูงขึ้นแบบก้าวกระโดด

เก้าอี้ตัวละประมาณเกือบ 10 ล้าน โต๊ะอีกประมาณ 5 ล้าน ชุดน้ำชาอีกประมาณ 5 ล้าน

มุมน้ำชาของซูแคนมีราคาเกือบ 20 ล้าน ! !

แม้แต่คนที่ร่ำรวยอย่างแจ็คหม่า หรือคนอื่นๆ ยังไม่ใช้ของฟุ่ยเฟือยเท่ากับซูแคนเลยในตอนนี้

ตอนนี้เขาทำตัวเป็นผู้ชายที่ฟุ่มเฟือยสุดๆ

…

เป็นเวลาหลายวันที่เฒ่าหลี่มองซูแคนแล้วทำท่าทางแปลกๆ ราวกับว่าเขาอยากจะเขกหัวซูแคนสักทีสองที แต่ซูแคนก็ไม่ได้สนใจอะไร

เป็นไปได้ไหมว่าเฒ่าหลี่ก็มีเหมือนกับที่ผู้หญิงมีทุกเดือนด้วย?

"พี่สามคะ เฒ่าหลี่เป็นอะไรรึเปล่าคะ? เขาทำตัวแปลกๆมาสองสามวันแล้ว"

เสี่ยวผิงถามซูแคนด้วยความสงสัย

ซูแคนยิ้มและตอบ

"อย่าไปสนใจเฒ่าหลี่เลย เดี๋ยวเขาก็หาย ฉันจะไม่อยู่บ้านสองสามวัน ฝากดูแลเฒ่าหลี่ด้วยล่ะ"

"ได้ค่ะ"

เสี่ยวผิงพยักหน้า

ซูแคนยิ้มให้ แน่นอนว่าเขารู้ดีว่าทำไมเฒ่าหลี่ถึงทำท่าทางแปลกๆ

เขารู้ดีว่าเฒ่าหลี่รักและหวงของเก่าขนาดไหน เขาเอาของเก่าพวกนั้นมาใช้อย่างนี้ เหมือนกับเขาลากเอาเฒ่าหลี่ไปตบกลางสี่แยกเลย

โชคดียังไม่ใช่ยุคของอินเทอร์เน็ต…

ไม่งั้นอาจจะมีคลิปของเขา นั่งจิบชาใต้ต้นไม้กับเก้าอี้มูลค่าหลายล้านว่อนอินเตอร์เน็ตแน่นอน

เดี๋ยวคนอื่นจะมองตระกูลซูเสียหายหมด...

หลังอาหารเย็นเสร็จ ซูแคนเดินไปเก็บชุดน้ำชาลายครามเข้าบ้าน เพื่อให้เสี่ยวผิงทำความสะอาด ส่วนเสี่ยวผิงหลังจากเช็ดโต๊ะทานอาหารเสร็จเธอก็จะไปทำความสะอาดมุมน้ำชาของซูแคนต่อ

ซูแคนเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง

เขามองไปที่กระเป๋าซึ่งมีเสื้อผ้าอยู่สองชุด พรุ่งนี้จะเป็นวันที่เขาและลู่กั๋วเฉียงจะไปเผิงเฉิงด้วยกัน

ซูแคนวางแผนที่จะทำที่เผิงเฉิงไว้หมดแล้ว

ในกระเป๋าของซูแคนมีเพียงเสื้อผ้าสองชุดเท่านั้น ซูแคนไม่ได้เอาอะไรไปเพิ่มเลย เขาคิดว่าถ้าขาดอะไรเขาค่อยซื้อเอาก็ได้

ใช้เงินแก้ปัญหาเอา

กลางคืนผ่านไปเพียงแค่พริบตาเดียว หลังจากที่ซูแคนตื่น เขาก็ลุกมาจัดที่นอนและเดินออกจากห้อง เขาเห็นเฒ่าหลี่และเสี่ยวผิงนั่งกันอยู่ข้างนอก

ซูแคนจึงเดินออกไปกินข้าวเช้าที่เสี่ยวผิงทำไว้ให้

"นี่คือสิ่งที่คุณต้องการ…"

เฒ่าหลี่หยิบถุงใบเล็กๆยื่นให้กับซูแคนและพูดต่อว่า

"ทั้งหมดนี่ไม่มีที่ไปชัดเจน ผมไม่รู้ว่าคุณจะเอาทำอะไรเหมือนกัน แต่บอกไว้ก่อนนะมันไม่มีค่าอะไรเลย"

ซูแคนยื่นมือไปรับถุงจากเฒ่าหลี่ ของในถุงไม่ได้หนักมาก เขายิ้มให้เฒ่าหลี่และพูดว่า

"มันยังพอมีค่าอยู่แหละ ไม่มากก็น้อย"

"ตามใจคุณเถอะ"

เฒ่าหลี่ตอบ

ซูแคนเปิดถุงออกดู ข้างในเป็นหยกสีเขียวสองชิ้น

หยกพวกนี้ลู่กั๋วเฉียงก็เป็นคนหามา แต่มันไม่ใช่ของที่มาจากยุคเก่าอะไร เป็นหยกที่น่าจะเพิ่งขุดเจอในจีนไม่กี่ปีที่ผ่านมา

หลังจากการตรวจสอบเฒ่าหลี่ก็ลงความเห็นว่าน่าจะเป็นของในยุคนี้ ซึ่งไม่ได้มีค่าอะไรมากนัก

อย่างไรก็ตาม ในการเดินทางไปเผิงเฉิงครั้งนี้ ซูแคนต้องการพกมันไปด้วย

"ก๊อก ก๊อก!!"

ทันใดนั้นก็มีเคาะประตูดังขึ้น

เสี่ยวผิงเดินไปเปิดประตู ลู่กั๋วเฉียงเดินเข้ามากับจางเฉียงและผู้ชายอีกหนึ่งคน ซูแคนดูผู้ชายก็รู้ว่าเป็นคนที่มาขนของเก่าในวันก่อน

"อรุณสวัสดิ์ครับ พี่สาม"

ลู่กั๋วเฉียงเดินมาถึงซูแคนก็พูดทักทาย เขามีกระเป๋ามาด้วยใบหนึ่ง

"สวัสดีครับ พี่สาม"

จางเฉียงและชายหนุ่มก็กล่าวทักทายเช่นกัน

"อื้ม!!"

ซูแคนพยักหน้าและถามว่า

"แกพร้อมหรือยัง?"

ลู่กั๋วเฉียงพยักหน้าตอบเขาพูดอีกด้วยว่า

"ผมพร้อมแล้วครับ ผมจะฝากงานทั้งหมดให้จางเฉียงทำระหว่างเดินทางไปเผิงเฉิง"

"ฝากด้วยนะจางเฉียง"

ซูแคนพูดพร้อมมองไปทางจางเฉียง

"ได้เลยครับ พี่สาม"

จางเฉียงรู้สึกมีพลังทันทีที่ซูแคนพูดแบบนั้น เขาต้องทำงานแทนลู่กั๋วเฉียงทั้งหมดในหนานจิง

ลู่กั๋วเฉียงพูดอีกครั้ง

"พี่สามครับ นี่คือหวังเสี่ยวเว่ย ถึงแม้จะยังเด็กอยู่ แต่ก็สามารถทำอะไรต่างๆได้รวดเร็ว พี่บอกให้ผมหาใครซักคนไปด้วย ผมเลือกเสี่ยวเว่ยนี่แหละครับ"

ซูแคนยิ้มเล็กน้อย

"ฝากด้วยนะเสี่ยวเว่ย"

"ขอบคุณครับพี่สาม"

เมื่อลู่กั๋วเฉียงได้ยินคำพูดของซูแคน เขาก็รีบก้มขอบคุณซูแคน เขามองไปที่เสี่ยวเว่ยที่ยืนแข็งทื่ออยู่ ลู่กั๋วเฉียงเลยลุกขึ้นมากดหัวของเสี่ยวเว่ยให้ก้มลง

"ขอบคุณครับพี่สาม"

เสี่ยวเว่ยรู้สึกตื่นเต้นมากที่ซูแคนไว้ใจให้เขาไปทำงานด้วย เขารู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณของซูแคนไม่หาย ตั้งแต่ที่ให้เงินแก่พวกเขาคราวที่แล้ว

"ไปกันเถอะ!!"

ซูแคนลุกขึ้นยืนแล้วพูด เสี่ยวผิงได้ยินแบบนั้นเธอก็รีบเดินถือกระเป๋าของซูแคนเดินนำออกไปก่อน

"พี่สาม ผมได้เตรียมรถที่จะพาเราไปสถานีรถไฟไว้แล้วครับ"

ลู่กั๋วเฉียงเดินออกจากบ้านพร้อมกับซูแคน

ซูแคนพยักหน้า

หลังจากออกมาหน้าบ้านมีรถเก่าๆคนหนึ่งจอดรออยู่

ซูแคนเปิดประตูและนั่งข้างคนขับ รถค่อยๆขับไปยังสถานีรถไฟ ตอนนี้ที่เผิงเฉิงยังไม่มีสถานีรถไฟ

ซูแคนและคนอื่นๆต้องนั่งรถไฟแล้วไปต่อรถ เพื่อที่จะเดินทางเข้าไปในเผิงเฉิง