บทที่ 27 แผนการเรียกร้องค่าชดเชย

หยางป๋อช็อคไปเลย!

คนภายในฐานที่ 16 ก็ช็อคไม่แพ้กัน พวกเขามองตาค้างเมื่อเห็นหุ่นยนต์ของหยางป๋อและผู้กลายพันธุ์อีกสามคนถูกปืนเลเซอร์ที่ยิงมาจากวงโคจรระเบิดไปต่อหน้าต่อตา ผู้กลายพันธุ์คนหนึ่งวิ่งหนีเข้าไปในถ้ำ ส่วนอีกสามคนแตกกระจายกลางอากาศ

"ไอ้เวร! ไอ้สารเลว!" เสี่ยวหลงหนี่ว์ที่อยู่ในถ้ำสาปแช่งออกมาพร้อมกับกระอักเลือด ในฐานะที่เป็นหนึ่งในห้าองครักษ์ของนายพล กลับมาโดนใครไม่รู้วางแผนกันซะได้

ตอนนี้ เสี่ยวหลงหนี่ว์ดูเหมือนชายวัยกลางคนผมทองชาวตะวันตก เกราะด้านนอกบิดเบี้ยวราวกับมีชีวิตอยู่

"ต้องมีคนทรยศแน่ๆ!" เสี่ยวหลงหนี่ว์คิดในใจพลางสำลักเลือด จากสามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นติดต่อกัน เขาได้ข้อสรุปว่ามีสายให้ข้อมูลแน่นอน

ขับหุ่นยนต์ +16!

ขับหุ่นยนต์ +16!

ขับหุ่นยนต์ +16!

หลังจากข้อความปรากฏติดต่อกันสามครั้ง ก็มีข้อความเกี่ยวกับการควบคุมคลื่นเสียงตามมา

"ตายไปสามคนแล้ว แสงเมื่อกี้คืออะไรกัน?" หยางป๋อสงสัยในใจ

"พวกนี้โผล่มาได้ยังไง มันเป็นความสามารถอะไรกัน?"

"ทั้งสี่คนนี้มาเพื่อจัดการเขางั้นเหรอ?" หยางป๋อช็อคไปเลย ตัวเองแค่อยากจะจัดการสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยแบบดีๆ แต่มันดันมีใครก็ไม่รู้ซ่อนตัวอยู่ในหญ้า แล้วยังมีคนมายุ่งกับรังของพวกปลาอีก พวกแกต้องการอะไรกันแน่?

หน้าจอดับวูบลง แต่ก็มีอีเมลส่งมา หยางป๋อก็รีบเปิดดูทันที

"ขออภัยผู้เล่นที่รัก หุ่นยนต์ของคุณถูกระบบป้องกันระยะไกลของฐานทำลาย ตอนนี้คุณจะได้รับการชดเชยเป็นหุ่นยนต์ใหม่ฟรี นอกจากนี้ เพื่อตอบแทนที่คุณค้นพบเป้าหมายของศัตรู เราจะมอบรางวัล 500,000 เหรียญทองให้แก่คุณ" นั่นคืออีเมลจากทางการ

ข้างใต้มีปุ่มกดรับเงิน ไม่มีเมนูร้องเรียนหรืออุทธรณ์อะไรทั้งนั้น

หยางป๋อหัวเราะเยาะในใจ ไอ้เหี้ย ตัวเองคงต้องหาที่ใหม่แล้ว ไม่อยู่ฐาน 16 แห่งนี้ต่อแล้ว พวกที่ล่องหนเมื่อกี้ต้องตามล่าเขามาตั้งแต่ออกจากฐานแล้วแน่ๆ

ต้องโทรหาศูนย์บริการลูกค้าทันที!

"สวัสดีครับ ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ผมช่วยครับ?" เสียงเจ้าหน้าที่ฟังดูเหมือนเสียงคอมพิวเตอร์

"ผมต้องการย้ายฐาน ฐานที่ 16 ยิงทำลายหุ่นยนต์ผมจนพังอีกแล้ว มันทำให้ผมเสียหายทั้งร่างกายและจิตใจอย่างหนัก" หยางป๋อเสนอข้อเรียกร้องโดยตรง

"ต้องขออภัยด้วยครับ ขณะนี้เกมยังไม่เปิดบริการย้ายฐาน"

"พวกคุณทำอะไรในฐานกันฮะ ทำไมชอบยิงหุ่นยนต์ของผมจนพังตลอด เกมนี้มันป่าเถื่อนเกินไปแล้ว ผมจะฟ้องศาล พวกคุณไม่ให้เกียรติสิทธิมนุษยชนเลย และยังเหยียบย่ำกฎหมายด้วย" หยางป๋อยืนกรานจะย้ายฐานให้ได้

ตอนนั้นในฟอรั่ม มีคลิปหุ่นยนต์ของหยางป๋อถูกยิงจนพังเกลื่อนไปทั่ว จริงๆ แล้วตั้งแต่ตอนที่หยางป๋อโยนระเบิดคลื่นกระแทกลูกแรก ก็ทำให้คนอื่นสนใจแล้ว คนใกล้ๆ ที่ควบคุมหุ่นยนต์อยู่แถวนั้นคิดว่ามีคนกำลังสู้กับสัตว์ประหลาด แต่พอมาถึงที่ก็เห็น 4 ผู้กลายพันธุ์โจมตีหยางป๋อจนกระทั่งตอนที่หุ่นพังโดนยิงระเบิด แล้วก็มีคนหนึ่งหนีเข้าถ้ำไป

พอเห็นฉากนั้น ก็ไม่มีใครกล้าตามเข้าไปหรอก ที่โดนของฐานยิงแล้วยังไม่ตาย มัน..

"อ้าว นี่ไม่ใช่จอมสับนกเหรอ?"

"เกมนี่อะไรของมันวะเนี่ย ไม่โดนศัตรูฆ่า ดันมาโดนฝ่ายเดียวกันฆ่าชะเอง"

"เกิดอะไรขึ้นกับจอมสับนก?"

"จอมสับนกโดนฐานยิงพังเป็นครั้งที่สองแล้ว เกมแย่ๆแบบนี้เอาไปแจ้งความได้เลย"

"ใช่ๆ ใครจะทนไหวล่ะ หุ่นระเบิดพังบ่อยๆ มันทำร้ายจิตใจมากนะ"

"ทำร้ายจิตใจอะไร พวกนี้มันจิตป่วย ไปฆ่าสัตว์น้อยสัตว์ใหญ่อยู่ได้ วันนี้มันไปล่าค้างคาวอีกแล้ว"

"เฮ้ย คนข้างบน ใช้สมองคิดบ้างสิ มันแค่ตัดหญ้าเผาป่าเล่นๆ ก็ดันเจอคนแฝงตัวได้?"

"อันนี้ควรจะได้ค่าชดเชยความเสียหายทางจิตใจนะ ถ้าเป็นคนอื่นคงทนไม่ไหวแล้ว"

"จากมุมมองของนักกฎหมาย กรณีแบบนี้ควรจะต้องมีค่าเสียหาย เพราะผู้เล่นจ่ายค่าบริการไปแล้ว ถือเป็นสัญญาที่มีผลบังคับใช้"

"พวกนายคิดว่าเป็นไปได้ไหมว่าจอมสับนกอาจจะเป็นยอดฝีมือระดับสูง?"

ผู้คนในฟอรั่มล้วนวิพากษ์วิจารณ์เกี่ยวกับหยางป๋อที่หุ่นโดนยิงทำลายโดยฐานถึงสองครั้ง

ฝ่ายผู้บริหารระดับสูงของฐานเองก็งงไม่แพ้กัน ถ้าเป็นครั้งแรกที่ฐานของพวกเขายิงใส่หยางป๋อ พวกเขาก็พอจะยอมรับผิดและจบลงเองได้ แต่ครั้งที่สองมันเป็นระบบป้องกันวงโคจรที่ไม่ได้อยู่ในอำนาจของพวกเขา

ส่วนเรื่องย้ายฐานนั้น มันยุ่งยากมาก เกี่ยวข้องกับช่องทางข้อมูลที่มีความปลอดภัยสูง อีกทั้งยังใช้เทคโนโลยีใหม่ เพราะช่องทางนี้ไม่ได้อยู่ในสิทธิ์ของฐาน

"ขอแนะนำให้ผู้เล่นเปลี่ยน IP แล้วเข้าเกมใหม่ครับ" ฝ่ายบริการลูกค้าสามารถตอบได้แค่นั้น

หยางป๋อรีบถามทันที "แล้วจะย้ายข้อมูลในเกมไปด้วยได้ไหม?"

"ผู้เล่นสามารถแลกเงินในเกมเป็นเครดิตได้ครับ" ฝ่ายบริการลูกค้าอธิบายต่อ

ราวกับหมูตายไม่กลัวน้ำน้อน แม้ว่าหยางป๋อรู้ว่านี่มันเป็นเพียงการควบคุมระยะไกล แต่เขาก็จะไม่ยอมโดยง่าย

"งั้นชดเชยฉันด้วยระเบิดคลื่นกระแทก 300 ลูก และระเบิดมินิไฮโดรเจนบอมบ์ 300 ลูก" นี่คือสิ่งที่หยางป๋อต้องการตั้งแต่แรก

“ระเบิดคลื่นกระแทกจำนวน 300 ลูกนั้นเป็นไปได้ แต่ระเบิดมินิไฮโดรเจนบอมบ์มากสุดไม่เกิน 100 ลูก” ฝ่ายบริการลูกค้ารอสามสิบวินาทีก่อนที่จะตอบกลับ

“จำนวนทั้งหมดต้อง 600 ลูก?” หยางป๋อกดดันต่อ เนื่องจากเขาเปลี่ยนฐานไม่ได้ เขาจึงเรียกร้องอะไรบางอย่าง

อย่างมากก็ค่อยระวังตัวมากขึ้น ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็แค่เลิกเล่นเกมไป!

อีกอย่าง หยางป๋อมีความคิดบ้าๆ อีกอย่าง ดูเหมือนดาวเคราะห์ที่เขาคุมหุ่นยนต์อยู่จะมีอาวุธอวกาศที่ตอบสนองได้ไวมาก ถ้าพวกผู้กลายพันธุ์ยังตามตื๊อ ทำไมถึงไม่ใช้โอกาสนี้ล่ะ? แค่โจมตีพวกนั้นก่อน แล้วรอให้ตัวเองถูกยิงอีกครั้ง ความสามารถเราก็จะพุ่งปรี๊ดเลยไม่ใช่เหรอ?

"ตกลงครับ"

"ขอบคุณ" หยางป๋อรับคำทันที ช่างหัวมันเถอะไอความเสียหายทางจิตใจหรือความผิดปกติอะไรพวกนั้น เขาไม่ได้เป็นพวกประสาทเปราะบาง เหมือนพวกนั้นหรอก แค่หน้าจอดำนิดหน่อย ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

มองดูหุ่นยนต์ใหม่เอี่ยมของตัวเอง กับระเบิดคลื่นกระแทก 500 ลูกในคลัง และระเบิดมินิไฮโดรเจนบอมบ์ 100 ลูก พูดตามตรงนะ พวกระเบิดพวกนี้หยางป๋อเรียกร้องเยอะเกินไป ถ้าคิดตามราคาตลาดแล้ว มันทะลุหลายสิบล้าน เหรียญทองไปแล้ว

แต่หยางป๋อเดาว่าฐานมีสิทธิ์ให้เหรียญทองได้ไม่มาก เพราะเหรียญทองแลกเครดิตได้ แต่สำหรับทรัพยากรนี่ไม่เหมือนกัน ความคาดหวังของเขาคือขอแค่ระเบิดคลื่นกระแทก 50 ลูก และระเบิดมินิไฮโดรเจนบอมบ์ 10 ลูกเท่านั้น

ระเบิดมินิไฮโดรเจนบอมบ์มีคลื่นกระแทกจากพลังงานชั่วคราว ตราบใดที่อยู่ในระยะหนึ่ง ก็สามารถรบกวนระบบต่างๆของหุ่นยนต์ศัตรูได้ แม้แต่หุ่นชีวภาพของผู้กลายพันธุ์

นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมถึงไม่ใช้ระบบอัตโนมัติทั้งหมดในหุ่นยนต์ เพราะถ้าโดนรบกวน ก็จะวายวอดทันที

หยางป๋อออกจากเกมอย่างอารมณ์ดี แล้วเช็คดูทักษะของตัวเอง สิ่งที่เปลี่ยนแปลงมากที่สุดคือ การควบคุมคลื่นเสียง: ปรมาจารย์(14350/100000)

ขับหุ่นยนต์: ระดับกลาง (56/100)

นอนแช่น้ำในอ่างอยู่ หยางป๋อคิดใคร่ครวญเรื่องการควบคุมคลื่นเสียงอย่างละเอียด มันแตกต่างจากการระบุตำแหน่งด้วยคลื่นเสียงก่อนหน้านี้อย่างมาก

เขาลองผิวปากเบาๆ...

ฮึ่ง! ในพริบตา หยางป๋อเหมือนมองเห็นนิมิตของพระเจ้า บริเวณรอบตัวในระยะ 300 เมตรรอบอาคารของเขา สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนยิ่งกว่าครั้งก่อนที่เป็นเส้นสายอีก มองเห็นอะไรก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ แต่ก็มีข้อยกเว้น เหมือนสายไฟหรือเคเบิลที่มีตัวป้องกัน ภาพก็จะดูเบลอๆ

ในตึกข้างๆ มีสาวๆกำลังอาบน้ำอยู่ไม่ใช่แค่คนเดียว...

หยางป๋อคิดอะไรบางอย่าง เขาหันไปมองแก้วบนอ่างล้างหน้า แล้วดีดนิ้วใส่

เพล้ง! ในพริบตา แก้วเซรามิคบนอ่างล้างหน้าก็แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ

(จบบท)