ซูข่านพูดจบก็ได้นึกถึงเรื่องราวเรื่องหนึ่งที่อยู่ในความทรงจำของเขา

มันเป็นเรื่องราวแบบเดียวกันที่เกิดขึ้นกับตู้เย็นของลู่กั๋วเฉียงตอนนี้ พวกเขาเลือกที่จะทำลายตู้เย็นพวกนั้นทั้งหมดแทนที่จะนำไปซ่อมและขายเหมือนอย่างคนอื่นเขาทำกัน

การกระทำในครั้งนั้นมีต้นตำรับเป็นของไฮเออร์(Haier) ตอนนั้นไฮเออร์ได้ผลิตตู้เย็นโดยเอาแบบมาจากตู้เย็นระดับโลกของเยอรมันและอิตาลี แต่ก็เกิดปัญหาใหญ่ขึ้น

ตู้เย็นกว่า 20% ที่ผลิตออกมานั้นไม่สามารถให้ความเย็นได้ เจ้าของที่ดูแลไฮเออร์อยู่ตอนนั้นจึงสั่งให้พนักงานเอาค้อนมาทุบตู้เย็นทิ้งทั้งหมด

การจัดการกับปัญหาของไฮเออร์นั้นไม่เพียงแต่สร้างความเชื่อมั่นให้กับลูกค้า แต่ยังสร้างภาพลักษณ์ที่ดีให้กับบริษัทอีกด้วย

จากนั้นคนที่สั่งให้ทุบตู้เย็นก็ได้รวมโรงงานกับผลิตภัณฑ์อื่นๆเพิ่ม แล้วไฮเออร์ก็ไต่เต้าขึ้นไปจนกลายเป็นแบรนด์เครื่องใช้ไฟฟ้าระดับโลก

หลังจากนั้น 20-30 ปี ซูข่านคิดว่าแบรนด์ไฮเออร์น่าจะทำเงินจนมูลค่าบริษัทได้พุ่งสูงขึ้นจนเป็นหลายหมื่นล้าน

แม้ว่าจะเป็นการใช้เงินเพื่อสร้างภาพลักษณ์ที่ดีให้กับแบรนด์ แต่สุดท้ายมันก็ได้ผลจนทำให้บริษัทสามารถไปอยู่ในอันดับ 500 บริษัทที่มีมูลค่ามากที่สุดในโลก

การสร้างภาพลักษณ์ของแบรนด์รวมกับคุณภาพของสินค้า เป็นจุดแข็งที่ทำให้ไฮเออร์ก้าวมาอยู่ในจุดนี้ได้

"ขอโทษด้วยนะไฮเออร์"

ซูข่านคิดกับตัวเองในใจ

วิธีจัดการวิกฤตระดับเทพขนาดนี้จะถูกนำมาใช้ก่อนโดยโรงงานอิเล็กทรอนิกส์กั๋วเฉียง ถ้าไม่ใช่เพราะตู้เย็นของลู่กั๋วเฉียงมีปัญหา ซูข่านคงไม่อยากจะเอาวิธีนี้มาใช้ซักเท่าไหร่

มันเหมือนกับเป็นการโกงเกมส์อย่างหนึ่งเลย ซูข่านไม่อยากจะทำมันเลยจริงๆ

แต่เมื่อมองไปที่โรงงานอิเล็กทรอนิกกั๋วเฉียงแล้ว ซูข่านก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่า ใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดนี้

"อึ้บบบบ ฟู่ววววว"

ลู่กั๋วเฉียงเริ่มหายใจถี่ขึ้นเมื่อรู้ว่าผลตอบแทนหลังจากการทุบตู้เย็นมันจะมหาศาลขนาดไหน เขาต้องพยายามระงับความตื่นเต้นให้ได้มากที่สุด

ซูข่านได้พูดกับลู่กั๋วเฉียงต่อ

"เรื่องนี้นายค่อยคิดที่หลังก็ได้ ตอนนี้นายต้องสนใจกับบทพูดของนายบนเวทีที่จะประกาศก่อน นายพยายามพูดด้วยความจริงใจให้ได้มากที่สุด และก็ขอโทษต่อผู้บริโภคด้วย"

"ครับ"

ลู่กั๋วเฉียงพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

ขณะที่ทั้งสองคนได้พูดคุยอยู่นั้น ลานกว้างที่ลู่กั๋วเฉียงได้เช่าไว้ก็เต็มไปด้วยผู้คนจำนวนมาก และก็ยังมีตู้เย็นวางเรียงรายกันอยู่อก

ตู้เย็นจำนวนมากได้ดึงดูดความสนใจของคนที่เดินผ่านไปผ่านมาให้ยืนมุงเยอะขึ้นเรื่อยๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นสินค้าที่มีราคาแพงตั้ง 2,000 หยวนจำนวนมากขนาดนี้

อากาศที่กำลังเริ่มจะร้อนขึ้น ทำให้หลายคนต้องการที่จะดื่มน้ำเย็นๆเมื่อกลับถึงบ้าน แต่ด้วยราคาที่สูงเกินอ้อมทำให้มันเป็นแค่เพียงความฝันเท่านั้น

ถ้าไม่ได้ทำธุรกิจหรือมีรายได้มากกว่า 2,000 หยวนต่อปี ก็แทบจะไม่มีบ้านไหนเลยที่มีเงินพอจะซื้อตู้เย็น

"ทำไมเอาตู้เย็นมาวางที่นี่เยอะจัง?"

"นั่นสิทำไมกันนะ? หรือว่าจะประกาศลดราคา 50%"

"ตู้เย็นยี่ห้อนี่มันเป็นตู้เย็นในหนังสือพิมพ์ไม่ใช่เหรอ?"

"อะไรนะ? ตู้เย็นราคาตั้ง 2,000 หยวนยังมีปัญหาอีกเหรอ"

"พวกเขาจะขายสินค้าที่มีปัญหาราคาถูกรึยังไงกัน?"

"ถ้าเขายอมขายให้ฉันสัก 100 หยวนฉันจะรีบซื้อทันทีเลย ฮ่าๆๆๆๆ"

"ตู้เย็นพวกนี้ไม่ได้มีปัญหาอะไรมากมายเลย ซ่อมนิดหน่อยก็ใช้งานได้แล้ว ได้ยินมาว่าเจ้าของได้ซื้อตู้เย็นพวกนี้คืนทั้งหมดเลยไม่ใช่เหรอ?"

"ถ้าเขาขายราคาถูกฉันก็อยากจะซื้อเหมือนกันนะ เอาไปซ่อมนิดหน่อยก็ใช้งานได้เลย"

"ตู้เย็นมือสองที่เคยมีปัญหาแบบนี้ ต่อให้ขายฉัน 100 หยวนฉันก็ไม่ซื้อหรอก มันไม่มีอะไรรับประกันได้เลยว่ามันจะไม่มีปัญหาอีก"

"นั่นสิ ใครจะรับประกันให้ถ้าพวกเราซื้อตู้เย็นพวกนี้"

ผู้คนจำนวนมากที่มุงดูตู้เย็นจากโรงงานอิเล็กทรอนิกส์กั๋วเฉียง ต่างก็พูดคุยกันเกี่ยวกับตู้เย็นที่วางอยู่ตรงหน้าของพวกเขา

และในขณะเดียวกัน รถของซูข่านก็ได้ขับมาถึงพอดี

"แกร๊ก"

ซูข่านเปิดประตูลงจากรถ

"ในที่สุดคุณซูก็มาถึงสักที"

สูเจิ้งเหมารีบเดินเข้ามาหาซูข่านพร้อมกับปาดเหงื่อที่หน้าผากของเขา ถึงแม้ว่าจะไม่ถึงเดือนพฤษภาคมก็ตาม แต่อากาศในเผิงเฉิงตอนนี้ก็เริ่มร้อนขึ้นแล้ว

"โทษทีนะเหลาสู วันนี้นายเหนื่อยมาตั้งแต่เช้าแล้วแท้ๆ"

ซูข่านพยักหน้าและพูดกับสูเจิ้งเหมา

"ไม่เลยครับคุณซู"

สูเจิ้งเหมารีบพูดด้วยความถ่อมตัวทันที

ซูข่านมองไปรอบๆและก็ถามสูเจิ้งเหมา

"เหลาสู นักข่าวกับสื่อมากันหมดแล้วรึยัง?"

"มากันหมดแล้วครับ"

สูเจิ้งเหมาพยักหน้า

"มีสื่อไม่กี่เจ้าที่ไม่ได้มางานนี้ แต่สื่อใหญ่หลักๆได้มากันครบหมดแล้วครับ"

"อืม"

ซูข่านพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ จากนั้นก็หันไปพูดกับลู่กั๋วเฉียง

"จำไว้ นายจะต้องพูดด้วยความจริงใจทั้งหมดของนายและยอมรับข้อผิดพลาดที่เกิดขึ้น ไม่เพียงแค่นั้น นายจะต้องแสดงความมุ่งมั่นเพื่อที่จะพัฒนาผลิตภัณฑ์ของนายตามที่เราคุยกันไว้"

หากว่าไม่แสดงความมุ่งมั่นอะไรที่เห็นออกมาชัดเจน พวกนักข่าวหรือสื่อต่างๆก็ไม่ยกกล้องของพวกเขามาถ่ายแน่

เมื่อถึงเวลา พวกเขาจะรู้หน้าที่ของพวกเขาเองมาถูกเรียกให้มาที่นี่ทำไม แน่นอนภาพถ่ายจะต้องทรงพลังมากแน่ๆ

"ครับพี่สาม ผมเข้าใจแล้ว"

ลู่กั๋วเฉียงสูดหายใจเข้าลึกๆและมองไปทางเวที

"ผมไปเริ่มเลยนะครับ"

"โชคดี"

ซูข่านโบกมือให้ลู่กั๋วเฉียงและอวยพรให้เขา

สูเจิ้งเหมามีสีหน้าที่งุนงงเมื่อฟังการพูดคุยระหว่างซูข่านและลู่กั๋วเฉียง เขาไม่รู้ว่ากำลังพูดถึงเรื่องอะไรกันอยู่

พวกเขาทั้งสองมีวิธีจัดการกับวิกฤตของโรงงานอิเล็กทรอนิกกั๋วเฉียงแล้วอย่างงั้นเหรอ?

"นายรอดูอย่างเดียวก็พอ"

ซูข่านมองไปที่สูเจิ้งเหมาและอธิบาย

"ไปนั่งกันเถอะ ฉันอยากจะเห็นภาพพวกนี้ชัดๆเต็มสองตาของฉัน"

ซูข่านพูดต่อด้วยรอยยิ้ม

"ได้ครับคุณซู"

จากนั้นสูเจิ้งเหมาก็พาซูข่านไปยังที่นั่งที่เขาได้จัดเตรียมไว้ให้ ซึ่งสามารถมองเห็นการแสดงได้ทั้งหมดโดยไม่มีใครมาจับตามองเขา

เมื่อมองไปที่ลู่กั๋วเฉียงที่อยู่บนเวที ซูข่านก็ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย

"นายจะมีชื่อเสียงหรือไม่ ขึ้นอยู่กับการแสดงของนายแล้วนะ"

จากนั้นลู่กั๋วเฉียงที่กำลังถือไมโครโฟนอยู่ เขาก็ได้มองผู้คนที่อยู่โดยรอบก่อนจะยกไมโครโฟนขึ้นมาบริเวณปากแล้วก็เริ่มพูด

"สวัสดีทุกท่านครับ ผมชื่อว่าลู่กั๋วเฉียง เป็นเจ้าของโรงงานอิเล็กทรอนิกส์กั๋วเฉียงครับ เนื่องด้วยความประมาทเลินเล่อของโรงงานเรา ทำให้ตู้เย็นที่ผลิตออกมาวางขายในช่วงต้นปีที่ผ่านมานั้นมีความผิดปกติจนไม่สามารถทำงาน ผมต้องขอประทานอภัยทุกท่านด้วยครับ"

ลู่กั๋วเฉียงพูดจบก็ถอยหลังเล็กน้อยและโค้งคำนับขอโทษด้วยความจริงใจ ผู้คนจำนวนมากต่างพูดคุยกันเล็กน้อย สื่อบางสำนักก็ได้เอากล้องขึ้นมาและถ่ายภาพ

จากนั้นลู่กั๋วเฉียงก็เงยหน้าขึ้นและพูดใส่ไมโครโฟนต่อ

"ในฐานะที่ผมเป็นคนจีนนะครับ ผมมีความตั้งใจที่จะพาสินค้าของประเทศเราไปขายทั่วทั้งโลก แต่ผมละอายใจพวกต่างเทศจริงๆครับที่ตู้เย็นที่เป็นหนึ่งในผลิตภัณฑ์ของเรานั้นมีปัญหา"

"วันนี้ผมไม่ได้มาเพื่อขายตู้เย็นเหล่านั้น ถึงแม้ว่ามันจะซ่อมเพียงเล็กน้อยก็สามารถใช้งานได้ แต่ผมจะไม่ยอมปล่อยให้ของมีตำหนิแบบนี้ไปอยู่ในมือของผู้ใช้งานเด็ดขาด!!"

"การที่พวกเราจะไประดับโลกได้นั้น เราจำเป็นต้องจริงใจกับลูกค้าทุกชนชั้น ไม่ว่าใครซื้อตู้เย็นของเราก็จะได้สินค้าที่มีคุณภาพเท่ากันหมด"