"เป็นเจ้าของโรงงานที่จริงใจจริงๆ"

"ฉันไม่คิดเลยว่าจะมีเจ้าของโรงงานแบบนี้ด้วยในประเทศจีน เขาเหมาะสมที่จะเป็นเจ้าของโรงงานจริงๆ"

"เขาพูดได้โดนใจฉันเหลือเกิน"

"ลูกน้องของเขาจะต้องรักเขามากแน่ๆ"

"พูดได้ดีมาก"

ผู้ฟังที่อยู่ด้านล่างต่างชื่นชมในความมุ่งมั่นและทัศนคติของลู่กั๋วเฉียงมาก พวกเขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกรักชาติขึ้นมาทันที

มันเป็นอะไรที่ทรงพลังและยิ่งใหญ่มากๆ

เสียงเชียร์ลู่กั๋วเฉียงดังกึกก้องไปทั่วทั้งลานกว้าง มีคนปรบมือให้และโห่ร้องเสียงดัง

หากว่าลู่กั๋วเฉียงสามารถทำโรงงานของเขาให้กลายเป็นโรงงานระดับโกลได้ เขาจะกลายเป็นเจ้าพ่อธุรกิจเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านอันดับต้นๆของโลก

และลู่กั๋วเฉียงก็จะได้รับการจัดอันดับลงในนิตยสารชื่อดังอย่างนิตยสารฟอบส์ เขาจะกลายเป็นหนึ่งในเศรษฐีที่มาจากจีนที่มีชื่ออยู่ในนิตยสารนี้

เรื่องราวทั้งหมดในวันนี้ของเขาก็จะถูกเขียนลงในประวัติของเขาด้วย เหตุการณ์การแก้ไขวิกฤตของโรงงานให้กลายเป็นโอกาสแบบนี้ จะต้องได้รับการยกย่องและถูกนำลงไปเขียนลงหนังสือเรียนของทุกสถาบัน

"ของทุกชิ้นที่ผลิตจากโรงงานอิเล็กทรอนิกส์กั๋วเฉียง จะต้องเป็นของที่มีคุณภาพทุกชิ้น ผมยอมไม่ได้ที่จะให้คนอื่นมาดูถูกคนจีนว่าทำแต่ของห่วยแตกออกมา"

ลู่กั๋วเฉียงเริ่มตะโกนเสียงดัง

"ดังนั้น ตู้เย็นจำนวน 500 เครื่องที่โรงงานได้ผลิตและมีข้อผิดพลาดเกิดขึ้น ผมยอมไม่ได้ที่จะให้ของที่มีตำหนิเช่นนี้วางขาย"

ลู่กั๋วเฉียงได้ชี้ไปที่ตู้เย็นด้วยสีหน้าที่จริงจัง เขาวางไมโครโฟนลงทันทีที่พูดจบ ผู้คนในลานกว้างต่างสนใจสิ่งที่ลู่กั๋วเฉียงกำลังจะทำ

ราวกับเป็นเรื่องบังเอิญ มีเมฆมาบดบังแสงแดดพอดีที่ลานกว้าง เว้นแต่ที่เดียวคือบนเวทีที่ลู่กั๋วเฉียงได้ยืนอยู่

จากนั้นก็มีคนถือค้อนขนาดใหญ่ยื่นให้กับลู่กั๋วเฉียง ผู้คนเริ่มมีสีหน้าที่งุนงงมากขึ้นเมื่อเห็นลู่กั๋วเฉียงหยิบค้อนขึ้นมา

"เขาถือค้อนขนาดใหญ่แบบนั้นทำไม?"

"เจ้าของโรงงานกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?"

"ฉันรู้สึกดีจริงๆที่ได้มีเพื่อนร่วมชาติเป็นเขา ฉันไม่เคยรู้สึกภูมิใจที่ได้เกิดเป็นคนจีนมากขนาดเลย"

ผู้คนด้านล่างต่างแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับการถือค้อนของลู่กั๋วเฉียงกันยกใหญ่

"คุณซูอย่าบอกนะครับ"

สูเจิ้งเหมาชะงักและหันไปพูดกับซูข่านด้วยความตกใจ

เขาเห็นน้องลู่ถือค้อนใหญ่ในมือพร้อมกับตู้เย็นที่วางอยู่ด้านบน สิ่งเดียวที่น้องลู่จะทำได้มีเพียงอย่างเดียว

"นี่จะเป็นการฟื้นคืนชีพจากวิกฤตที่โรงงานอิเล็กทรอนิกส์กั๋วเฉียงได้เผชิญ จากนี้ผลิตภัณฑ์ที่ผลิตออกมาจากโรงงานนี้จะได้รับความนิยมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน"

"ตู้เย็นมูลค่าแค่ไม่กี่ล้านแต่สามารถทำแบบนี้ได้ ไม่ว่ายังไงมันก็คุ้มค่าที่จะทำ"

ซูข่านพูดกับสูเจิ้งเหมาด้วยรอยยิ้ม

สูเจิ้งเหมาอ้าปากค้างหลังจากได้ยินซูข่านอธิบายจบ เขาหันไปมองที่สูเจิ้งเหมาทันทีอย่างใจจดใจจ่อ

ลู่กั๋วเฉียงถือค้อนขนาดใหญ่และมุ่งตรงไปที่ตู้เย็นทันที

ตู้เย็นที่อยู่ตรงหน้าลู่กั๋วเฉียงตอนนี้ มีสภาพใหม่เอี่ยมและสวยงามมาก ผู้คนจำนวนมากต่างต้องการที่จะเป็นเจ้าของตู้เย็นเครื่องนี้

"ย้ากกกกกกกกกกก!!"

ลู่กั๋วเฉียงเหวี่ยงค้อนไปที่ตู้เย็นสุดแรงเกิด เขายกค้อนที่ทุบไปครั้งแรกขึ้นมาและเหวี่ยงซ้ำไปอีกครั้งหนึ่ง

"เฮ้ยๆๆ"

"เจ้าของโรงงานกำลังทำบ้าอะไรเนี่ย?"

เมื่อเห็นการกระทำของลู่กั๋วเฉียงแล้ว ทุกคนที่อยู่ในลานกว้างต่างตกตะลึงและช็อคกับเหตุการณ์ตรงหน้า ตู้เย็นที่กำลังโดนทุบอยู่มีมูลค่าตั้ง 2,000 หยวน

"เร็วเข้า รีบถ่ายเก็บเอาไว้"

"ภาพนี้จะต้องได้ลงหน้าหนึ่งแน่นอน"

"ผมถ่ายเสร็จแล้วเอาไงดีต่อครับลูกพี่"

"ถ่ายภาพให้ได้มากที่สุด บ้าจริงกล้องของฉันยังอยู่ในกระเป๋า"

จากนั้นก็มีนักข่าวคนหนึ่งหยิบกล้องขึ้นมาถ่าย คนอื่นๆก็พลางได้สติและรีบคว้ากล้องขึ้นมาลั่นชัตเตอร์รัวๆ

ลู่กั๋วเฉียงเหวี่ยงค้อนไปยังตู้เย็นซ้ำไปซ้ำมาอย่างแรง ความแรงของการเหวี่ยงค้อน ทำให้ชิ้นส่วนของตู้เย็นเริ่มหลุดออกเป็นชิ้นๆ

หลังจากที่ชิ้นส่วนตู้เย็นได้หลุดออก ลู่กั๋วเฉียงก็เหวี่ยงค้อนทุบชิ้นส่วนพวกนั้นทุกชิ้น ขนาดชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์หรือแผงวงจรก็ถูกทุบจนแตกละเอียด

นักข่าวจากต่างประเทศก็บันทึกภาพเหตุการณ์นี้ไว้ทั้งหมด

ตอนนี้มีเศษเหล็กและเศษอิเล็กทรอนิกส์จำนวนมากกระจายอยู่รอบตัวของลู่กั๋วเฉียง เขาได้วางค้อนลงพร้อมกับสูดลดหายใจเข้าปอดของเขา

"แฮ่กๆ"

ลู่กั๋วเฉียงเหน็ดเหนื่อยจากการเหวี่ยงค้อนขนาดใหญ่ซ้ำไปซ้ำมา เมื่อมองไปที่ชิ้นส่วนของตู้เย็นแล้วเขาก็รู้สึกเจ็บปวดใจเล็กน้อย

ที่เขาเพิ่งทำลายไปนั่นคือเงินมูลค่า 2,000 หยวน

มันถูกทุบทิ้งราวกับเป็นของเด็กเล่น

นี่เป็นการกระทำตัวฟุ่มเฟือยที่สุดในชีวิตของเขาแล้ว

ก่อนหน้าลู่กั๋วเฉียงยังไม่สามารถหาเงินได้เกิน 10 หยวนเลยต่อเดือน แต่ตอนนี้เขาได้ทำลายข้าวของที่มีมูลค่า 2,000 หยวนในเวลาไม่ถึง 5 นาที

เขาค่อนๆผ่อนลมหายใจก่อนจะยื่นค้อนให้กับพนักงานข้างๆและหยิบไมโครโฟนขึ้นมาพูด

"ผมจะทำลายตู้เย็นอีก 499 เครื่องที่เหลือให้หมด ในเมื่อตู้เย็นมันมีปัญหา ผมจะไม่ยอมให้ตู้เย็นพวกนี้วางขายเด็ดขาด!!"

สิ้นเสียงของลู่กั๋วเฉียง พนักงานโรงงานอิเล็กทรอนิกส์กั๋วเฉียงก็ได้เดินออกมาพร้อมกับค้อนขนาดใหญ่ จากนั้นภาพที่เกิดขึ้นก็เป็นเหมือนกับที่ลู่กั๋วเฉียงได้ทำไปก่อนหน้านี้

เหล่าพนักงานได้เอาค้อนเหวี่ยงลงไปที่ตู้เย็นจนเกิดเสียงดังสนั่น ภาพการทำลายตู้เย็นที่อยู่ในลานกว้างนี้ทำเอาผู้คนหวาดกลัวเป็นจำนวนมาก

หากว่าดาราที่มีชื่อเสียงหรือพระเอกในละครทำการทำลายตู้เย็นในโทรทัศน์ ผู้ชมต่างก็จะเห็นใจและชื่นชมฝีมือในการแสดงของดาราคนนั้น

แต่ตอนนี้คนที่กำลังทำลายตู้เย็นอยู่คือเหล่าชายฉกรรจ์จากโรงงานอิเล็กทรอนิกส์กั๋วเฉียง ความหวาดกลัวจึงได้เข้าครอบงำจิตใจของคนที่เห็นทันที

นอกจากความหวาดกลัวที่ได้เข้าครอบงำแล้ว สิ่งอื่นที่เข้าครอบงำพวกเขาอีกก็คือความชื่นชมในตัวของลู่กั๋วเฉียงที่มีความตั้งใจอันแน่วแน่ที่จะไม่ขายของชำรุดให้กับลูกค้า

หนำซ้ำยังเอาของพวกนั้นมาทำลายเพื่อชดใช้ความผิดแทนที่จะเอาไปซ่อมอีก ตอนนี้ผู้คนในลานเริ่มรู้สึกเคารพลู่กั๋วเฉียงมากขึ้นเรื่อยๆ

"หัวหน้าลู่ คุณทำได้ดีมาก!!"

ทันใดนั้นกลางฝูงชนก็ได้มีเสียงจะโกนขึ้นมา และผู้คนก็ลุกขึ้นยืนและปรบมือให้กับลู่กั๋วเฉียง

ลู่กั๋วเฉียงมองไปก็เห็นผู้คนจำนวนมากต่างตะโกนขึ้นมาด้วยความบ้าคลั่ง บางคนก็ตะโกนด้วยความภูมิใจ และเขาก็ได้เหลือบไปเห็นซูข่านท่ามกลางฝูงชน

"ขอบคุณมากครับพี่สาม"

ลู่กั๋วเฉียงแอบพูดคนเดียวในใจ