เมื่อซูแคนออกจากห้อง VIP หวางหมันหยูก็ตะโกนออกมา

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดด!!"

"เอ่อ!!"

เจิงเจียนเย่มองหวางหมันหยูด้วยความประหลาดใจ

หลังจากที่หวางหมันหยูตะโกนเสร็จ เธอเห็นว่าเจิงเจียนเย่ยังนั่งอยู่ในห้อง ใบหน้าของเธอก็แดงด้วยความเขินอายเล็กน้อย และพูดว่า

"ทำไมคุณซูถึงเป็นคนแบบนี้ ฉันแทบจะทนไม่ไหวแล้วนะ"

เจิงเจียนเย่นิ่งไม่ได้ตอบอะไร

แม้แต่ผู้หญิงที่มีบุคลิกที่สวยงาม และอ่อนโยนอย่างผู้จัดการหวางยังแสดงมุมนี้ออกมา

แสดงว่าคุณซูคงทำให้ผู้จัดการหงุดหงิดถึงขีดสุดได้

200 ล้านที่คุณซูจัดการ เขาทำเหมือนเงินจำนวนนี้เป็นเพียงแค่หยิบมือเดียวของเขาเท่านั้น เว้นแต่เขาจะเป็นเศรษฐีในเซียงเจียงที่มีเงินมากมายขนาดทิ้งขว้างยังไม่เสียดาย

แต่ถึงเป็นเศรษฐีระดับนั้นก็เถอะ แต่เขาใช้เงิน 200 ล้านด้วยความประมาทอย่างงี้ได้ยังไงกัน?

น่าจะมีแค่เขาคนเดียวนั่นแหละที่ใช้เงินได้ดูชิวขนาดนี้

เขาดูมีอำนาจมากกว่าเศรษฐีในเซียงเจียงอีก

…

ซูแคน และสูเจิ้งเหมา เดินออกจากธนาคาร HSBC

"จริงสิ เหลาสูผมลืมเอาเงิน 200,000 มาคืนนายเลย"

"ไม่ต้องรีบก็ได้ คุณเอาไปใช้ก่อนก็ได้ผมไม่เป็นไร"

ซูแคนก็ยิ้มหลังจากที่สูเจิ้งเหมาพูดจบ เขาคิดว่า

สูเจิ้งเหมาเป็นคนเก่งมากคนหนึ่ง นิสัยของเขาเหมือนกับจิ้งจอกเลย

ซูแคนชอบลักษณะนิสัยของสูเจิ้งเหมามาก เขาคิดว่าเขาสามารถบอกแผนบางอย่างให้กับสูเจิ้งเหมารู้ด้วยก็ได้

เนื่องจากเขาเห็นสูเจิ้งเหมามาหลายวันแล้ว สูเจิ้งเหมาวางตัวกับเขาไว้ดีมาก ถ้าจะทำธุรกิจก็ควรจะมีคนแบบสูเจิ้งเหมาเป็นลูกน้องด้วย

"ท่านคะ"

ในขณะนั้นก็มีเสียงเรียกดังขึ้น เป็นเสียงที่นุ่มละมุ่นราวกับก้อนเมฆบนท้องฟ้า

ซูแคนหันหน้าไปมองก็เห็นหญิงสาวในชุดสูท ผมของเธอถูกรวบไปข้างหลังอย่างเรียบร้อย สวมแว่นตาขอบดำซึ่งมันทำให้ผิวสีขาวที่หน้าของเธอดูกระจ่างใสมากขึ้น เธอถือเอกสารไว้ในอ้อมแขนของเธอ

"มีอะไรหรือเปล่าครับ?"

สูเจิ้งเหมาเดินมาข้างหน้าซูแคนและถามหญิงสาว

ซูแคนมองดูเอกสารในมือหญิงสาว เขาเห็นมีคำว่าทนายความอยู่ ซูแคนเลยตบไหล่สูเจิ้งเหมาเบาๆ

"เหลาสูให้เธอพูดก่อนก็ได้"

"ได้ครับ!!"

สูเจิ้งเหมาพูดจบก็ถอยหลังไปสองสามก้าว

สาวสวยถือเอกสารเธอได้แอ่นหลังตั้งตรงเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า

"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อจางหม่าน จบแผนกกฏหมายจากมหาวิทยาลัยอิมพีเรียลค่ะ ตอนนี้ได้เปิดสำนักงานกฏหมายซึ่งให้คำปรึกษาแก่นักธุรกิจอยู่"

หลังจากพูดจบ จางหม่านก็เปิดเอกสารในมือของเธอ เธอหยิบนามบัตรออกมาออกเลยยื่นให้กับซูแคน

"นี่คือนามบัตรของฉันค่ะ เห็นว่าคุณน่าจะทำธุรกิจกับทาง HSBC ทางสำนักงานกฏหมายของฉันพร้อมที่จะบริการให้คำปรึกษาแก่คุณเองค่ะ"

จางหม่านยิ้มอย่างมั่นใจ

ซูแคนหยิบนามบัตรขึ้นมา เขาเหลือบมองจางหม่านเล็กน้อย ซูแคนเห็นว่าจางหม่านที่เป็นที่มุ่งมั่นและมั่นใจในตัวเองมาก

แถมรูปในนามบัตรของเธอก็สวยมาก

คำพูดของเธอน่าจะทำให้ผู้ชายหลายคนหลงคารมได้ไม่ยากเลยแถมเธอยัง สวมแว่น ใส่ชุดสูท และยังรวบผมไว้อีก

"พระเจ้า!! จบจากมหาวิทยาลัยอิมพีเรียล สุดยอด!!"

"ค่ะท่าน"

จางหม่านยิ้ม

ซูแคนวางนามบัตรลงมองตรงไปที่จางหม่านแล้วพูดด้วยรอยยิ้มที่สดใส

"งั้น วิทยาเขตเหนือหรือวิทยาเขตใต้ล่ะ"

"เอ่อ!!"

รอยยิ้มบนใบหน้าของจางหม่านได้ลดลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถามของซูแคน มีความลังเลปรากฏขึ้นในสายตาของจางหม่าน

"น่าจะวิทยาเขตเหนือใช่ไหม!!"

ซูแคนพูด

"ฉันมาจากวิทยาเขตใต้ค่ะ"

จางหมันแสดงรอยยิ้มที่สดใสของเธอต่อ

"โล่งอกไปที"

"ดีแล้วหละที่ไม่ได้ไปเรียนวิทยาเขตเหนือ ที่นั่นห่วยแตกสุดๆ เกรดของมหาวิทยาลัยที่นั่นก็ไม่ดี ไม่รู้เหมือนกันว่าเปิดเป็นมหาลัยได้ยังไง"

"แม้ว่าจะเป็นจะห่วยแตกแค่ไหน แต่อย่างน้อยมันก็ยังสอนจนจบปริญญาตรีได้อะนะ ถ้ามีความมุ่งมั่นมากพอ คนที่จบจากนั่นคงไม่ใช่คนที่ฉลาดสักเท่าไหร่ แต่น่าจะเป็นคนที่มุ่งมั่นสุดๆ"

หัวใจของจางหม่านเต้นเร็วขึ้น แววตาของเธอดูร้อนลนผิดปกติ

ชายคนนี้รู้ได้ยังไงกัน

"ท่านค่ะ ท่านหมายถึงอะไรเหรอคะ? ฉันไม่เข้าใจ"

"หยุดหลอกฉันได้แล้ว!!! "

ซูแคนเหลือบมองไปที่คอปกเสื้อของจานหม่าน ส่วนจางหม่านเธอก็หยิบเอกสารมากอดไว้เพื่อปิดที่ปกเสื้อ

"ฟังนะ แม้ภาพลักษณ์ของคุณจะดูเรียบร้อยแค่ไหน แต่เสื้อเชิ้ตที่คุณใส่มันไม่ใช่เสื้อตัวใหม่ที่เพิ่งซื้อ มันเป็นเสื้อที่คุณใส่มานานมากแล้ว ปกเสื้อของคุณมันยังมีคราบสีเหลืองอยู่"

"หมายความว่าที่คุณพูดมาก่อนหน้านี้มันไม่ใช่เรื่องจริงทั้งหมดแน่ๆ สำนักงานกฏหมายอะไรของคุณนั่นจริงๆแล้วอาจจะเป็นบ้านทำรองเท้าซะมากกว่า"

"เอาล่ะ ฉันพูดมามากพอแล้ว ถึงเวลาของคุณล่ะ คุณต้องการอะไร?"

ซูแคนยิ้มอย่างชั่วร้าย

จางหม่านทำหน้าเป็นกังวลทันที เหงื่อของเธอไหลออกมาเต็มไปหมด

เขารู้ได้ยังไงกัน?

เขาแค่เห็นชุดฉันก็รู้แล้วอย่างงั้นเหรอ?

แถมยังรู้ว่าเธอจบมาจากมหาวิทยาลัยระดับล่างอย่างที่เขาบอกจริงๆ