บทที่ 222 มีชีวิตอยู่มีค่ากว่า

ทางออกฉุกเฉิน ซึ่งเป็นมาตรฐานของเหมืองแร่ ช่องทางนี้คือทางออกชีวิตสุดท้ายของคนงานเมื่อเกิดเหตุการณ์ฉุกเฉิน

ทางเดินนี้ค่อนข้างแคบ มีความสูงเพียง 2.5 เมตร และความกว้างไม่ถึง 2 เมตร ทางเดินนี้ขดเคี้ยวอยู่ในเปลือกโลก และบริเวณที่ทางเดินผ่านล้วนเป็นก้อนหินใหญ่ที่แข็งแรงเกือบจะไม่พังทลาย

หยางป๋อเดินตามหลังคนอื่นเพราะเจ้านายอ้วนและคนของเขาทั้งหมดสวมชุดเกราะการต่อสู้ที่ทำให้พวกเขาเคลื่อนที่ได้เร็วกว่า

ทางออกฉุกเฉินของทางเดินนี้อยู่บนยอดเขา หยางป๋อใช้เวลายี่สิบนาทีถึงจะมาถึงทางออก

“โอ้ พระเจ้า” หยางป๋อออกมาแล้วเห็นภาพที่น่าตะลึง เครื่องบินรบหลายร้อยลำกำลังบินลงมา

“เจ้านาย พวกกองกำลังกบฏนี้เป็นใครกัน?” หยางป๋อเองก็มีเสื้อคลุมพรางตัวที่เจ้านายอ้วนให้มา

“เป็นกลุ่มที่ซับซ้อนมาก เริ่มต้นด้วยการพยายามสร้างสังคมยูโทเปีย แต่คุณก็รู้ว่ามนุษย์ทนต่อการทดสอบไม่ได้ ขณะที่พวกเขาพูดถึงความเสมอภาคกัน แต่บางคนก็มีสิทธิพิเศษ มีทั้งคนที่มาเสี่ยงโชคและคนที่ต้องการสร้างสังคมยูโทเปีย รวมทั้งคนจากประเทศอื่นๆ อยู่ด้วย”

“อีกสองประเทศก็มีพวกกองกำลังกบฏที่มีอำนาจไม่ต่ำเช่นกัน กล่าวคือทั้งสามประเทศ ทุกประเทศมีกลุ่มกองกำลังกบฏที่มีร่มเงาของอีกสองประเทศคอยหนุนหลัง” เจ้านายอ้วนอธิบายในช่องสื่อสาร

“ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะมีเรือรบแบบนี้ได้อย่างไร เทคโนโลยีของเรือรบผีนี่น่าจะมาจากจักรวรรดิสุ่ยหลาน” เจ้านายอ้วนชี้ไปที่เรือรบบนท้องฟ้า

“เจ้านาย ครั้งนี้เราโดนหลอกใช่ไหม?” แฮงค์ถามในช่องสื่อสาร

“ตามสถานการณ์ตอนนี้ มีคนวางกับดักให้คนอื่น แต่คุณคิดว่าพวกเราห้าคนคุ้มค่าให้คนอื่นวางกับดักหรือ?” เจ้านายอ้วนถามกลับในช่องสื่อสาร

โจวเจิ้งได้ยินเช่นนั้นก็ถามอย่างตกใจ “เจ้านาย คุณหมายถึงเรือรบข้างบนเป็นเป้าหมายสุดท้ายของเหตุการณ์นี้หรือ?”

“มีความเป็นไปได้ 99% ไม่ว่าเขาจะมีแผนอะไรก็ตาม เหตุการณ์นี้จะซับซ้อนหรือแปลกประหลาดเพียงใด เราก็แค่คิดว่ามันเป็นกับดักที่ต้องจับเหยื่อที่มีน้ำหนักเพียงพอ”

“ไม่ว่าเราหรือสมาคมนักล่าเงินรางวัล รวมถึงพวกฝ่ายที่สามภายในเหมือง ล้วนไม่มีน้ำหนักพอให้คนอื่นวางกับดักใหญ่แบบนี้ ผลประโยชน์ของเหมืองนี้ใหญ่เกินไป เราเป็นแค่กุ้งตัวเล็ก ๆ ที่ไม่คุ้มให้พวกเขาใช้เหยื่อล่อใหญ่ขนาดนี้”

คำพูดนี้ของเจ้านายอ้วนทำให้หยางป๋อสว่างวาบ ไม่ว่ามันจะเป็นแผนอะไร หรือกับดักอย่างไร สุดท้ายต้องมีเป้าหมาย

ไม่ว่ามันจะดูไม่สมเหตุสมผลเพียงใด สุดท้ายต้องมีผลลัพธ์ เพียงแต่เราต้องคิดในทิศทางของผลลัพธ์นั้น หลายสิ่งหลายอย่างก็จะเข้าใจได้

“เจ้านาย คุณวิเคราะห์ว่าใครเป็นคนวางกับดักนี้” โจวเจิ้งถามอีกครั้ง

“ยังมีใครกล้าใฝ่ฝันถึงเรือรบแบบนี้อีก? น่าจะเป็นพวกสภานั่นแหละ”

“ครั้งนี้อาจเป็นผลพวงของเหตุการณ์กองกำลังกบฏดาวพาโด ซึ่งต้องมีคนรับผิดชอบ สิ่งที่พวกเขามีในมือไม่ว่าจะเป็นเหมืองหรืออย่างอื่นต้องเอาออกมา ฉันคิดว่าเหมืองนี้น่าจะเป็นของตระกูลใหญ่บางตระกูล”

“แต่การเอาออกมาแบบนี้ย่อมไม่สามารถอธิบายกับคนอื่นได้ เพราะเหมืองนี้ขุดเจาะมามากแล้ว ถ้าจะเอาออกมาให้เป็นที่รู้จัก ต้องไล่ตามหาหินพลังงานที่ขุดออกมาก่อน”

“ในเวลานี้จึงต้องมีคนรับผิดชอบ แล้วจะมีใครเหมาะกว่าเหล่ากองกำลังกบฏ ถ้าจัดการดี ยังสามารถได้รับเกียรติทางทหารอีกด้วย”

“ดูเหมือนเราจะต้องสู้กันหนักแล้ว” แฮงค์มองดูคนสวมชุดเกราะการต่อสู้ที่ลงมาจากเครื่องบินรบกว่า 300 คน และหุ่นยนต์กว่า 50 ตัวที่เริ่มลาดตระเวน

“นี่เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ หากเป็นเหมืองร้างเปล่า กองกำลังกบฏพวกนี้คงไม่หลงกล พวกเราถูกหลอกหมดแล้ว แต่ก็มีประโยชน์กับเรา” เจ้านายอ้วนมองดูคนในชุดเกราะกว่า 300 คน และหุ่นยนต์กว่า 50 ตัวที่เริ่มลาดตระเวนอย่างมั่นใจ

“เจ้านายหมายถึงเราสามารถขุดหินพลังงานที่นี่ แล้วบอกว่ามันเป็นของรางวัลจากการสู้กับกองกำลังกบฏ?” อู๋ปิงถามอย่างรวดเร็ว

เจ้านายอ้วนพยักหน้า แล้วหันไปพูดกับหยางป๋อ “หยางป๋อ นายไปหาหินพลังงานในเหมือง รางวัลจากการสู้กับกองกำลังกบฏ เราสามารถเอาไปได้ทั้งหมด หินพลังงานเหล่านี้เราจะยืนยันว่ามาจากกองกำลังกบฏ”

“และหยางป๋อ นายมีพลังน้อย อยู่ที่นี่ช่วยอะไรไม่ได้ กลับจะเป็นภาระ”

“ก็ได้ครับ” หยางป๋อมองดูตัวเอง ชุดที่เขาใส่ไม่เหมาะกับการสู้รบ แถมชุดป้องกันหนักยังมีชุดเกราะข้างในอีกด้วย

“เจ้านาย พวกเขาจะโกรธจนใช้ปืนพลังงานทำลายดาวนี้ไหม?” หยางป๋อถามด้วยความกังวล

“เป็นไปไม่ได้ กองกำลังกบฏพวกนี้ไม่มีปืนพลังงานระดับนั้น ถ้ากองกำลังกบฏพวกนี้มีปืนพลังงานระดับนั้น กองกำลังกบฏในประเทศอื่นๆ ก็จะมีอาวุธคล้ายกัน” เจ้านายอ้วนพูดในขณะที่เขาถอยเข้าไปในอุโมงค์

“หยางป๋อ ระวังตัวด้วย หากข้างล่างไม่ปลอดภัยก็เข้ามาในอุโมงค์นี้ และอย่าไว้ใจอีกสองกลุ่ม พวกนี้ล้วนเป็นองค์กรผิดกฎหมาย” เจ้านายอ้วนเตือนหยางป๋อ

หยางป๋อตอบรับ แล้วถอยกลับไป เจ้านายอ้วนและพวกเตรียมตัวป้องกันในอุโมงค์นี้ ซึ่งหุ่นยนต์เข้าไม่ได้ มีแต่คนในชุดเกราะเท่านั้นที่จะเข้าได้ ดังนั้นการป้องกันจึงไม่ยาก

ยิ่งไปกว่านั้น อุโมงค์เหมืองส่วนใหญ่พังทลายหมดแล้ว มีแต่ทางที่พวกแมลงขุดเจาะ หุ่นยนต์ผ่านได้ยากมาก

ทางฉุกเฉินนี้เชื่อมต่อกับทุกชั้นของเหมือง หยางป๋อมาถึงชั้นแรก พบว่ามีคนของฝ่ายที่สามยืนเฝ้าประตูเหมือง กำลังทำความสะอาดแมลงกลายพันธุ์

หยางป๋อมาถึงชั้นที่ห้า ปล่อยหุ่นยนต์ออกมา แล้ววางชุดป้องกันหนักไว้ในห้องควบคุมหุ่นยนต์ แล้วเก็บหุ่นยนต์กลับ

หยางป๋อปลอมตัวเป็นหัวหน้าโจรสลัด ตอนนี้เขาไม่สนหินพลังงานแล้ว หินพลังงานไม่สำคัญเท่าทักษะ ขอแค่ได้ทักษะขับหุ่นยนต์ก็พอแล้ว

มาถึงชั้นล่างสุด แล้วเดินตามรอยแยกที่ออกไปครั้งแรก

“ท่านมาที่นี่หรือ?” หยางป๋อเดินมาถึงทางออกภายในห้านาที เห็นแสงจากปืนเลเซอร์ไกล ๆ คนของสมาคมนักล่าเงินรางวัลเห็นหยางป๋อแล้วก็ทักในช่องสื่อสารอย่างเคารพ

“ข้างนอกเป็นใคร?” หยางป๋อถามทันที

“ดูเหมือนจะเป็นพวกกองกำลังกบฏ” ประธานสมาคมนักล่าเงินรางวัลได้ยินเสียงหยางป๋อในช่องสื่อสารก็รีบตอบ

“คนพวกนี้ฆ่าคนหนึ่งได้เงินเท่าไหร่?” หยางป๋อไม่ได้มาที่นี่เพื่อเงิน แต่ต้องแสดงให้ดูมีอำนาจ

“ทางสหภาพเสนอรางวัลขั้นต่ำคนละหนึ่งแสนเครดิต ในฐานะประธานสาขา ฉันสามารถสั่งภารกิจได้ คนละหนึ่งแสนเครดิต คะแนนสองเท่า” ประธานสมาคมนักล่าเงินรางวัลรีบตอบ

ภารกิจที่ประกาศตอนนี้เป็นภารกิจชั่วคราว ไม่สามารถเชื่อมต่อกับเครือข่ายหลักได้ แต่เมื่อเชื่อมต่อเครือข่ายได้ ข้อมูลจะซิงโครไนซ์

“ปล่อยคนเข้ามา ฉันจะจัดการพวกเขาเอง” หยางป๋อแน่นอนจะไม่ออกไปเผชิญหน้าตรง ๆ

“จับเป็นมีค่ามากกว่า!” ประธานสมาคมนักล่าเงินรางวัลได้ยินคำนี้ ดีใจจนเกือบจะกอดหยางป๋อ ยังไม่ลืมพูดเสริม

หยางป๋อตอบรับ สมาคมนักล่าเงินรางวัลจึงเริ่มสู้และถอยหลัง กองกำลังกบฏที่บุกเข้ามาในสองทางอื่นก็เจอต้านทานอย่างหนัก เจ้านายอ้วนและพวกทางทางเข้าที่แคบ แม้กองกำลังกบฏจะใช้ระเบิดก็ยังดันเข้ามาได้ช้าเพราะหินปิดทาง

ส่วนทางเข้าประตูหลักยิ่งแย่กว่า เพราะมีแมลงกลายพันธุ์ขวางอยู่ กองกำลังกบฏต้องสู้กับแมลงกลายพันธุ์ แมลงกลายพันธุ์จะไม่โจมตีคนก่อนตามลำดับพันธุกรรมที่ชอบกินโลหะก่อน แต่ถ้าคนโจมตีมัน มันก็จะโจมตีคน

ดังนั้นเมื่อกองกำลังกบฏโจมตีแมลงกลายพันธุ์ที่ประตูหลัก ก็ถูกแมลงกลายพันธุ์ตีกลับ ทำให้หุ่นยนต์พังไปหลายตัว

หลังจากเข้าประตูหลักของเหมือง พบว่าเหมืองพังทลายแล้ว เหมืองที่พังไปแล้วครั้งหนึ่งมีความเสี่ยงสูงขึ้น ระเบิดก็ไม่กล้าใช้ เพราะไม่รู้ว่าระเบิดจะทำให้เหมืองพังทลายไปไกลแค่ไหน กองกำลังกบฏกำลังสร้างเครื่องขุดเจาะเร่งด่วน พร้อมทั้งส่งคนบุกโจมตี

ช่องทางของสมาคมนักล่าเงินรางวัลกว้างกว่า และไม่มีร่องรอยการพังทลาย กองกำลังกบฏจึงรวมกำลังคนครึ่งหนึ่งที่นี่

สมาคมนักล่าเงินรางวัลสร้างแนวป้องกันที่สองในช่องทางที่แคบ

แนวป้องกันแรกถอยออกอย่างรวดเร็ว และตอนนั้นหยางป๋อหายไปแล้ว

คนของสมาคมนักล่าเงินรางวัลพูดในช่องสื่อสารอย่างสบายใจ “ยังไงท่านประธานก็ฉลาด”

“พวกกองกำลังกบฏพวกนี้ไม่รู้เลยว่าที่นี่มีผู้วิวัฒนาการระดับ A อยู่”

“ฉันว่ามีโอกาสบุกไปฆ่าพวกมันในเรือรบได้”

กองกำลังกบฏที่พบว่าสมาคมนักล่าเงินรางวัลถอย ก็รีบเข้ามา พร้อมเรียกกำลังเสริมในช่องสื่อสาร

รอยแยกในภูเขานี้ไม่ใช่ทางตรงทั้งหมด มีสาขาแยกอยู่บ้าง

หยางป๋อไม่ได้ซ่อนตัว แต่เข้าไปในทางแยกที่เป็นทางตัน

รออย่างเงียบๆ ประมาณยี่สิบนาที ก็รู้สึกถึงการสั่นของผนังหิน

นี่เป็นสัญญาณเริ่มการโจมตีที่ตกลงกับประธานสมาคมนักล่าเงินรางวัล ใช้ระเบิดคลื่นกระแทก

หยางป๋อ ตัวเขาทั้งหมดถูกพลังต้านแรงโน้มถ่วงพาออกมาจากทางแยก

คนของสมาคมนักล่าเงินรางวัลกำลังต่อต้านกองกำลังกบฏในแนวป้องกันที่สอง

ในช่องสื่อสารของกองกำลังกบฏ เต็มไปด้วยเสียงด่าทอ “ไอ้พวกโง่นี่กล้าใช้ระเบิดอีกเหรอ?”

“เอาระเบิดของเราออกมาทำให้พวกมันเห็นดีเห็นงาม”

“ใช้ระเบิดในที่แบบนี้ได้ไง พังหมดจะทำยังไง?”

“เรามีคนตั้ง 200 คน พวกนั้นแค่ไม่กี่สิบคน ใช้ระเบิดทำไม เรามาเอาหินพลังงาน”

“ฉันว่าภารกิจนี้มันแปลกๆ”

ทันใดนั้น มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น “ข้างหลังมีคน อ้า...”

กองกำลังกบฏ 200 กว่าคนสวมเกราะพลังงาน กำลังถืออาวุธเลเซอร์ยิงใส่แนวป้องกันที่สองของสมาคมนักล่าเงินรางวัล

หยางป๋อพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เห็นกองกำลังกบฏสองคนผ่านไปข้างหน้า เขาพุ่งชนทันที สองคนนั้นกระแทกกับผนังหิน

สองทักษะการต่อสู้ +8!

“บัดซบ!” หยางป๋อเห็นได้ทักษะขยะสองทักษะ ก็ไม่ฆ่าคน จับเป็นมีค่ามากกว่า

ขอแค่คนสองคนนี้ให้ทักษะอย่างอื่นบ้าง แม้แต่ทักษะขับหุ่นยนต์ หยางป๋อก็จะสบายใจขึ้น

คนสองคนนี้ตายอย่างเงียบๆ หยางป๋อไม่หยุดตัว พุ่งไปข้างหน้าอีก

หยางป๋อใช้พลังต้านแรงโน้มถ่วงควบคุมก้อนหินกว่า 120 ก้อน ขนาดเท่าลูกฟุตบอล หินเหล่านี้แข็งมาก

พลังต้านแรงโน้มถ่วงของหยางป๋อถูกคนในชุดเกราะพลังงานสังเกตเห็น แต่เมื่อเห็นหยางป๋อ ก็ไม่ทันหลบ ถูกหินกระแทก

หินขนาดฟุตบอลกระแทกคนในชุดเกราะพลังงาน ทำให้หินแตกเป็นชิ้นๆ แต่คนในชุดเกราะแสงของเกราะก็หมองลง คนถูกกระแทกจนลอยไปชนกับผนังหิน สลบไป

ไม่ใช่คนเดียว แต่ห้าหกคนที่ถูกหินกระแทกพร้อมกัน

ในที่สุดมีเสียงกรีดร้องเตือนคนสองร้อยคนข้างหน้า พวกเขาไม่คิดว่าจะมีคนอยู่ข้างหลัง

“หลบ!” หยางป๋อร้องในช่องสื่อสาร

คนของสมาคมนักล่าเงินรางวัลในแนวป้องกันที่สองได้ยินก็รีบหลบ

แล้วหยางป๋อก็โบกมือ หินร้อยกว่าก้อนด้านหลังพุ่งไปด้วยความเร็วสูง

แต่ในกองกำลังกบฏก็มีคนเก่งอยู่ มีสิบกว่าคนที่ชุดเกราะรบของพวกเขาเปล่งแสงวูบหนึ่ง แล้วบินขึ้นไป

แต่คนอื่นไม่มีโชคเช่นนั้น ในทางเดินที่แคบ หินขนาดฟุตบอลกว่า 100 ก้อน พุ่งด้วยความเร็วมากกว่า 3 มัค เหมือนปล่อยปืนใหญ่ในทางเดินที่แคบ

ครั้งนี้มีอย่างน้อย 40 คนที่ถูกกระแทกลอยออกไป

“ยิง! ยิง!” กองกำลังกบฏที่บินขึ้นไปเห็นฝีมือหยางป๋อ ก็รู้ว่าหยางป๋อไม่ธรรมดา รีบสั่งการ

คนกว่า 100 คนก็ยกปืนเลเซอร์ยิงหยางป๋อ แต่หยางป๋อหายตัวไปอย่างรวดเร็ว ไปอยู่ข้างคนสิบกว่าคนที่บินอยู่

เกราะพลังงานของหยางป๋อสว่างวาบ ในสายตาของกองกำลังกบฏ หยางป๋อเหมือนหลอดไฟที่พุ่งขึ้นไปเหนือพวกเขา

คนที่อยู่ข้างล่างยังไม่ทันตั้งตัว ก็เห็นแสงสว่างวาบอยู่ข้างบน

สิบกว่าคนที่บินขึ้นไป สามคนที่เกราะสว่างวาบ บินออกไปนอกถ้ำ แล้วอีกวินาที แสงสว่างวาบตามไป เหมือนปืนเลเซอร์ยิง

และตอนนั้น คนข้างล่างเห็นเพื่อนที่เกราะหมองลง คนตายและร่างตกลงมา

กองกำลังกบฏกว่าร้อยคนข้างล่างตะลึง

“หลงกลแล้ว!” ในที่สุดก็มีคนตอบสนอง ร้องในช่องสื่อสาร

(จบบท)