"ตายยากจริงๆ พูดถึงก็มาเลย"

ลู่กั๋วเฉียงพูดด้วยรอยยิ้ม

สายตาของทุกคนได้มองไปที่ประตูพวกเขาเห็น ต้าชุนกับเหลาหลี่สภาพมอมแมมยืนอยู่ เสื้อผ้าของพวกเขาทั้งสองเต็มไปด้วยโคลน ร่างกายของพวกเขาก็ไม่ต่างกัน

ทั้งสองคนเมื่อเห็นซูข่านกับซงหมิงเจียง สายตาของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

"ทุกๆวันที่พวกเขากลับมา เสื้อผ้าหน้าผมของพวกเขาก็มักจะเลอะแบบนี้อยู่ตลอด ทำงานในไซต์ก่อสร้างก็แบบนี้แหละ"

ลู่กั๋วเฉียงอธิบายด้วยรอยยิ้ม

ผู้รับเหมาในยุคนี้ก็เหมือนกับผู้รับเหมาทั่วไปนั้นแหละ หางานตามเมืองตามหมู่บ้านต่างๆ จากนั้นก็ทำตามที่นายจ้างคนนั้นได้มอบหมายก็แค่นั้นเลย

ผู้รับเหมาที่ลงมือทำงานเองแบบนี้แหละ ไม่ต้องใช้ทุนในการจ้างคนงานมาก ทำให้ได้กำไรเต็มๆ

"รีบไปล้างตัวก่อนแล้วค่อยกลับมาคุยกันเถอะ"

ซงหมิงเจียงมองดูพี่น้องของเขาและพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น พวกเขาไม่ได้เจอกันพักใหญ่

แต่ซงหมิงเจียงเห็นว่าเสื้อผ้าของทั้งสองดูสกปรกมาก เขากลัวว่าพี่สามจะไม่พอใจในตัวทั้งสอง เขาเลยให้ทั้งคู่ไปล้างตัวก่อนดีกว่า

"พี่สาม พวกผมขอไปล้างตัวก่อนนะครับ"

ต้าชุนพูดด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ

"ไปเถอะ"

ซูข่านโบกมือไล่พร้อมพูดด้วยรอยยิ้ม จากนั้นเขาก็หันไปถามกับลู่กั๋วเฉียง

"ต้าชุนกับเหลาหลี่จ้างคนงานด้วยใช่ไหม?"

ลู่กั๋วเฉียนทำหน้าคิดสักครู่ก่อนจะเอานิ้วขึ้นมานับ

"มีประมาณ 10 คนครับพี่สาม"

"ใช่ได้เลย"

ซูข่านพยักหน้า

เขาไม่คิดเลยว่าจะมีแรงงานถึง 10 คน พวกเขาบริหารคนได้ด้วย เก่งจริงๆ อยู่ทางใต้แบบนี้น่าจะเป็นแรงงานต่างด้าว

ในพวกแรงงานต่างด้าวที่มาทำก่อสร้างพวกนี้ พวกเขาจะภักดีกับนายจ้างมาก

ตามใดที่ผู้รับเหมาไม่ล้มละลาย เหล่าแรงงานพวกนี้ก็พร้อมติดตามไปทำงานตลอดชีวิต พวกเขาไม่ใช่คนที่ร่ำรวยอะไร

ในยุคนี้วงการก่อสร้างก็ยังไม่นิยมเท่าที่ควร แต่ในอนาคตอีกไม่นาน ทุกคนแทบจะโหยหาวิศวกรหรือผู้รับเหมากันทั้งนั้น

มีการสร้างตึก อาคาร บ้าน ฯลฯ ตลอดทั้งปี นี่ยังไม่รวมถนนหรือทางหลวงอีกนะ ไหนจะทางรถไฟหรือทำเกี่ยวกับคลองและเขื่อนอีก

ดวงตาของซูข่านดูสั่นไหวเล็กน้อย เขากระพริบตาถี่ขัดอย่างเห็นได้ชัด

"พวกเขาใด้เงินเดือนกันเท่าไหร่?"

ซูข่านมองไปยังลู่กั๋วเฉียง นอกจากความสามารถติดตัวของพวกเขาแล้ว เงินก็เป็นเรื่องที่สำคัญมาก

"5,000 หยวนครับ จ่ายล่วงหน้าด้วย 1 ปี สำหรับ 10 คน"

ลู่กั๋วเฉียงพูดด้วยความเขินอาย

เงินจำนวนนี้ค่อนข้างมาก แม้ว่าเศรษฐกิจของเผิงเฉิงจะเริ่มดีขึ้นแล้วก็ตาม

5,000 หยวนสำหรับ 10 คน ค่าจ้างนี้ถูกจ่ายล่วงหน้าเป็นเวลาหนึ่งปี ดูเหมือนพวกเขาก็เป็นคนที่อ่านเกมออกอยู่เหมือนกัน

5,000 หยวนนี้สามารถเอากลับคืนมาได้ไม่รู้ตั้งกี่เท่า โครงการหรือบ้านหลังหนึ่งได้กำไรตั้งเท่าไหร่รู้ไหม?

แต่ถ้าเทียบกับโครงการอื่นๆแล้ว เงินจำนวนนี้ก็ดูน้อยลงไปเลย หากว่ามีงานทำตลอดทั้งปี แล้วคิดว่าเงินนี้มันจะพอสำหรับพวกเขาไหมล่ะ?

อสังหาริมทรัพย์หรือการสร้างบ้านอะไรต่างๆในยุคนี้ยังมีไม่เยอะ แต่เดี๋ยวอีกไม่นานอสังหาก็จะเริ่มขึ้นอย่างกับดอกเห็ด หากว่าเริ่มทำตอนนี้ได้ มันก็เป็นโอกาสที่ดีที่เดียว

ด้วยการเติบโตอย่างรวดเร็วในอีกไม่กี่ปี บริษัทรับเหมาก็สามารถเติบโตไปเป็นองค์ขนาดใหญ่ได้ในอนาคต

ซูข่านยิ่งคิด หัวใจของเขาก็เต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ

"5,000 งั้นเหรอ? ไม่แย่"

ซูข่านพยักหน้าและยิ้มให้กับลู่กั๋วเฉียง

ซงหมิงเจียงและคนอื่นๆก็มีความสุขเช่นกัน พวกเขาเห็นเหลาหลี่กับต้าชุนสามารถกลายเป็นผู้รับเหมาได้แล้ว แถมยังได้คำชมจากพี่สามอีก

โดยปกติแล้วพวกเขาแทบไม่เห็นพี่สามชมใครเลย ถ้าเขาพูดถึงแบบนี้แสดงว่าอนาคตต้องไปได้สวยแน่ๆ

"คุณซูครับ เดี๋ยวผมออกไปเตรียมรถมาเพิ่มก่อน ดูเหมือนจะจำนวนคนจะเยอะกว่ารถที่ผมเตรียมมาซะแล้ว"

สูเจิ้งเหมามองดูคนในห้องและพูดขึ้นมา

"ฉันไม่ออกไปข้างนอกแล้ว เราจะกินข้าวกันที่นี่"

ซูข่านส่ายหัวและพูดขึ้นมา

"ที่นี่เหรอครับ?"

สูเจิ้งเหมาถามด้วยความสงสัย จากนั้นเขาก็มองไปที่ตาของซูข่าน

ซูข่านพยักหน้าอย่างรวดเร็วและพูดต่อ

"ให้คนของนายไปซื้อวัตถุดิบมาก็พอ บ้านหลังนี้มีแม่บ้านอยู่ เธอสามารถทำอาหารได้"

"ได้ครับคุณซู"

จากนั้นสูเจิ้งเหมาได้เดินออกไปข้างนอก และคุยกับคนขับรถของเขาให้ไปซื้อวัตถุดิบดีๆมา

ถ้าคุณซูไม่ได้ไปกินที่ร้านอาหาร ก็ต้องซื้อวัตถุดิบดีๆเพื่อมาทำอาหารให้คุณซูได้กิน

หลังจากสูเจิ้งเหมาออกไปไม่กี่นาที ต้าชุนกับเหลาหลี่ก็เดินเข้ามาในห้อง พวกเขาอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อใหม่เรียบร้อย

"นั่งลง"

ซูข่านชี้ไปที่เก้าอี้ข้างๆเพื่อให้ทั้งสองนั่งลง

ต้าชุนและเหลาหลี่ พวกเขาเห็นซงหมิงเจียง ไทเกอร์ และเสี่ยวจุนยืนอยู่ ทั้งสองไม่กล้าลงต่อหน้าซูข่านและลู่กั๋วเฉียง

ลู่กั๋วเฉียงเป็นเจ้านายของเขาที่นี่ และซูข่านเป็นเจ้านายของเจ้านายอีกทีหนึ่ง พวกเขาเห็นว่าเจ้านายทั้งนายได้นั่งอยู่ จะไปนั่งข้างพวกเขาได้ยังไงกัน

แต่สำหรับนักลงทุนต่างชาติแล้ว พวกเขาไม่ปฏิบัติตามวัฒนธรรมนี้เท่าไหร่ พวกเขาปฏิบัติเหมือนทุกคนเท่าเทียมกัน

ต้าชุนและเหลาหลี่ไม่ได้นั่งตามที่ซูข่านบอก เขาก็ไม่ได้บังคับอะไรพวกเขา

"ตอนนี้ที่พวกนายทำอยู่ พวกนายคิดว่ามันเป็นยังไง?"

ต้าชุนและเหลาหลี่มองหน้ากันเล็กน้อย จากนั้นเหลาหลี่ก็สูดหายใจเข้าเต็มปอดแล้วพูดขึ้นมา

"พี่สามครับ ผมคิดว่าตลาดนี้มีแนวโน้มที่ดีมากๆ มีการสร้างถนนหลายสาย แต่ละสายก็ย่อยออกไปเป็นอีกสิบเส้น"

"ในเวลาไม่ถึง 6 เดือน มีโครงการสร้างถนนมากมายเต็มไปหมด ในอนาคตผมว่าจะมีการจ้างแบบนี้เยอะกว่านี้อีกครับ"

"ใช่ครับ"

ต้าชุนช่วยพูดเสริม

"ตอนแรกเหลาหลี่กับผมทำกับเพียงสองคน จากนั้นพวกผมก็ไปเจอคนงานที่ต้องการมาทำงานด้วยอีก จากนั้นพวกเขาก็ไปตามพวกกันมา ตอนนี้มีคนงานอยู่ 10 คนแล้วครับ"

"แต่เดี๋ยวอีกไม่นาน พวกเราอาจจะจ้างคนงานเพิ่มมาอีก 2-3 คน"

ด้วยคำพูดของทั้งสองคน ซูข่านรู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย เขาไม่คาดหวังเลยว่าทั้งสองคนจะมีความสามารถแบบนี้อยู่