เมื่อนึกถึงตอนที่นอนเครียด 2-3 ก่อนหน้านี้ ช่วงนั้นอารมณ์ของหยางไท่เฉียนเต็มไปด้วยความขมขื่น ความโกรธ ความผิดหวัง ความเกลียดชัง ความสับสนมากอย่างมาก

ซึ่งความรู้สึกพวกนั้นมันได้สลายหายทิ้งไปเมื่อหยางไท่เฉียนได้เห็นท่าทีที่ร้อนลนและกระวนกระวายของวิลและผู้บริหาร

ตอนนี้เขาอยากจะตะโกนออกมาด้วยความดีใจอย่างสุดเสียงแต่ก็ต้องเก็บอาการนี้ไว้ก่อน แม้ว่าภายในใจเขาอยากจะทำแค่ไหนก็ตาม แต่ทุกอย่างต้องเป็นไปตามแผนที่วางเอาไว้

"แต่ผมได้จองตั๋วเครื่องบินของผมกับผู้ช่วยแล้วนะครับ"

หยางไท่เฉียนพูดด้วยน้ำเสียงคนที่ลำบากใจ จากนั้นเขาก็มองไปยังตั๋วเครื่องบินในมือของผู้ช่วย ซึ่งผู้ช่วยคนนี้ได้ถือตั๋วเครื่องบินโดยเว้นให้เห็นประเทศปลายทาง

วิลและผู้บริหารคนอื่นก็มองไปที่ตั๋วเครื่องบินตามสายตาของหยางไท่เฉียน แล้วพวกเขาทั้งหมดก็ตกตะลึง ประเทศปลายทางนั้นคือประเทศของบริษัทที่ประกาศขายกิจการรถยนต์แบบเดียวกับพวกเขา

"พวกเขากำลังจะไปเจรจากับบริษัทรถยนต์ที่ประเทศนั้นแน่"

วิลและผู้บริหารทุกคนคิดแบบเดียวกันหมด ตอนนี้ท่าทีร้อนลนของพวกเขาแสดงออกมาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อากาศที่เย็นขนาดนี้แต่บางคนกลับมีเหงื่อเต็มที่ใบหน้า

วิลรีบหันกลับมามองที่หยางไท่เฉียนและพูดอย่างรวดเร็ว

"คุณหยางครับ ผมสามารถจัดห้องประชุมเพื่อเจรจาตอนนี้ได้เลยนะครับ ผมรับประกันว่าภายในวันนี้ทุกอย่างจะต้องเสร็จสิ้นครับ รวมไปถึงสัญญาที่พร้อมลงนามทั้งสองฝ่ายด้วย"

"ทางบริษัทเราจะรับผิดชอบค่าตั๋วเครื่องบินของคุณหยางและผู้ช่วยด้วยครับ"

วิลพูดไปพร้อมกับก้มหน้าลงเล็กน้อย

นี่เป็นครั้งแรกที่หยางไท่เฉียนได้เห็นคนๆนี้แสดงด้านนี้ของเขาออกมา ก่อนหน้านี้วิลนั้นทั้งเย่อหยิ่งและพูดจาดูถูกหยางไท่เฉียนสารพัด

แต่ตอนนี้ท่าทางนั้นของวิลได้หายไปแล้ว นี่คือวินาทีที่ผู้ล่าเปลี่ยนเป็นผู้ถูกล่าซะเอง

เงินคือเรื่องราวปัญหาทั้งหมดนี่

หยางไท่เฉียนรู้ดีว่าบริษัทรถยนต์เยอรมันและอิตาลีได้เสนอราคาที่ต่ำมากให้กับวิลเช่นกัน แต่พวกเขานั้นเห็นว่าตัวเลขมันยังน้อยเกินไปแล้วก็ได้ปฏิเสธ

แล้วยิ่งเห็นว่าเป็นบริษัทยักษ์ใหญ่มายื่นข้อเสนอด้วยตัวเอง ทำให้วิลและผู้บริหารเริ่มเย่อหยิ่งในตัวเองมากขึ้น พวกเขาตีมูลค่าของบริษัทเกินกว่าข้อเสนอนั้นอีกมาก

แต่สิ่งพวกนี้แหละคือสิ่งที่กลับมาทำร้ายวิลและบริษัทของเขาเอง เขาไม่รู้ตัวเลยว่าได้ทำสิ่งที่พลาดที่สุดไปกับทั้งบริษัทยักษ์ใหญ่และหยางไท่เฉียน

"คุณหยางครับ ได้เวลาขึ้นเครื่องแล้วครับ"

ผู้ช่วยของหยางไท่เฉียนได้เดินมาบอกพร้อมทั้งชี้ที่นาฬิกาข้อมือของเขา

วิลไปมองไปที่หยางไท่เฉียนด้วยสายตาที่อ้อนวอน

หยางไท่เฉียนสูดหายใจเข้าลึกๆและพูดกับวิล

"ได้ครับคุณวิล แต่ผมมีเวลาให้คุณแค่ 3 ชั่วโมงเท่านั้น ถ้าเกิน 3 ชั่วโมงแล้วเรายังไม่สามารถเจรจาและลงนามในสัญญาได้ ผมจะไปจากที่นี่ทันที"

ใบหน้าของวิลเปลี่ยนไปทันทีเมื่อได้ยินคำว่า 3 ชั่วโมง อีกฝ่ายต้องไปหาบริษัทรถยนต์ในข่าวแน่ๆหากว่าการเจรจาครั้งนี้ล้มเหลว นี่คือวิกฤติขนานแท้เลยสำหรับวิลและบริษัทของเขา

เมื่อเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของวิล หยางไท่เฉียนก็รู้ได้ทันทีเลยว่าแผนของเขานั้นได้ผล ตอนนี้บริษัทสิทธิบัตรฮั่วถงถือไพ่ที่สูงกว่าอีกฝ่ายมาก

"ได้ครับ"

วิลพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

จากนั้นทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็เดินออกมาขึ้นรถที่หน้าสนามบินทันที พวกเขาได้มองหาห้องขนาดใหญ่ในโรงแรมที่ใกล้สนามบินที่สุด

แล้วทางวิลก็ได้โทรบอกให้ฝ่ายกฏหมายของบริษัทส่งคนไปที่นั่นและให้เตรียมสัญญาต่างๆล่วงหน้า หากว่าการเจรจาทุกอย่างเสร็จสิ้นจะได้ลงนามได้ทันที

พวกเขารู้ดีหากว่ายังคงดื้อดึงที่จะโก่งราคาอยู่ อีกฝ่ายจะเขี่ยบริษัทเขาทิ้งและไปหาอีกบริษัททันที

เมื่อมาถึงโรงแรมทั้งสองฝ่ายได้จัดการเตรียมห้องประชุมและเริ่มดำเนินการเจรจา

แม้ว่าหยางไท่เฉียนจะถือไพ่เหนือกว่าบริษัทรถยนต์อยู่มาก แต่ขั้นตอนการเจรจานั้นมันไม่ง่ายเลย

ทั้งสองฝ่ายได้ต่างเจรจากันอย่างดุเดือดแบบที่ไม่เคยทำมาก่อนหน้านี้ ไม่มีฝ่ายไหนยอมให้ฝ่ายไหนสักนิดเดียว บรรยากาศภายในห้องประชุมนั้นก็เหมือนกับภูเขาไฟที่รอวันระเบิด

หากว่ามีอะไรกระตุ้นภูเขาไฟลูกนี้ การเจรจาทุกอย่างจะเป็นจบสิ้นทันที

และเวลา 3 ชั่วโมงก็ได้หมดลง

"ขอแสดงความยินดีกับคุณหยางและบริษัทสิทธิบัตรฮั่วถงในการเข้าซื้อบริษัทรถยนต์ของเราด้วยครับ "

วิลได้ยืนขึ้นพร้อมกับยื่นมือไปทางหยางไท่เฉียน

"ข้อเสนอนี่ถือเป็นข้อเสนอที่ดีต่อเราทั้งสอง"

หยางไท่เฉียนลุกขึ้นและจับมือกับวิล

ในที่สุดการเจรจาทั้งสามชั่วโมงก็ได้ข้อสรุปและสามารถลงนามได้ทั้งสองฝ่าย

บริษัทสิทธิบัตรฮั่วถงได้ใช้เงินจำนวน 30 ล้านดอลล่าห์ในการซื้อหุ้น 100% ของบริษัทรถยนต์ แต่ทางบริษัทรถยนต์แห่งนี้ก็ยังมีหนี้ที่ยังต้องชำระ

ซึ่งบริษัทสิทธิบัตรฮั่วถงเองจะต้องมารับผิดชอบหนี้ของบริษัทรถยน์ต่อ ข้อตกลงนี่ทั้งสองฝ่ายก็ได้ทราบกันดีอยู่แล้ว

นี่คือขีดจำกัดของทางบริษัทรถยนต์ หากว่าดึงดันบริหารบริษัทต่อไปพวกเขาจะต้องล้มละลายจริงๆเข้าสักวัน

วิลและคนอื่นๆยังคงเชื่อมั่นในรถยนต์ของพวกเขาอยู่ พวกเขาคิดว่าหยางไท่เฉียนได้มาซื้อบริษัทของพวกเขาเพราะรถยนต์ล้วนๆ

ทั้งสองฝ่ายลงนามในระยะเวลาอันสั้น ข้อสรุปทุกอย่างของการเจรจาสามารถทำจบได้ในเวลา 3 ชั่วโมงที่หยางไท่เฉียนได้มอบให้กับวิลจริงๆ

ในที่สุดหยางไท่เฉียนก็ได้ทำงานที่ซูข่านมอบหมายให้เขาเสร็จแล้ว

"เฮ้อออ"

เขาถายหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

"คุณหยางครับ พวกเราทำสำเร็จแล้วนะครับ"

ผู้ช่วยพูดอย่างตื่นเต้น

หยางไท่เฉียนพยักหน้าให้เล็กน้อยและพูดว่า

"รีบแจ้งไปทางว่านเซี่ยงกรุ๊ปเดี๋ยวนี้เลย แจ้งไปว่าพวกเราได้ทำงานที่เจ้านายได้สั่งเสร็จเรียบร้อยแล้ว"

เป็นเรื่องที่ยากลำบากมากที่จะส่งข่าวของพวกเขาไปที่หนานจิง มันจะเป็นการดีกว่าหากว่าส่งข่าวที่ไปเซียงเจียงก่อน จากนั้นก็ให้คนที่นั่นส่งข่าวต่อไปที่หนานจิง

ข่าวที่ว่านั้นถูกส่งมาเร็วมาก เช้าวันรุ่งขึ้นซูข่านก็ได้ข่าวจากเซียงเจียงว่าหยางไท่เฉียนได้ทำการซื้อบริษัทรถยนต์เรียบร้อยแล้ว

"ยอดเยี่ยม"

ซูข่านรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก

ถือว่านี่เป็นข่าวที่ดีมากในวันที่อากาศที่หนาวแบบนี้ ตัวของซูข่านนั้นไม่มีสามารถเดินทางไปเจรจาธุรกิจระดับนี้ด้วยตัวเองได้ จริงแล้วเขาก็เป็นกังวลอยู่เล็กน้อย

"หยางไท่เฉียนเป็นคนที่มีความสามารถอย่างที่จางหม่านได้บอกจริงๆ"

ดวงตาของซูข่านขยับเล็กน้อยพร้อมกับรอยยิ้มที่นุ่มนวล