บทที่ 82 ความเสียใจของหัวหน้าโจรสลัด

หุ่นยนต์ลำที่สองของทีมคุ้มกันที่หยางป๋อใช้ก็ถูกปาทิ้งออกไปนอกอวกาศเช่นกัน สมองหุ่นยนต์ก็ถูกหยางป๋อเผาทำลายด้วยพลังงานไฟฟ้ามหาศาล!

หยางป๋อไม่ต้องการให้ใครรู้เด็ดขาดว่าเขาสามารถควบคุมหุ่นยนต์อื่นได้ มองดูสถานที่เก็บหุ่นยนต์ของหน่วยทีมคุ้มกันแล้ว หยางป๋อตั้งใจว่าจะทำลายที่นี่ให้ย่อยยับ ปล่อยให้ทุกอย่างที่นี่กระเด็นออกไปในอวกาศ เพื่อไม่ให้ใครล่วงรู้ความลับ

หลังจากได้สิทธิ์เข้าถึงหุ่นยนต์อีกตัว หยางป๋อก็ตั้งใจจะไปจัดการหัวหน้าโจรสลัดเป็นอันดับแรก

หัวหน้าโจรสลัดไม่อาจคาดคิดเลยว่าตัวเองสูญเสียหุ่นยนต์ไปแล้ว 5 ตัวและสูญเสียลูกน้องไปอีกหลายคน เนื่องจากปัญหาการสื่อสารจึงไม่สามารถประสานงานกันได้ทันท่วงที

แน่นอนว่าหัวหน้าโจรสลัดคงนึกไม่ถึงเลยว่าบนยานขนส่งจะยังมีคนที่สามารถควบคุมหุ่นยนต์ได้ หากรู้ว่ามีคนควบคุมหุ่นยนต์อยู่

คงไม่ประมาทแบบนี้แน่ เพราะต่อให้มีหุ่นยนต์ 4 ตัวและโจรสลัดอีกสองสามคน การต่อสู้ในสถานการณ์ที่เหนือกว่าขนาดนี้ แม้แต่หุ่นยนต์เพียงตัวเดียวก็ชนะได้ยากมาก

ที่จริงหยางป๋อก็ดูถูกตัวเองอยู่บ้าง ผลงานของเขาในการฝึกหุ่นยนต์ ตัวเขาเองก็ยังไม่พอใจ แต่การฝึกหุ่นยนต์เป็นการทำตามโปรแกรมที่วางไว้ เพราะสมองกลหุ่นยนต์จะรู้ปฏิกิริยาของคุณอยู่แล้ว

สมองกลจะตอบสนองตามปฏิกิริยาของคุณ รู้สึกเหมือนมันโกงอยู่นิดๆ กล่าวคือคู่ต่อสู้ในการฝึกหุ่นยนต์จะรู้ล่วงหน้าเล็กน้อยว่าคุณจะเคลื่อนไปทางซ้ายหรือขวา เพราะจุดประสงค์หลักของการฝึกหุ่นยนต์คือการฝึกปฏิกิริยาของนักบินหุ่นยนต์

แต่ในความเป็นจริง เวลาหุ่นยนต์ต่อสู้กัน มันไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายจะมีปฏิกิริยายังไง ต้องรอให้อีกฝ่ายมีปฏิกิริยาก่อน เราถึงจะตอบโต้ได้

อย่ามองข้ามความแตกต่างเรื่องเวลานี้ นี่คือเหตุผลที่ว่าทำไมครั้งที่แล้วตอนที่หยางป๋อต่อสู้กับ หงเป่ยจวี่หลายคนถึงมองว่าหยางป๋อเป็นนักบินหุ่นยนต์ระดับปรมาจารย์ ความเร็วในการตอบสนองและความสามารถในการคาดการณ์ล้วนเป็นเลิศ แม้ว่าหุ่นยนต์ที่ใช้จะดูไม่ค่อยเหมาะสม ถูกมองว่าเป็นรุ่นที่ 3 แต่ก็เพราะสามารถใช้หุ่นรุ่นที่ 3 ต่อสู้ได้ในระดับนี้ ถึงแสดงให้เห็นความสามารถที่แท้จริงของนักบินหุ่นยนต์

คนอื่นไม่มีใครรู้เลยว่าคนขับข้างในเป็นมือใหม่ที่เพิ่งหัดเล่นหุ่นยนต์

หยางป๋อเล่นเกมหุ่นยนต์เขาใช้ดาบยาวเป็นเมตรฟันนกที่มีขนาดเพียงสิบเซนติเมตรกลางอากาศได้ เขากระโดดลงมาจากระยะไกลหลายร้อยเมตรและเหยียบใส่หนูตัวหนึ่งได้อย่างเฉียบคม การควบคุมที่แม่นยำเช่นนี้นับว่ายากมาก

นกตอนบินนั้นจะมีทิศทาง แต่นกก็มีปฏิกิริยาเฉพาะหน้าด้วย ดังนั้นการยิงนกจึงยากกว่ายิงเป้าที่เคลื่อนไหวหลายเท่า

หุ่นยนต์ลำที่สามมาถึงมือ หุ่นลำนี้ใช้เวลาถึง 3 นาทีกว่าจะได้สิทธิ์เข้าถึง อีกทั้งครั้งนี้หยางป๋อก็ชาร์จพลังให้ตัวเองด้วย หลังชาร์จแล้วเขาก็ใจเย็นลงมาก

หยางป๋อยังพบอีกว่าหลังจากที่ผิวหนังของเขาแปรเปลี่ยนเป็นโลหะ สมองของเขาจะใจเย็นและมีสติมากเป็นพิเศษ เหมือนกับครั้งที่แล้วตอนเอาขาถีบห้องนักบินของคู่ต่อสู้โดยตรง ย้อนคิดดูตอนหลังแล้วก็รู้สึกเหลือเชื่อ ตอนนั้นแค่ตอบสนองไปตามสัญชาตญาณเท่านั้นเอง!

"นี่ยังไงกันนะ ทักษะผู้เชี่ยวชาญเครื่องกลนี่สุดท้ายจะกลายเป็นเครื่องจักรสังหารหรือเปล่า?" หยางป๋อครุ่นคิดขณะควบคุมหุ่นยนต์อยู่

ที่จริงหยางป๋อก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีหุ่นยนต์มากแค่ไหน แต่คาดว่าไม่น่าจะเกิน 50 ตัว เขากำจัดไปแล้ว 1 ใน 10

คราวนี้หยางป๋อลัดเลาะไปตามทางเดินซ่อมบำรุงโดยตรง ปิดระบบแรงโน้มถ่วงของหุ่นยนต์ ปล่อยให้มันลอยอยู่ในสภาวะไร้น้ำหนัก หยางป๋อใช้สองมือยึดผนังของทางเดินซ่อมบำรุงแล้วเคลื่อนที่ไปอย่างรวดเร็ว

ผ่านทางเดินซ่อมบำรุงนี้สามารถหลีกเลี่ยงจุดต่างๆ ได้มาก หยางป๋อไม่รู้ว่าศัตรูมีหุ่นยนต์กี่ตัวกันแน่ เกรงว่าอาจเผชิญหน้ากับกองกำลังส่วนใหญ่ของพวกนั้น จึงมาถึงจุดซุ่มโจมตีที่ตนเลือกไว้

หยางป๋อก่อนอื่นใช้พลังล่องหนออกไปสำรวจพื้นที่รอบๆ เพื่อดูว่าฝ่ายตรงข้ามมีคนมาหรือยัง พอมีคนมาถึงเขาก็จะบังคับหุ่นยนต์ดักซุ่มโจมตี

ต้องบอกว่ากลุ่มโจรสลัดอวกาศหยินเยว่นี่ซวยไปแปดชาติเลยที่ไปเจอหยางป๋อ ไม่เพียงแค่เขาสามารถควบคุมหุ่นยนต์ได้อย่างผิดธรรมชาติ ยังล่องหนออกไปดูสถานการณ์ของคู้ต่อสู้ได้อีก?

ที่จริงหยางป๋อตั้งใจจะแอบซ่อนตัวอยู่แล้ว ในเมื่อฝ่ายตรงข้ามมีคนเก่งขนาดนั้น พูดตรงๆ คือหยางป๋ออยากโดนโจรสลัดจับไปมากกว่าเปิดเผยว่าเขาสามารถเรียกหุ่นยนต์มาจากที่ไหนก็ได้ ทั้งยังอำพรางตัวและล่องหนได้ด้วย เพราะถ้าความสามารถทั้งสามอย่างนี้ถูกเปิดเผย มันก็เท่ากับตายทั้งเป็น

ไม่จำเป็นต้องไปดูปฏิกิริยาของโจรสลัดก่อนหรอก ไปมองแล้วจะได้อะไร?

พวกโจรสลัดนี่เป็นมืออาชีพนะ หยางป๋อเป็นแค่มือใหม่หัดเล่นหุ่นยนต์ได้แค่ไม่กี่วัน ไม่ได้อยากให้หุ่นในพื้นที่ส่วนตัวของตัวเองเข้าปะทะกับศัตรูหรอก ต่อให้โดนจับไปขายก็ช่างเถอะ แต่ถ้ายังมีหุ่นยนต์ติดตัวไปด้วย ก็ยังพอหาทางพลิกกลับได้ง่ายหน่อย

ตอนหลังทั้งถูกโจรสลัดบังคับ ทั้งสามารถควบคุมหุ่นยนต์ของคนอื่นได้ เลยรู้สึกดีขึ้นเยอะ

อย่างน้อยก็ไม่ใช่หุ่นของตัวเอง ทำเสียหายก็ไม่เจ็บใจใช่มั้ยล่ะ?

แล้วพอไปต่อสู้จริงๆ ซักรอบ ความมั่นใจก็เพิ่มขึ้น...

"คนพวกนี้หายไปไหนหนะ? พวกโจรสลัดล่ะ?" หยางป๋อใช้สนามกีฬเป็นจุดศูนย์กลางและค้นหาไปรอบนอก แต่พอหาอยู่พักหนึ่งแล้วไม่เจอใคร เขาจึงตัดสินใจไปดูที่สนามกีฬา

กลับมาที่สนามกีฬาอีกครั้ง เนื่องจากรู้ตำแหน่งที่พวกนั้นอยู่ หยางป๋อจึงแอบมองจากที่อื่น พบว่าที่นี่มีหุ่นยนต์ 6 ตัว คนอีกสิบกว่าคน พวกตัวประกันที่ถูกมัดอยู่กับพื้นมีจำนวนมากกว่าเมื่อครั้งก่อน หัวหน้าฝ่ายตรงข้ามก็ยังคงอยู่บนอัฒจันทร์เช่นเดิม

"หุ่นยนต์พวกนี้มีประสบการณ์การต่อสู้มากมาย ตำแหน่งยืนของพวกมันสามารถสนับสนุนการยิงได้อย่างง่ายดาย!" หยางป๋อยังมีเวลาวิเคราะห์ตำแหน่งกำลังรบของหุ่นยนต์โจรสลัดเหล่านี้ ในตอนแรกเขาไม่เข้าใจสิ่งเหล่านี้ แต่พอได้มองแล้ว สมองของเขาก็มีข้อมูลดังกล่าวปรากฏขึ้นมา

หยางป๋อรู้ดีว่าทักษะของเขาแค่บ่งบอกขีดจำกัดสูงสุดของตัวเขาเท่านั้น แต่การใช้งานจริงก็ยังต้องฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง

ขณะที่หยางป๋อกำลังซุ่มโจมตี บรรยากาศบนเรือรบของโจรสลัดก็วุ่นวายยกใหญ่

"แย่แล้ว พวกเราตรวจจับเศษซากหุ่นยนต์ได้อีกแล้ว แถมเศษซากส่วนใหญ่ก็เป็นของหุ่นยนต์ฝ่ายเราเอง"

"บนเรือขนส่งนั่นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมหุ่นยนต์ที่ติดต่อกับพวกเราก็หายไปด้วย? ตอนนี้การถ่ายโอนข้อมูลยังไม่ถึง 20% พวกเราก็ติดต่อหัวหน้าใหญ่ไม่ได้ ตอนนี้ต้องทำยังไงดี?" ในห้องบัญชาการของเรือรบโจรสลัด ทุกคนสีหน้าไม่ค่อยดี เรือรบได้รับความเสียหายอย่างหนัก การสูญเสียพลังงานมีผลต่อตัวเรือรบเอง อีกทั้งยังเปลืองพลังงานมากด้วย

อีกประการหนึ่งคือเนื่องจากเรือขนส่งมีความสามารถในการบล็อกสัญญาณ ทำให้พวกบนเรือรบติดต่อกับหัวหน้าโจรสลัดได้ไม่ตลอดเวลา

เรือรบโจรสลัดตรวจจับความเคลื่อนไหวรุนแรงได้หลายครั้งในระยะหลัง แล้วพบเศษซากมากมาย หลังจากตรวจสอบแล้ว พบว่าเศษซากเหล่านั้นล้วนเป็นเศษซากหุ่นยนต์ของฝ่ายตัวเอง จำนวนคิดเป็นประมาณ 80% ของเศษซากทั้งหมด

หากรู้ส่วนประกอบของหุ่นยนต์แต่ละชนิด ต่อให้มันกลายเป็นเศษซาก หากตรวจสอบดูก็สามารถวิเคราะห์ได้จากข้อมูลว่านี่คือเศษซากหุ่นยนต์อะไร

หากไม่มีเศษซากหุ่นยนต์เหล่านี้ พวกที่อยู่บนเรือรบโจรสลัดคงไม่วุ่นวายหรอก แต่การปรากฏของเศษซากหุ่นยนต์นี้พิสูจน์อะไร? มันพิสูจน์ว่าการสูญเสียของฝ่ายตนเองนั้นกำลังทวีความรุนแรงขึ้น

"อีก 10 นาที หัวหน้าใหญ่นัดเราติดต่อกันทุกครึ่งชั่วโมง อีกสิบนาทีนี่แหละ ถ้าติดต่อหัวหน้าใหญ่ไม่ได้ พวกเราก็น่าจะรู้แล้วว่ามีปัญหา" ผู้บัญชาการยานรบกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สงบและตั้งมั่น

(จบบท)