ซูข่านมองไปยังถุงผ้าของเจิงฮัวเฉียง ดวงตาของเขากระพริบด้วยความคาดหวัง

"เอาให้พี่สามดูสิ"

ซงหมิงเจียงตบไหล่ของเจิงฮัวเฉียงเบาๆ

เจิงฮัวเฉียงพยักหน้าและเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋า จากนั้นเขาก็หยิบอะไรบางอย่างออกมา มันเป็นไม้ที่เป็นชิ้นๆแต่ประกอบรวมกัน

ดูไปดูมาเหมือนเป็นไม้ที่เป็นชิ้นๆก็จริง แต่ไม้แต่ละชิ้นได้มารวมกันเป็นชิ้นเดียวอยู่

"นี่คือกงหมิงล็อคงั้นเหรอ?"

ซูข่านมองดูก็จำได้อย่างรวดเร็ว

นี่นับเป็นผลประโยชน์จากอินเตอร์เน็ตเลย เนื่องจากซูข่านเองก็จำเป็นต้องใช้อินเตอร์เน็ตเช่นกัน

เขาเลยได้เห็นวิดีโอและวิธีการใช้งานของมันมาแล้ว ทันทีที่เขาเห็นมันซูข่านก็จำได้ทันทีว่านี่ต้องเป็นกงหมิงล็อคอย่างแน่นอน

"ใช่ นี่คือกงหมิงล็อคจริงๆ"

เฒ่าหลี่พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ เขาได้ยื่นมือออกไปหาเจิงฮัวเฉียงแล้วพูดว่า

"ขอข้าดูกงหมิงล็อคของเจ้าหน่อยสิ"

เจิงฮัวเฉียงเหลือบมองไปยังเฒ่าหลี่ก่อนหนึ่งที แม้ว่าเขาจะไม่รู้จักชายผู้นี้ก็จริง แต่การที่นั่งข้างเจ้านายของซงหมิงเจียงทำให้เขาเองก็ไม่อาจปฏิเสธคำขอของเฒ่าหลี่ได้

เขาจึงมอบกงหมิงล็อคให้กับเฒ่าหลี่แต่โดยดี

เฒ่าหลี่หยิบกงหมิงล็อคขึ้นมาและหมุนดู 2-3 ครั้ง ดวงตาของเขาแสดงได้ถึงความประหลาดใจเล็กน้อย

"ไม่มีรอยต่อของไม้เลยแม้แต่นิดเดียว ฝีมือประณีตอย่างมาก ผิวของไม้ก็ถูกขัดออกมาได้อย่างดี"

"ไม่เลวเลยทีเดียว"

เฒ่าหลี่ยังคงหมุนดูอีก 2-3 ครั้งก่อนจะพยักหน้าและชื่นชมออกมาจากใจจริง

ซูข่านรู้สึกประหลาดใจมากที่ยิน ปกติแล้วเฒ่าหลี่แทบไม่ชมใครง่ายๆแบบนี้ การที่เฒ่าหลี่ชมได้แสดงว่าคนๆนั้นจะต้องมีฝีมือมากจริงๆ

ฝืมือของเจิงฮัวเฉียงก็น่าจะไม่ธรรมดา การที่เขาทำให้คนแก่ๆที่ผ่านโลกมาหลายสิบปีชมได้นั้น แสดงว่ากงหมิงล็อคอันนี้ไม่ธรรมดา

จากนั้นเฒ่าหลี่ก็ได้ส่งกงหมิงล็อคให้กับซูข่าน

ซูข่านหยิบกงหมิงล็อคจากเฒ่าหลี่มาและหมุนดู 2-3 รอบเช่นกัน

กงหมิงล็อคอันนี้มันดูเรียบง่ายและเหมือนจะไม่มีอะไรซับซ้อนก็จริง แต่มันก็แสดงได้ถึงฝีมือของช่างไม้เป็นอย่างมาก รูปทรงของกงหมิงล็อคอันนี้เป็นสไตล์คลาสสิกที่หาได้ทั่วไป

การเชื่อมต่อของมันไม่จำเป็นต้องใช้ตะปู เชือก หรือว่าเดือยไม้อะไรเลย แต่ทุกส่วนของกงหมิงล็อคชิ้นนี้เชื่อมต่อกันได้อย่างสมบูรณ์แบบ ต้องมีโครงสร้างของไม้อย่างดีถึงจะทำแบบนี้ได้

การทำร่องลึกของไม้ให้ไม้อีกส่วนเข้าล็อคได้พอดีนั้น มันดูเหมือนจะง่ายก็จริงแต่ถ้าได้ลองทำจะบอกได้เลยว่ายังไงก็ไม่มีทางเหมือน ชิ้นส่วนแต่ละชิ้นก็ดูถอดประกอบได้อย่างง่ายดาย

ต้องขอชมเชยว่างานไม้ชิ้นนี้เป็นงานไม้ที่ต้องใช้ฝีมือประณีตอย่างมาก

หลังจากที่ซูข่านเห็นฝีมือของเจิงฮัวเฉียง ซูข่านก็พยักหน้าช้าๆและพูดเบาๆ

"ฮัวเฉียงฉันของถามอะไรนายหน่อย"

"ดะ..ดะ..ได้ครับ"

เจิงฮัวเฉียงรู้สึกประหม่าขึ้นมาอีกครั้ง

ซูข่านเห็นก็พูดด้วยรอยยิ้มเพื่อให้เจิงฮัวเฉียงไม่ต้องรู้สึกเป็นกังวล

"นายรู้จักเนื้อไม้ประเภทต่างๆมากน้อยแค่ไหน?"

"ผมรู้จักแทบทุกชนิดเลยครับ ไม่ว่าจะเป็นเนื้อไม้แบบดีหรือแบบธรรมดา"

"งั้นบอกฉันหน่อยว่าเนื้อไม้พวกนี้คือเนื้อไม้แบบไหน?"

ซูข่านพูดจบก็ชี้ไปยังเก้าอี้ที่เขานั่งกับโต๊ะที่วางอยู่ข้างๆ

"เก้าอี้ตัวนี้ทำจากไม้ที่มีเนื้อไม้ที่มีสีเหลืองบริสุทธิ์ ลายไม้ของมันก็เป็นลวดลายเดียวกันทั้งเก้าอี้ บ่งบอกได้ว่ามาต้นไม้ต้นเดียวกัน หากว่าดมดีๆจะยังคงมีกลิ่นไม้ที่เป็นเอกลักษณ์ของไม้ชนิดนี้อยู่"

"ส่วนโต๊ะตัวนี้น่าจะทำมาจากไม้จันทร์ ลักษณะของสีไม้สามารถรู้ได้ทันทีเลยครับ มีไม้ไม่กี่แบบบนโลกที่จะมีเนื้อไม้แบบนี้"

"ยอดเยี่ยม"

ซูข่านพยักหน้าให้เล็กน้อย เขาสามารถบอกคุณสมบัติของเนื้อไม้ได้เหมือนกับเฒ่าหลี่ทุกข้อเลย ซึ่งเป็นเรื่องที่คนส่วนใหญ่ไม่มีใครรู้

จะต้องเป็นช่างไม้หรือว่าพวกเข้าใจในวัตถุโบราณเท่านั้นถึงจะรู้เรื่องพวกนี้ได้

เจิงฮัวเฉียงเป็นคนที่มีความสามารถจริงๆ ฝีมือของเขาก็พิสูจน์ได้เห็นแล้วกับตา

ซูข่านถามด้วยรอยยิ้มต่อว่า

"โอเคงั้นคำถามสุดท้าย"

"จะติดอะไรไหมที่นายจะต้องไปทำงานที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือและกินนอนอยู่ที่นั่น"

"อึ้ก"

ซงหมิงเจียงเองที่ได้ยินก็รู้สึกดีใจมาก เขารู้ได้ทันทีว่าพี่สามยอมรับในตัวเจิงฮัวเฉียงที่เขาพามาด้วยแล้ว และได้ยื่นเสนองานให้เจิงฮัวเฉียงทำ

ตัวของเจิงฮัวเฉียงเองก็รู้สึกตะลึงเช่นกัน เขาได้มองไปยังซงหมิงเจียงที่พามาที่นี่ทันที

ซงหมิงเจียงเองตั้งแต่กลับมาจากสงครามก็ไม่ได้มีงานทำเป็นหลักเป็นแหล่ง แต่อยู่ๆเขาก็ได้งานทำและส่งเงินมาที่บ้านจำนวนมาก

ข่าวลือในหมู่บ้านบอกว่าเขาส่งเงินกลับมาไม่ต่ำกว่า 100 หยวนเลย ซึ่งมันเยอะกว่าที่เจิงฮัวเฉียงทำไร่ไถ่นาทั้งปีอีก

กว่าที่เขาจะหาเงิน 100 หยวนได้ต้องใช้เวลากี่ปี ไหนยังจะต้องภาวนาให้สภาพอากาศมีฝนตกอีก

แล้วนี่จะได้ไปทำงานที่ตะวันออกเฉียงเหนือ ถึงแม้ว่าจะไกลบ้านไปหน่อยแต่ซงหมิงเจียงเองก็บอกว่าจะได้กลับบ้านช่วงตรุษจีนอีกด้วย

"ได้ครับ ไม่ติดอะไรครับ"

เจิงฮัวเฉียงพยักหน้าตอบรับ

"โอเค"

ซูข่านพูดต่อด้วยรอยยิ้ม

"ก่อนที่นายจะไปตะวันออกเฉียงเหนือ ฉันจะให้เงินนายก่อน 200 หยวน โดยไม่รวมกับเงินเดือน"

"เอ๊ะ!! 200 หยวน"

เจิงฮัวเฉียงตะลึงและมองไปที่ซูข่าน

พระเจ้าช่วย!!

นี่ยังไม่ได้เริ่มเลยจะได้แล้ว 200 หยวน

"ยืนบื้ออยู่อีกทำไมล่ะ รีบขอบคุณพี่สามสิ"

ซงหมิงเฉียงเห็นเจิงฮัวเฉียงยืนตะลึงอยู่ เขาเลยเอามือตบไปที่หลังของเจิงฮัวเฉียงเบาๆ

เจิงฮัวเฉียงได้สติคืนมาก็รีบก้มหัวขอบคุณซูข่านอย่างรวดเร็ว

"ขอบคุณครับพี่สาม ขอบคุณมากเลยครับ"

ซูข่านโบกมือให้เจิงฮัวเฉียงเลิกก้มหัว จากนั้นก็ได้พูดต่อว่า

"ส่วนเงินเดือนที่นายจะได้ นายจะได้เดือนละ 60 หยวน"

"ห้ะ!! เดือนละ 60 หยวน"

เมื่อได้ยินซูข่านพูด ดวงตาของเจิงฮัวเฉียงก็เบิกกว้างออกมาด้วยความตกใจ

ร่างกายของเขาตอนนี้สั่นเล็กน้อย หัวใจของเขาตอนนี้เต้นไม่เป็นจังหวะแล้ว

เงินเดือนของเขาเยอะกว่าพวกราชการตั้ง 2 เท่า

ด้วยเงินเดือนที่เยอะขนาดนี้ เขาจะสามารถสร้างบ้านที่มุงหลังคาเป็นกระเบื้องได้เลย แถมยังได้เนื้อที่ขนาดใหญ่อีกด้วย

ชีวิตชาวนาธรรมดาๆคนหนึ่งกำลังจะเปลี่ยนไปหลังจากได้เจอกับชายที่ชื่อว่าซูข่าน

"ขอบคุณครับพี่สาม ขอบคุณมากครับ"

เจิงฮัวเฉียงรีบก้มหัวขอบคุณซูข่านอีกรอบ เขารู้สึกดีใจมากๆ

ซูข่านเลยพูดกับเจิงฮัวเฉียงด้วยรอยยิ้ม

"นี่ถือว่าเป็นเงินเดือนเริ่มต้นเท่านั้น หากว่านายทำงานได้ดีกว่า 60 หยวน ในอนาคตฉันจะขึ้นเงินเดือนให้นายอีก"

เจิงฮัวเฉียงรู้สึกเหมือนว่าตัวเขากำลังจะลอยขึ้นฟ้า การได้งานที่เงินเดือนเยอะขนาดนี้แถมมีการขึ้นเงินเดือนอีก ไม่มีอะไรในชีวิตของเขาจะดีไปกว่านี้อีกแล้ว