บทที่ 139 ผู้ปกครองเมือง? ผู้ครอบครองที่ดิน?

ประธานศาลฎีกาของสหภาพกำลังจัดการเอกสารอยู่ จู่ๆก็ได้รับการติดต่อแบบเป็นความลับ เมื่อเปิดดูแล้วก็อึ้งไปเหมือนกัน

การมีอยู่ของดาวปีศาจเขียวไม่ใช่ความลับในหมู่ผู้นำ แต่ดาวนี้เกี่ยวพันกับหลายสิ่งเกินไป ทั้งองค์กร สมาชิก สถาบัน แม้แต่อำนาจต่างชาติก็ยังเข้ามาเกี่ยวข้อง ระบบยุติธรรมของสหภาพจึงแทบจะควบคุมไม่ถึง ไม่มีหลักฐานอะไรมากนัก

สองชั่วโมงต่อมา สภาพันธมิตร กระทรวงยุติธรรม และกองทัพของสหภาพ ทั้งสามฝ่ายได้พบปะกับหยางป๋ออย่างเป็นทางการ

"ประการแรก ในนามของดาวปีศาจเขียว ผมขอยอมรับว่าสหภาพมีอำนาจควบคุมดูแลมาเป็นเวลาหลายร้อยปีแล้ว ดาวปีศาจเขียวเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพ" หยางป๋อเริ่มพูด ซึ่งนี่เป็นข้อเท็จจริงอยู่แล้ว

คนของสหภาพที่ได้ยินคำพูดนี้ต่างพากันพยักหน้า

"เรามีหลักฐานชัดเจนว่าองค์กรฮุยจิ่นสมคบคิดกับสหพันธ์เฟยหง หากเราได้รับการปกครองตนเอง เราจะมอบหลักฐานทั้งหมดที่พิสูจน์ความผิดขององค์กรฮุยจิ่นให้กระทรวงยุติธรรมของสหภาพ" หยางป๋อพูดต่อ

"ขอบคุณครับ!" พวกกระทรวงยุติธรรมต่างดีใจกันใหญ่ องค์กรเถื่อนอย่างฮุยจิ่นนั้นจับผิดได้ยาก พวกมันถึงกับจ้างทนายใหญ่มาช่วยให้พ้นผิด

"ข้อเรียกร้องของเราไม่ซับซ้อน ขอให้ดาวของเราปกครองตนเอง พวกเราผู้นำสามารถสร้างเมืองบนพื้นดิน ตั้งร้านค้า เปิดรับบริษัทใหญ่ๆของสหภาพมาลงทุนและวิจัย แต่ทั้งหมดต้องอยู่ภายใต้การกำกับดูแลขององค์กรยุติธรรมของสหภาพ"

"นอกจากนี้ เราขอให้ภาษีที่เก็บได้จากดาวนี้ต้องนำไปใช้ในการสร้างกองเรือประจำดาวเป็นอันดับแรก การโจมตีของโจรสลัดครั้งนี้เป็นตัวอย่างที่ดีที่สุด" หยางป๋อพูดต่อ

พวกผู้ใหญ่ในกองทัพยิ้มหน้าบาน ถึงจะเป็นผู้กลายพันธุ์ แต่ก็พอจินตนาการได้ว่าเมื่อดาวปีศาจเขียวถูกพัฒนาจะมีรายได้ภาษีมากมายขนาดไหน

"เพื่อปกป้องผลประโยชน์ของผู้อยู่อาศัยพื้นเมืองในดาวนี้ เราเรียกร้องไม่ให้สหภาพยึดครองดินแดนของเรา และไม่เกณฑ์พวกเราไปร่วมรบในสงครามต่างแดน"

"แน่นอนว่าเราสามารถอาศัยอยู่ในดาวนี้ได้ตลอด พวกเราผู้นำมนุษย์กลายพันธุ์แต่ละคนจะมีที่ดินเป็นของตัวเอง ในที่ดินของเราต้องปฏิบัติตามกฎหมายของสหภาพ แต่สหภาพก็ต้องเคารพธรรมเนียมประเพณีบนดาวนี้ด้วย" หยางป๋อพูดถึงตรงนี้แล้วก็มองดูคนอื่นๆ ว่าจะเป็นอย่างไร

ประธานสภากล่าวขึ้น "ขอท่านโปรดใจเย็นหน่อยครับ พวกเราจะให้คำตอบภายในสามวันนี้"

"แน่นอน ภายในสามวันเราจะมีตัวประกันอีกกว่าพันคน ทั้งหมดเป็นนักวิจัยในสถาบันวิจัยบนดาวนี้ที่สังกัดองค์กรและสถาบันของสหภาพและประเทศอื่นๆ พร้อมทั้งข้อมูลจำนวนมาก!" หยางป๋อพูดถึงตรงนี้แล้วก็เงียบ

หลายสมาชิกสภาที่ได้ยินคำว่าข้อมูลก็อึ้งไปเลย บางคนปวดหัว บางคนดีใจเงียบๆ เพราะรู้ว่าข้อมูลพวกนี้ล้วนเป็นความลับสุดยอด หากดาวปีศาจเขียวได้เป็นอิสระ ข้อมูลเหล่านี้จะต้องส่งมาที่สภาแน่ แล้วเราก็จะแบ่งเค้กกันกิน

"ดาวปีศาจเขียวอยู่ภายใต้การปกครองของสหภาพเรามาหลายร้อยปีแล้ว เพียงแต่ช่วงหลังรัฐบาลไม่ได้ใช้อำนาจไปเท่านั้น"

"ครั้งนี้ ข้อเรียกร้องของชาวดาวปีศาจเขียวเป็นไปตามขั้นตอนทางกฎหมายของสหภาพแล้ว!" ประธานศาลฎีกาประกาศอย่างเชื่องช้า

"ขอบพระคุณท่าน" แล้วการสนทนาก็จบลง หยางป๋อกับพวกควบคุมตัวคนของบริษัทซื่อไห่และฮุยจิ่นกลับสู่ใต้ดิน

ฝั่งสหภาพเคราะห์ร้ายที่สุดคือบริษัทซื่อไห่ กระทรวงยุติธรรมใช้วิดีโอเป็นหลักฐานระงับสิทธิทั้งหมดของบริษัทในทันที แล้วเริ่มยึดเอกสารและจับกุมพนักงาน

เรื่องเกิดขึ้นเร็วเกินไป ฝ่ายซื่อไห่ไม่ได้รับการเตือนล่วงหน้าเลย

ผู้จัดการทั่วไปของซื่อไห่คนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ในรถลอยฟ้าต้านแรงโน้มถ่วงระดับไฮเอนด์ของตัวเอง จู่ๆรถก็จอดลง แล้วประตูก็เปิดออก

เขารู้สึกแปลกใจที่ยังไม่ถึงที่หมาย แล้วก็ได้ยินเสียงจากข้างนอก "คนข้างใน ออกมาเดี๋ยวนี้ คุณถูกล้อมแล้ว ห้ามทำอะไรอันตราย ไม่อย่างนั้นเราจะยิงทิ้ง!"

ผู้จัดการซื่อไห่คนนี้ก้าวลงจากรถอย่างงุนงง แล้วพบว่ารอบข้างมีหุ่นยนต์ตำรวจล้อมอยู่ พร้อมกับมีคนค้นตัว ถือกุญแจมือเดินมา

"คุณตำรวจครับ นี่..." เขายกมือสองข้างขึ้นแล้วรีบพูด

"ท่านครับ กรุณาอย่าพูดอะไร ตอนนี้คุณมีส่วนเกี่ยวข้องกับอาชญากรรมร้ายแรง คำพูดของคุณจะถูกใช้เป็นหลักฐานในชั้นศาล" ตำรวจเตือนทันที

ที่กระทรวงยุติธรรมใช้มาตรการเสี่ยงแบบนี้ ก็เพื่อกดดันสภานั่นเอง คือถ้าไม่ยอมให้เราได้ผลประโยชน์ในอนาคต คนของพวกคุณก็จะไม่มีวันดี

องค์กรยุติธรรมของสหภาพเป็นอิสระ ถึงแม้ในทางทฤษฎีสภาจะแก้ไขกฎหมายได้ แต่ก็ทำได้ยาก

ประธานศาลฎีกามีวาระตลอดชีพ และตอนนี้ในเบื้องหลังสหภาพถูกแต่ละตระกูลใหญ่และขั้วอำนาจควบคุมอย่างสมบูรณ์ เกิดเป็นสังคมที่ค่อนข้างสมดุล

กระทรวงยุติธรรม ไม่ว่าภายในจะมีกี่กลุ่ม พอเกี่ยวกับผลประโยชน์ภายนอกก็จะเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน และแต่ละกลุ่มในกระทรวงยุติธรรมก็มีความเชื่อมโยงกับกลุ่มต่างๆในสภาอยู่บ้าง

ยังไงความสัมพันธ์เบื้องหลังระหว่างกองทัพ กระทรวงยุติธรรม และสภา ก็ซับซ้อนเกินกว่าคนทั่วไปจะเข้าใจได้อยู่ดี

แต่กระทรวงยุติธรรมเองก็ต้องการผลประโยชน์ของตัวเอง เพราะถ้ากระทรวงมีผลประโยชน์พอ กลุ่มต่างๆในกระทรวงก็จะมีผลประโยชน์ด้วยเช่นกัน

แม้แต่ตระกูลหนึ่งที่มีสองกิ่ง กิ่งหนึ่งอยู่ฝ่ายตุลาการ อีกกิ่งอยู่ในสภา แม้ทั้งสองจะเป็นเนื้อเดียวกัน แต่ก็แข่งขันกันเองด้วย

"พวกเราจะได้เป็นผู้ครอบครองแผ่นดินกันแล้วเหรอ?" กลับมาถึงใต้ดิน หวงเหลาซานกับพรรคพวกดีใจกันใหญ่

ทุกคนหันไปมองหยางป๋อ ซึ่งเขาก็พยักหน้า "ในทางทฤษฎี พวกคุณจะเป็นผู้ปกครองเมือง ผู้ครอบครองที่ดิน"

"ฮ่าฮ่า เยี่ยมไปเลย!"

"ใช่แล้ว ดีจริงๆ!"

"แล้วของในคลังขององค์กรฮุยจิ่นจะทำยังไง?" หวงเหลาซานหันไปถามหยางป๋อ

ถึงมนุษย์กลายพันธุ์จะมีคนเยอะ แต่พวกเขาก็เกรงใจหยางป๋อไม่น้อย การที่เขาบุกเข้ายานของคนอื่นแล้วทำลายข้างในได้ขนาดนั้น ไม่ใช่คนธรรมดาจะทำได้

"ฉันจะไปเอาชุดหุ่นยนต์ชีวภาพคืนองค์กรก่อน แล้วจะกลับมาทันที" หยางป๋อเกือบลืมไปแล้วว่ายังมีอีกหนึ่งคลังสินค้า ตัวเขาต้องเอาของดีๆกลับไปบ้าง แต่เสียดายที่ช่องเก็บของในหุ่นยนต์มีพื้นที่จำกัด

"ได้ เรารอเอง" หวงเหลาซานกับพวกดีใจจนออกนอกหน้า ในคลังขององค์กรฮุยจิ่นมีของดีเยอะแค่ไหนก็ไม่รู้ แต่พวกเขาเปิดไม่ได้ และไม่กล้าพังทิ้ง เห็นได้ชัดว่าหยางป๋อกับพวกเป็นฝ่ายควบคุมคลังอยู่

หยางป๋อตั้งใจจะไปเก็บเลเวลเพิ่มอีกหน่อย เพราะพอเรื่องนี้จบ ก็คงจะมีการค้นหาผู้อยู่อาศัยกันยกใหญ่ อาจต้องใช้เวลาสองสามเดือน เขาต้องหาที่ซ่อนตัวล่วงหน้า รอให้คนอื่นค้นพบ

"ที่บ้าๆแบบนี้เหมาะจะอัปสกิลล์ แต่ไม่เหมาะจะอยู่อาศัย ไม่มีความบันเทิงอะไรเลย ผู้หญิงก็ไม่สวย" หยางป๋อบ่นในใจ อีกอย่างตัวเขาไม่ใช่มนุษย์กลายพันธุ์ แค่ไม่รู้ว่าพอกลับไปแล้วจะยังเล่นเกมหุ่นยนต์ได้ไหมนะ

(จบบท)