"ใช่ เราต้องรีบไปเปิดโต๊ะเจรจากับคุณหยางเดี๋ยวนี้ และต้องเสนอราคาต่ำสุดให้เขาด้วย"

"ถ้าไม่มีบริษัทพวกเขา เราก็ไม่มีโอกาสที่จะขายบริษัทแล้วนะ รู้ไหมว่าตอนนี้เราขาดทุนไปเท่าไหร่แล้ว?"

"ทุกวินาทีที่เสียไปคือเม็ดเงินที่ไหลออกจากบริษัทไปเรื่อยๆนะ"

"เราจะรออะไรกันอยู่ล่ะ รีบตามไปเร็ว"

วิลและคนอื่นรีบไปขึ้นรถและมุ่งหน้าไปยังทิศที่หยางไท่เฉียนไปทันที พวกเขาไม่ทันสังเกตว่าหยางไท่เฉียนกับคนของเขาเดินทางด้วยรถแท๊กซี่หรือว่ารถเช่า แต่ยังไงพวกเขาก็ต้องไปที่สนามบินอยู่ดี

ถ้าไม่เจอหยางไท่เฉียนบนท้องถนนก็อาจจะต้องเจอกับพวกเขาที่สนามบิน

ขณะเดียวกันบนรถที่กำลังมุ่งหน้าไปยังสนามบิน

"คุณหยางครับ ทำแบบนี้ดีแล้วเหรอครับ?"

ผู้ช่วยของหยางไท่เฉียนที่นั่งข้างคนขับรถ ได้มองไปยังกระจกหลังและพูดด้วยสีหน้าที่เป็นกังวลเล็กน้อย

"ไม่ต้องห่วง"

หยางไท่เฉียนเผยรอยยิ้มที่มั่นใจออกมา

หากว่าพวกเขาเป็นฝ่ายที่รอวิลที่โรงแรมจนพวกเขามาเคาะถึงที่ประตูห้อง พวกวิลก็จะรู้ได้เลยว่าทางเรายังรอพวกวิลอยู่ พวกเขาก็แค่ถามตามมารทยาทแล้วก็คงชวนเข้าร่วมการเจรจาครั้งใหม่

ซึ่งแน่นอนว่าข้อเสนอหรือมูลค่าของบริษัทนั้นก็ไม่ได้ลดลงจากเดิมมาก หยางไท่เฉียนรู้ข้อนี้ดีเขาจึงได้สงครามจิตวิทยากับวิล

เขาได้บอกกับวิลว่าพวกเขาไม่สนใจการเจรจาครั้งใหม่และจะเดินทางกลับไปยังเซียงเจียงทันที ซึ่งแน่นอนว่าหยางไท่เฉียนได้ทิ้งคำใบ้ไว้

คำใบนั้นคือการกลับที่ไปเซียงเจียง แน่นอนว่าการเดินทางจากยุโรปไปเซียงเจียงจะต้องขึ้นเครื่องบินเท่านั้น หมายความว่าหยางไท่เฉียนวางแผนให้วิลไปพบกับเขาที่สนามบิน

ซึ่งแน่นอนว่าหยางไท่เฉียนไม่ได้บอกว่าพวกเขาเดินทางด้วยทางด้วยอะไร อาจจะเป็นแท๊กซี่ รถเช่า หรือรถประจำทางก็ได้ วิลเองก็ไม่สามารถหาพวกเขาเจอได้เลยบนถนน

"พอไปถึงสนามบินก็เอาหนังสือเดินทางของพวกเราทุกคนไปยังช่องจำหน่ายตั๋วเที่ยวบินระหว่างประเทศแล้วจองเที่ยวบินสัก 2-3 ใบ"

หยางไท่เฉียนหัวเราะออกมา

"อะไรนะครับ? คุณหยางจะให้ผมจองเครื่องบินจริงๆเหรอ?"

ผู้ช่วยของเขาตกใจมาก

หยางไท่เฉียนตอบด้วยรอยยิ้ม

"แน่นอน"

"ถ้าไม่มีตั๋วเครื่องบินแล้วพวกเขาจะเชื่อได้ยังไงล่ะ? คนอื่นที่เห็นก็จะคิดว่าพวกเราจะออกเดินทางจริงๆ"

ตั๋วเครื่องบินแค่ 2-3 ใบมันมีมูลค่าแค่ไหนกันเชียว แน่นอนมันน้อยมากๆถ้าอยู่ในว่านเซี่ยงกรุ๊ปที่มีเงินหมุนเวียนเป็นพันๆล้าน

ว่านเซี่ยงกรุ๊ปสามารถซื้อได้เป็นพันๆใบเลยด้วยซ้ำ

"ครับคุณหยาง"

ผู้ช่วยพยักหน้า เขารู้ทันทีว่าหยางไท่เฉียนหมายถึงอะไร

ตั๋วขึ้นเครื่องเหล่านี้ดูเหมือนคุณหยางจะไม่ได้คิดใช้ขึ้นเครื่องจริงๆ เขาแค่ต้องการใช้มันในการเล่นสงครามจิตวิทยากับพวกวิล

คุณหยางนี่มีพรสรรค์ด้านการแสดงอยู่เหมือนกัน

รถได้พาพวกเขาทั้งหมดมาถึงสนามบินอย่างรวดเร็ว ผู้ช่วยของหยางไท่เฉียนก็รวบรวมหนังสือเดินทางและไปยังช่องจำหน่ายตั๋วทันที ขณะเดียวกันรถของบริษัทรถยนต์มาถึงเช่นเดียวกัน

วิลและผู้บริหารของเขาก็ลงจากรถด้วยสีหน้าที่วิตกกังวล

"รีบหาพวกเขาเร็ว!!"

"แยกย้ายกันไปเร็วๆเข้า"

พวกเขาทุกคนกระวนกระวายอย่างมากที่สนามบิน ตอนที่พวกเขาไล่ตามหยางไท่เฉียนนั้น พวกเขาได้บอกให้คนขับรถขับให้เร็วที่สุด

วิลและผู้บริหารได้แยกย้ายกันไปตามหาตัวของหยางไท่เฉียน หากว่าอีกฝ่ายต้องการที่จะเดินทางด้วยเครื่องบิน พวกเขาจะต้องเช็คอินก่อนเป็นอย่างแรก ดังนั้นจะต้องไปยังอาคารผู้โดยสารขาออก

"เจอแล้ว!!"

ไม่นานหลังจากที่เริ่มแยกย้ายกันตามหา วิลและคนอื่นก็เห็นหยางไท่เฉียนยืนอยู่กับผู้ช่วยของเขาบริเวณใกล้ๆกับช่องจำหน่ายตั๋วเครื่องบิน

"เดี๋ยวก่อนนะ 1 2 3 4 …"

"ทำไมพวกเขาเหลือกันแค่ 4 คนล่ะ?"

"อีกคนหนึ่งไปไหน?"

"ที่กำลังซื้อตั๋วเครื่องบินอยู่ตรงนั้นใช่ผู้ช่วยของเขาไหม?"

"ใช่ๆๆๆ นั่นแหละผู้ช่วยของหยางไท่เฉียน"

วิลพยักหน้า จากนั้นเขาก็มองไปยังด้านบนของช่องจำหน่ายตั๋ว แล้วก็พบว่ามันเป็นเที่ยวบินสำหรับเดินทางไปยังประเทศในยุโรป

การจะไปเซียงเจียงก็น่านั่งเครื่องบินจากที่นี่ไปได้เลย ทำไมเขาต้องเลือกที่จะบินไปประเทศในยุโรปก่อน?

"เขาไม่ได้จะกลับเซียงเจียง แต่พวกเขากำลังจะไปบริษัทรถยนต์ที่กำลังประกาศขาย!!"

วิลพูดจบก็รู้สึกกลัวขึ้นมาทันที เป็นเพราะว่าราคาบริษัทที่เขาขายนั้นสูงเกินไปทำให้อีกฝ่ายไม่อยากจะซื้อบริษัทของเขาแล้ว นี่มันเป็นความผิดของวิลแต่เพียงผู้เดียว

วิลรีบวิ่งไปหาหยางไท่เฉียนและพูดด้วยความเร่งรีบ

"คุณหยางครับ คุณจะกลับเซียงเจียงไม่ใช่เหรอ?"

"หื้ม?"

หยางไท่เฉียนได้ยินเสียงเรียกก็หันหาไปยังต้นตอของเสียง ทันใดนั้นเขาก็เห็นใบหน้าที่สับสนของวิลและคนอื่นๆ

หยางไท่เฉียนแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วก็พูดขึ้นว่า

"แล้วพวกคุณมาที่นี่กันทำไมล่ะ?"

วิลและผู้บริหารของเขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก จากนั้นวิลก็ชี้ไปที่ผู้ช่วยของหยางไท่เฉียนก่อนจะพูดขึ้นว่า

"คุณหยางบอกว่ามีเรื่องด่วนที่ต้องกลับไปที่เซียงเจียงไม่ใช่เหรอครับ? แต่ทำไมผมเห็นผู้ช่วยของคุณกำลังซื้อตั๋วไปยังประเทศในยุโรปอยู่"

"อ๋อ"

หยางไท่เฉียนพูดพร้อมกับยิ้มด้วยความเขินอาย

"ผมกับผู้ช่วยอยากจะไปเที่ยวประเทศแถวนี้สักหน่อยก่อนกลับเซียงเจียงน่ะครับ"

หยางไท่เฉียนรู้สึกดีมากๆที่ได้เอาคืนวิล ก่อนหน้านี้นั้นหยางไท่เฉียนต้องเล่นตามเกมของวิลเกือบทุกอย่าง เขาต้องการเพียงแค่ซื้อบริษัทให้เจ้านายเท่านั้น

แต่ตอนนี้คนคุมเกมได้เปลี่ยนไปแล้ว ถึงเวลาที่หยางไถ่เฉียนจะเอาคืนวิลอย่างสาสม

"คุณหยางครับ"

วิลสูดหายใจเข้าลึกๆและพูดต่อว่า

"ผมรู้ว่าคุณไม่ได้มีแผนที่จะกลับเซียงเจียงหรอกครับ แต่คุณหยางกำลังจะไปที่โรงงานผลิตรถยนต์ประเทศข้างๆต่างหาก"

"!!!"

หยางไท่เฉียนไม่ได้ตอบอะไรวิล เขาแกล้งทำเป็นตกใจที่ได้ยิน

แต่เมื่อวิลเห็นสีหน้าของหยางไท่เฉียนแล้ว เขาก็รู้ได้ทันทีเลยว่าที่เขาเดานั้นถูกต้อง วิลเลยรีบพูดอย่างรวดเร็ว

"บริษัทของเราต้องขอโทษคุณหยางจริงๆนะครับสำหรับการเจรจาหลายวันที่ผ่านมา ผมเสียใจอย่างสุดซึ้งสำหรับพฤติกรรมแย่ๆของผม"

"ผมหวังว่าคุณจะให้อภัยบริษัทเราและให้โอกาสอีกสักครั้งหนึ่ง"

"เรากลับไปที่บริษัทและพูดคุยเรื่องข้อเสนอกันใหม่ดีไหมครับ? คราวนี้ผมยินดีจะที่จะมอบราคาพิเศษให้กับคุณหยางเลย"

วิลพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ

"นะครับคุณหยาง ได้โปรดให้โอกาสพวกเราอีกสักครั้ง"

"ใช่ครับคุณหยางครั้งนี้เราจริงใจกับคุณจริงๆนะครับ"

"ก่อนหน้านี้ที่พวกเราทำพลาดไปยกโทษให้พวกเราด้วยเถอะครับ"

"ขอร้องเถอะครับคุณหยาง"

ผู้บริหารที่อยู่ด้านหลังของวิลก็ช่วยพูดเสริม น้ำเสียงของพวกเขาแต่ละคนแตกต่างจากก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง นี่เป็นน้ำเสียงที่อ้อนวอนความเมตตาจากนักล่า

หยางไท่เฉียนรู้สึกมีความสุขมากที่โอกาสเอาคืนของเขาได้กลับมาแล้ว