บทที่ 150 หลังบ้านของเกม

ความคิดของหยางป๋อก็มีเหตุผลดี สหภาพต้องมีข้อมูลมากมายเกี่ยวกับดาวปีศาจเขียวแน่ๆ ข้อมูลการตรวจจับสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์เหล่านี้ก็น่าจะเพียบ ยังไงระบบป้องกันดาวเคราะห์บนฟากฟ้าก็มีการสอดส่องอยู่ตลอดเวลา

ตอนนี้เกมจำลองไม่น่าจะทำข้อมูลในเกมปั่นป่วนหรอก ไม่งั้นตอนควบคุมระยะไกลข้อมูลไม่ตรงกันจะทำยังไงล่ะ?

หยางป๋อรีบออกจากเกม แล้วลองสอบใหม่อีกรอบ รอบนี้ได้รับหุ่นยนต์รุ่นที่ 6 ซึ่งมีหุ่นยนต์บินให้เลือกด้วย

ต่อไปนี้พอหยางป๋อเข้าเกม เขาก็จะเลือกหุ่นยนต์รุ่นที่ 6 ลงมาได้ทั้งหมดแล้ว

นั่นคือ การจัดสรรหุ่นยนต์ในเกมนั้นดูจากความสามารถทางเทคนิคของเราล้วนๆ แน่นอนว่าถ้าสอบผ่านขั้นที่ 6 ก็จะสามารถรับหุ่นยนต์ระดับที่ 6 ลงมาได้ทุกรุ่น ขอแค่ซ่อมหุ่นยนต์ที่กำลังใช้อยู่ให้เสร็จ ก็จะเลือกหุ่นรุ่นอื่นๆ ได้

ระเบิดในคลังไม่ได้จัดเตรียมไว้ใช้ในครั้งนี้ เพราะตอนนี้ใช้ก็เป็นแค่ของเสมือน เขาคิดจะรอจนถึงตอนควบคุมระยะไกลจริงๆ ค่อยใช้

เพิ่งออกจากป้อมปราการ 16 ก็เห็นพวกกลุ่มความยุติธรรมไม่น้อยมาตะโกนท้าดีกัน ส่วนพวกกลุ่มสับนกไม่เห็นแล้ว

หยางป๋อขึ้นฟ้าออกจากป้อม แล้วก็หาทางเข้าใต้ดินด้วยความเร็วสูงสุด

"ไปดูหน่อยดีกว่าว่าสิ่งที่ยังไม่เคยเห็นในโลกใต้พิภพเป็นยังไง" ที่หยางป๋อรีบมุดลงใต้ดินก็เพื่อจะดูว่าข้างล่างนั้นเป็นยังไง ถ้าเปลี่ยนเป็นควบคุมระยะไกล หยางป๋อยังไม่กล้าไป ยังไงหุ่นยนต์พังก็เป็นเงินก้อนใหญ่

หยางป๋อบุกเข้าไปข้างใต้เรื่อยๆ หุ่นยนต์เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วโดยไม่สนใจเสียงเตือนภัยในหุ่น เพราะว่าเข้ามาในพื้นที่อันตรายสุดขีดแล้ว

"อุณหภูมิรอบข้างเพิ่มขึ้น การแผ่รังสีพลังงานพิเศษเพิ่มสูง อากาศมีสารพิษปนเปื้อน!" เมื่อมาถึงระดับความลึก 3,000 เมตร หยางป๋อมองข้อมูลที่แสดงในเกม โดยไม่หยุดรอแม้แต่น้อย แล้วก็เดินหน้าลงไปต่อ

ในห้องปฏิบัติการลับแห่งหนึ่งของกองทัพสหภาพ หนุ่มน้อยคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ แล้วจู่ๆ ก็มีหน้าต่างป๊อปอัพสีแดงโผล่ขึ้นมา

"ไอ้หมอนี่มันบ้าไปแล้วหรือไง ขับหุ่นรุ่น 6 แล้วก็บุกลงดินลึกกว่า 3,000 เมตร" หนุ่มน้อยบ่นอุบ แล้วรีบปรับข้อมูล

แล้วเขาก็เพิ่มปีศาจร้ายตัวหนึ่งขึ้นมาบนเส้นทางที่หยางป๋อกำลังเดินหน้าไป ตั้งใจจะปิดกั้นหยางป๋อเอาไว้ตรงนี้

แน่นอนว่าหยางป๋อไม่รู้ว่าผู้ดูแลเกมไร้ยางอายแค่ไหน เขาก็บุกต่อลงไป พอมาถึงที่ความลึก 3,600 เมตร พ้นช่องทางหนึ่งออกไป ก็เห็นสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งกำลังพุ่งเข้าใส่

สัตว์ประหลาดนี้ดูเหมือนตัวนิ่ม แต่หัวเหมือนจระเข้

"โอ้โห ใต้ดินมีสัตว์ประหลาดแกร่งขนาดนี้เชียวเหรอ" หยางป๋อมองตัวประหลาดตัวนี้ยาวเจ็ดแปดเมตร สูงกว่าห้าเมตร มีเกล็ดสีดำสนิทเต็มตัว

หยางป๋อไม่ได้ตั้งใจจะไปพัวพันกับสัตว์ประหลาด เขาบังคับเป้าบินหลังหุ่นยนต์ เหาะขึ้นไปในพริบตา

สัตว์ประหลาดเห็นหยางป๋อจะหนี หางยาวที่มีกระดูกสามเหลี่ยมก็ฟาดอย่างแรง

หยางป๋อควบคุมด้วยความเร็วมือขั้นสุด หุ่นยนต์พลิกตัวกลับหลังกลางอากาศอย่างแรง เจทแพ็คก็สตาร์ทขึ้นในทันที หลบการโจมตีของสัตว์ประหลาดพ้น แล้วมุดเข้าไปในช่องทางหนึ่ง

"ไม่รู้สินะว่าฆ่าตัวนี้ตายจะได้ทักษะควบคุมโลหะไหม ดูจากเกล็ดโลหะทั่วตัวแล้วน่าจะได้นะ" หยางป๋อไม่รู้เลยว่าบางคนตั้งอุปสรรคให้เขาเล่นๆ ในระบบหลังบ้านของเกม กลับคิดว่าใต้ดินของดาวปีศาจเขียวมีสัตว์อะไรแบบนี้จริงๆ เลย ตั้งใจว่าถ้าควบคุมระยะไกลจะมาดู

"หือ ดูจากปฏิกิริยาเนี่ย น่าจะเป็นผู้เชี่ยวชาญหุ่นรุ่นสูงนะ" ห้องปฏิบัติการลับฝั่งกองทัพ หนุ่มน้อยกำลังคิดว่าจะได้ดูหุ่นยนต์ของหยางป๋อถูกทำลายแล้ว ไม่นึกว่าการบังคับจากหยางป๋อครั้งนี้จะทำให้เขาอึ้งไปเลย

หนุ่มน้อยพิมพ์ข้อมูลสั่งการอีกชุดลงบนแป้นพิมพ์ แล้วเห็นช่องทางข้างหน้าหยางป๋อสั่นสะเทือน ก่อนจะถูกปิดตายไป

หยางป๋อเองก็รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนในหุ่นยนต์ การสั่นไหวใต้ดินไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะที่นี่มีบางจุดที่ถ้าเวลาผ่านไปนานก็จะถล่ม

แต่พอหยางป๋อลงไปด้านล่าง กลับพบว่าจุดที่เขาจะไปนั่นแหละที่พังลงมา

"ฉันโชคร้ายขนาดนี้เชียวเหรอ!" หยางป๋อไม่คิดเลยว่ามีคนกำลังหาเรื่องเขาอยู่ กลับรู้สึกว่าตัวเองดวงซวย ยังไงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นล่าสุดติดต่อกันหลายอย่าง ก็พิสูจน์แล้วว่าโชคของหยางป๋อไม่ค่อยดีนัก

กลับหลังหันตั้งใจจะไปที่อื่น แต่จู่ๆ ก็เห็นแม่น้ำใต้ดิน เลยกระโดดลงไปในแม่น้ำใต้ดินเลย

"ไอ้หมอนี่มันบ้าไปแล้วหรือไง?" ฝั่งห้องปฏิบัติการลับของกองทัพมองจากระบบหลังบ้าน หนุ่มน้อยก็อึ้งไป

"หรือมีแนวโน้มชอบทรมานตัวเอง หรือเป็นโรคจิต?"

"ไม่น่าใช่นะ ถ้าดูจากผลงานแล้ว ไม่น่าจะเป็นคนธรรมดานะ?" หนุ่มน้อยคนนี้ไม่สามารถเรียกดูข้อมูลก่อนหน้าของหยางป๋อได้ จริงๆ แล้วถ้าหยางป๋อไม่โผล่ออกมาที่ระดับความลึกกว่า 3,000 เมตร หนุ่มน้อยคนนี้ก็คงมองไม่เห็นแล้ว

พอหยางป๋อกระโดดลงน้ำ ก็ถูกพัดพาไปตามน้ำ ไม่นานก็มาถึงทะเลสาบใต้ดิน

"?" หยางป๋อมองฉากด้านล่างนี้ตาค้าง

น้ำทั้งหมดด้านล่างนี่ไหลไปยังหลุมลึกไม่มีก้นอันหนึ่ง มองออกว่าที่อื่นก็มีน้ำไหลมารวมกันในทะเลสาบใต้ดิน จากนั้นตรงกลางทะเลสาบก็เป็นน้ำวนขนาดยักษ์

"ไม่เอาดีกว่า" หยางป๋อมองน้ำวนมหึมานี่ ครุ่นคิดในใจว่ามันนำไปสู่ทะเลสาบใหญ่ที่ไหนกันนะ?

จังหวะนี้เอง หุ่นยนต์ก็ส่งเสียงเตือนภัยดังลั่น แล้วหยางป๋อก็รู้สึกว่าหุ่นยนต์ของตัวเองถูกพลังมหาศาลบางอย่างกระชากลงไป เขารีบควงอาวุธในมือไปมา แต่ระบบแจ้งว่าการโจมตีไม่มีผล

ต่อมา หยางป๋อก็เห็นสถานะความเสียหายของหุ่นยนต์เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจาก 1% เห็นทีหุ่นยนต์กำลังจะพังแล้ว หยางป๋อจึงรีบดำดิ่งลงก้นบึ้ง

แล้วก็เห็นหนวดยักษ์สีดำสนิทอันหนึ่ง จากนั้นสายตาหยางป๋อก็มืดดับ ก่อนจะถูกเตะออกจากเกม

"มันคือสัตว์ประหลาดอะไรกัน?" หยางป๋อสงสัยในใจ แล้วกลับไปดูคลิปวีดีโอใหม่ เห็นได้แต่หนวดสีดำสนิท นอกนั้นไม่เห็นอะไรอีก

ตอนที่หยางป๋อกำลังจะล็อกอินเข้าเกมต่อ ก็พบว่ามีข้อความสั้นๆ จากเกมแจ้งขึ้นมา "ถึงผู้เล่นที่รัก จากพฤติกรรมของคุณในเกม เพื่อสุขภาพของคุณ กรุณาพักผ่อนเป็นเวลา 24 ชั่วโมงก่อนจะเข้าเกมใหม่"

"งั้นมาเล่นเกมใหม่พรุ่งนี้ก็ได้!" หยางป๋อไม่คิดเลยว่ามีคนกำลังจัดการเขาอยู่เบื้องหลัง ในเมื่อเป็นแบบนี้ เขาจึงตัดสินใจเลิกเล่นเกม

ตอนเย็น เจ้านายอ้วนพาหยางป๋อไปทานอาหารที่ภัตตาคารหรูแห่งหนึ่ง "ที่นี่มีอาหารพิเศษหลายอย่าง พวกของที่นายเห็นในห้องว่ามีพิษนั่น จริงๆ แล้วรสชาติอร่อยมากเลย แต่พวกเราที่เป็นผู้อยู่อาศัย ความสามารถในการต้านทานยังค่อนข้างต่ำ ก็เลยได้แต่เลือกเมนูบางอย่างเท่านั้น"

"ยังมีเรื่องแปลกๆ แบบนี้อีกเหรอ?" จริงๆ แล้วหยางป๋อไม่ได้สนใจอะไรมาก แต่ตามประสบการณ์ของเขา ก็ยังต้องถามออกไป

"ใช่ นายน่าจะรู้ว่าพิษต่อประสาทปริมาณน้อย จะกระตุ้นให้เกิดอารมณ์สุขสันต์ แต่ร้านอาหารนี่จำกัดปริมาณนะ แต่ละคนมาได้แค่อาทิตย์ละครั้งเท่านั้น!" เจ้านายอ้วนพูดต่อ

แล้วก็ชี้ไปที่เมนูอาหาร "นายลองดูวัตถุดิบที่ใช้ในเมนู จะมีรายละเอียดบอกไว้ ถ้าไม่ชอบอะไรก็ไม่ต้องฝืน ร้านนี้มีหน้าที่ต้องแจ้งให้ทราบล่วงหน้า ตอนพนักงานมาก็จะมาถามอยู่แล้ว"

(จบบท)