"อีกไม่กี่วันน่าจะเห็นผล"

ซูข่านรู้สึกคาดหวังเล็กน้อย นอกเหนือจากพัดลมไฟฟ้าของลู่กั๋วเฉียงแล้ว จางเฉียงก็ยังได้นำพัดลมไฟฟ้าของเจ้าอื่นเข้ามาขายด้วยในซุปเปอร์มาร์เก็ตคาร์ฟูร์ด้วย

ในเดือนพฤษภาคมยังคงไม่ร้อนเท่าไหร่ แต่อีกไม่กี่เดือนข้างหน้าก็จะเริ่มร้อนตับแล่บแล้ว

ผู้คนส่วนใหญ่จะมีพัดติดตัวตลอด เมื่อปีที่แล้วตอนที่ซูข่านออกไปเดินเล่น เขาก็ได้เห็นคนมากมายตามท้องถนนเดินไปพัดไป

ดังนั้นการขายในคาร์ฟูร์จึงเป็นตัวเลือกที่ดีอยู่เหมือนกัน น่าจะขายได้บ้างไม่มากก็น้อย

ซูข่านทำได้เพียงแค่รอเท่านั้น

ในยุคนี้ยังไม่มีอินเตอร์เน็ต ข้อมูลมหาศาลที่สามารถค้นคว้าอะไรได้ก็ยังไม่มี ผู้คนจะเห็นพัดลมได้จากโฆษณากับตาของตัวเองเท่านั้น

นอกจากข้อมูลที่สามารถค้นคว้าได้อินเตอร์เน็ตยังสามารถสั่งของได้อีกด้วย เพราะฉะนั้นยอดขายถ้ามีอินเตอร์เน็ตอาจจะดีกว่านี้ แต่ยุคนี้ต้องอาศัยวิธีการดั้งเดิมไปก่อน

บางทีอาจจะต้องสั่งจากตัวแทนจำหน่ายด้วยซ้ำ ถ้าโชคดีหน่อยก็อาจจะส่งมาได้ใน 1-2 อาทิตย์

จางเฉียงเป็นคนควบคุมช่องทางสินค้าจากทางใต้เพราะฉะนั้นแล้ว เขาจึงนำพัดลมของลู่กั๋วเฉียงส่งไปยังภาคกลาง ภาคเหนือ ภาคตะวันออก และที่อื่นๆอีกด้วย

ต้องใช้เวลาอีกหลายวันถึงจะรู้ยอดขายของพัดลมได้ ซูข่านเองก็ไม่ได้รีบร้อนอะไรอยู่แล้ว เขาสามารถรอฟังข่าวได้อยู่

"พี่สามอยู่ไหมครับ"

ขณะนั้นก็ได้มีเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น

"เสียงชูเฟิงนิ"

ซูข่านได้ยินเสียงที่คุ้นเคยก็จำได้ทันที

จากนั้นก็ได้มีเด็กตัวกระเปี๊ยกเดินเข้ามาในบ้าน เด็กคนนั้นก็คือชูเฟิงนั่นเอง สีหน้าของเขาดูดีขึ้นกว่าก่อนหน้านี้มาก

นอกจากนี้แล้วร่างกายของเขาก็ดูดีขึ้นกว่าแต่ก่อน มันดูแข็งแรงขึ้นกว่าก่อนหน้านี้มาก

"พี่สามครับ"

ชูเฟิงเห็นซูข่านนั่งอยู่ก็ดีใจมาก

ซูข่านมองไปยังชูเฟิงจากนั้นเขาก็เห็นมีคนยืนอยู่ข้างหลังชูเฟิงด้วย เป็นหญิงชราที่ถือขวดโหลอยู่ และก็มีเด็กสาวที่รูปร่างผอมบางอยู่ด้วย

หญิงชราที่ถือขวดโหลดูคุ้นเคยเล็กน้อย น่าจะเป็นคนเดียวกับที่เอาไม้มาตีชูเฟิงครั้งก่อน ส่วนเด็กหญิงตัวเล็กๆคนนี้น่าจะเป็นน้องสาวของชูเฟิง แม้ว่าเธอจะดูผอมไปหน่อยแต่เธอก็มีใบหน้าที่ค่อนข้างน่ารัก โตขึ้นไปอาจจะสวยก็ได้

ทั้งสามคนได้เดินมาหาซูข่านที่มุมน้ำชา ซูข่านรู้สึกเขินอายเล็กน้อยเพราะว่าเขากำลังนั่งเอนหลังอยู่ ซูข่านรีบลุกขึ้นมานั่งหลังตรงอย่างรวดเร็ว

"ขอบคุณมากเลยค่ะ"

หญิงชราได้มองมาที่ซูข่านแล้วพูดกับเขาช้าๆ

"ขอบคุณที่ให้โอกาสชูเฟิงทำงานด้วย"

ซูข่านรีบพูดอย่างรวดเร็ว

"นั่งคุยกันดีกว่า"

ซูข่านได้ชี้ไปยังเก้าอี้หินข้างๆโต๊ะ ซูข่านเห็นว่าหญิงชราคนนี้อายุน่าจะพอๆกับเฒ่าหลี่ จากนั้นซูข่านก็หันไปมองชูเฟิงและพูดกับเขา

"เกิดอะไรขึ้น? นายไปทำอะไรให้ครอบครัวโกรธอีกเหรอ?"

"เปล่าครับ"

ชูเฟิงปฏิเสธอย่างรวดเร็ว

"ผมเพิ่งได้เงินเดือนของครึ่งเดือนแรกมา จากนั้นผมได้ส่งมันทั้งหมดให้กับย่าของผม"

"ย่าของผมเลยอยากมาขอบคุณพี่สามครับ"

ซูข่านมองดูโถในมือของหญิงชรา ซึ่งมันมีกลิ่นแอลกอฮอล์ออกมาเล็กน้อย เธอน่าจะซื้อเหล้ามาเป็นของขวัญขอบคุณเขา

"ใช่ค่ะ"

หญิงชราได้พยักหน้า

"ขอบคุณที่ให้โอกาสเด็กคนนี้ทำงาน เขาแบ่งเบาภาระที่บ้านได้เยอะมากเลย ขอบคุณจริงๆค่ะ"

ดวงตาของหญิงชราดูตื้นตันมาก เธอเหมือนกับอยากจะร้องไห้ออกมา

เงินเดือนครึ่งเดือนแรกอยู่ที่ตั้ง 25 หยวน ถ้าทำทั้งเดือนก็ได้เต็มๆถึง 50 หยวน!!

สูงกว่าเงินเดือนพวกที่ทำงานในโรงงานซะอีก

อยู่ดีๆชูเฟิงก็เดินมาบอกว่าขอไปทำงานก่อน ตอนแรกก็คิดว่าเขาพูดเล่นตามภาษาเด็กทั่วไป ก็เลยตอบส่งๆว่าถ้าได้เงินก็ส่งมาให้บ้างละกัน

จากนั้นไม่กี่วันต่อมาชูเฟิงก็เอาเงิน 25 หยวนมาให้เฉยเลย

และตัวของชูเฟิงเพิ่งอายุไม่เท่าไหร่เอง แต่เขาสามารถทำงานได้เงินเดือนสูงขนาดนี้แล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะชายคนนี้ที่ให้งานกับชูเฟิงทำ เขาคงไม่สามารถทำได้ขนาดนี้หรอก

ครอบครัวของพวกเราเองก็ยากจนมากๆ ต้องอาศัยอยู่รวมกันครอบครัวอื่นอีกในบ้านหลังเดียว เงินจำนวนนี้ก็สามารถอยู่ได้เลยตั้งหลายเดือน

โอ้…หรือว่าชายคนนี้จะเป็นพระโพธิสัตว์ที่จุติลงมาโปรด

หากว่ามีรูปหรืออะไรให้เธอกลับไป หญิงชราก็พร้อมที่จะกราบไหว้บูชาให้ทุกวันเลย

"เซียวเอ๋อ รีบขอบคุณพี่ซูข่านเร็วสิ"

หญิงชราได้ดึงแขนของหลานสาวอีกคนและพูดอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนน้องของชูเฟิงจะชื่อชูเซียวเอ๋อ

"ขอบคุณค่ะพี่ซูข่าน"

ชูเซียวเอ๋อรีบพูดขอบคุณซูข่านอย่างไม่คิดชีวิต เธอดูกลัวย่าของเธอมากๆ

สายตาที่ชูเซียวเอ๋อได้มองมาที่ซูข่านนั้น เธอมองซูข่านด้วยสายตาที่เป็นประกาย

ชูเซียวเอ๋อรู้สึกว่าพี่ซูข่านคนนี้มีหน้าตาที่หล่อมาก เขาดูดีกว่าที่ได้ยินจากคนอื่นอีก ตอนแรกเธอคิดว่าจะเป็นคนที่ตัวใหญ่ๆและใส่ชุดเหมือนกับในทีวีซะอีก

"ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก"

ซูข่านส่ายหัวพร้อมกับหัวเราะ

"ชูเฟิงยังเป็นเด็กอยู่เลย ฉันเห็นเขาดูกระตือรือร้นและขยันทำงานดี พอดีฉันรู้จักกับเซฟที่นั่นอยู่เลยแนะนำชูเฟิงไป ดูเหมือนว่าชูเฟิงจะทำได้ดีมากที่ร้านนั่นด้วยนะ"

"แต่นั่นก็เป็นเพราะคุณทั้งหมด ขอบคุณจริงๆค่ะ"

จากนั้นหญิงชราก็ยื่นโถที่ถือมาตอนแรกให้กับซูข่าน

"นี่เป็นเหล้าที่ฉันหมักขึ้นมาเอง ยังไงก็ช่วยกรุณารับมันไว้ด้วยเถอะค่ะ"

ซูข่านเห็นเหล้าของหญิงชราคนนี้ แม้ว่าจะเป็นเงินเพียงไม่กี่หยวนแต่ก็แสดงถึงความจริงจังของคนที่มอบให้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับครอบครัวแบบนี้

ถ้าไม่รับไว้ก็อาจจะเสียน้ำใจเกินไปหน่อย

"หมิงเจียง!! เอาเหล้านี่ไปเก็บที เดี๋ยวตอนเย็นเราจะเปิดกินกัน"

ซูข่านพูดจบ ซงหมิงเจียงก็เดินเข้ามาและยกโถเหล้าไปอย่างรวดเร็ว

หญิงชรามองดูก็ยิ้มออกมาจนแก้มแทบปริ การที่ซูข่านรับของที่เธอนำมาให้แล้วจะกินทันทีตอนเย็น แสดงว่าเขาต้องชอบของที่นำมาให้แน่ๆ

ช่างเป็นคนดีซะจริงๆ

จากนั้นหญิงชราก็ได้หันไปพูดกับชูเซียวเอ๋อ

"เซียวเอ๋อ หลังจากนี้ถ้ามีเวลาว่างไม่ว่าจะเป็นตอนเลิกเรียนหรือว่าวันหยุด ให้รีบมาหาพี่ซูข่านเข้าใจไหม"

"มาถึงก็มาทำความสะอาดบ้านหรือว่าสวนซะ"

ซูข่านรู้สึกแปลกใจที่ได้ยิน นี่คือแผนตอบแทนบุญคุณงั้นเหรอ?