บทที่ 62 ใครหลอกใครยังไม่แน่

ความคิดของหยางป๋อนี่แท้จริงแล้วเกี่ยวข้องกับสภาพแวดล้อมในปัจจุบัน การปลดปล่อยทักษะเชิงรุกตอนนี้ มีโอกาสถูกตรวจจับ แต่ความสามารถในการเก็บสะสมเชิงรับของเขานั้นปลอดภัยกว่ามาก

แต่ความสามารถเชิงรับที่เห็นตรงหน้านี้ ยังมีการประยุกต์ใช้ไม่มากนัก ดังนั้นหยางป๋อจึงลองทดสอบดู แล้วก็ทดลองความสามารถในการโจมตีเชิงรุกด้วยคลื่นเสียงต่อไป

เขามีวิธีการโจมตีทะลุวัตถุด้วยคลื่นเสียงแล้ว แต่ความคืบหน้าในการทดลองช้ามาก เพราะเกี่ยวข้องกับระยะโจมตี วัสดุ และต้องใช้มือทั้งสองข้างดีดนิ้วพร้อมกัน เพื่อให้คลื่นเสียงมาบรรจบกันที่จุดต่างๆ ก่อเกิดเป็นพลังโจมตี

"ของพวกนี้ซับซ้อนเกินไป" หยางป๋อลองทดสอบสักพัก สมองก็เริ่มหนักหน่วง เพราะต้องใช้การคำนวณจำนวนมาก อันดับแรกคือระยะทางเป้าหมาย วัสดุ และระหว่างทางมีวัสดุอะไรคั่น คลื่นเสียงจากมือทั้งสองข้างต้องมาบรรจบกันที่ตรงไหน รวมถึงประเภทตัวกลางที่คลื่นเสียงเคลื่อนผ่าน

หลังทดลองเรื่องการโจมตีข้ามสิ่งกีดขวางด้วยคลื่นเสียงเสร็จ หยางป๋อเริ่มทดสอบการควบคุมโลหะต่อ

หยางป๋อค้นพบว่าการทำให้ผิวหนังเป็นโลหะ เป็นพื้นฐานสำคัญที่สุดของการควบคุมโลหะ เขาจับลูกบิดประตู สามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจนถึงโครงสร้างโลหะในกลอนประตู และยังควบคุมได้ด้วย

นั่นหมายความว่าเขาสามารถเชื่อมประตูให้ติดสนิท และยังสามารถเปิดประตูออกได้อย่างง่ายดายอีกด้วย

"นี่มันไพ่ตายชัดๆ!" ในหัวของหยางป๋อมีฉากการประยุกต์ใช้มากมายในทันที ตราบใดที่มีโลหะ หากฝึกฝนทักษะนี้ได้ถึงขั้นสูงสุด ตัวเขาก็คือราชา

หุ่นยนต์ของแกแข็งแกร่งแค่ไหน เพียงแค่ยื่นมือออกไป ก็ทำให้โครงสร้างโลหะของมันเชื่อมติดกันหมด ขยับไม่ได้

ยานรบของแกเก่งกาจเพียงใด ก็แค่เปลี่ยนแปลงโครงสร้างภายในของเครื่องยนต์โดยตรง ยังจะบินได้อีกหรือ

เขาหยิบช้อนซุปขึ้นมา มองมันกลายเป็นส้อม แล้วก็เปลี่ยนเป็นพลั่ว หม้อขนาดจิ๋ว

การทดลองเริ่มจากการควบคุมขั้นพื้นฐานที่สุด ค่อยๆ เพิ่มความยากขึ้นเรื่อยๆ ขอบเขตสูงสุดของความสามารถนี้ หยางป๋อยังจินตนาการไม่ออกเลย

——————————————————————————

ฟอรั่มเกมหุ่นยนต์ตอนนี้คึกคักมาก องค์กรปกป้องสัตว์ขนาดเล็กชื่อดังแห่งหนึ่ง ไลฟ์สตรีมสังหารจอมสับนก แต่ไม่คิดว่าจอมสับนกจะไม่ตาย ฝ่ายตัวเองกลับต้องสูญเสียหนัก

ชั่วขณะหนึ่งพวกเขาถูกแบ่งออกเป็นสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งมองว่าการหลอกผู้เล่นในเกมนั้นเป็นการกระทำที่ไร้ศีลธรรม แย่ยิ่งกว่าจอมสับนกเสียอีก

อีกฝ่ายหนึ่งมองว่าจอมสับนกเป็นพวกวิปริต เป็นขยะไร้ประโยชน์ในชีวิตจริง เลยมาฆ่าสัตว์ขนาดเล็กที่น่ารักซะได้

สองฝ่ายต่างโต้เถียงด่าทอกันในฟอรั่ม เกมหุ่นยนต์แต่แรกก็มีกระแสในโลกออนไลน์ไม่ค่อยดีอยู่แล้ว หลายคนคิดว่าไอพีไม่ระบุตัวตน เล่นหุ่นยนต์พังแล้วก็แค่เปลี่ยนที่อยู่ใหม่ก็เรื่องจบ

แต่ถ้าไอพีนี้เสีย ถ้าผู้อยู่อาศัยคนต่อไปเข้ามาอยากเล่นเกมนี้ พอเห็นเหตุการณ์ภายในก็จะไปติดต่อฝ่ายบริการลูกค้าของเกม

ในสังคมนี้ การตรวจสอบการใช้งานของคุณนั้นง่ายมาก หลายคนก็ได้รับคำตัดสินจากศาลให้ชดใช้ค่าเสียหายให้กับหุ่นยนต์

จริงๆ แล้วเกมนี้ก็เหมือนตู้เกมในร้านเกมนั่นแหละ ตู้เกมหนึ่งตู้ใช้ได้หลายคน สิ่งที่แตกต่างคือในเกม ถ้าหุ่นยนต์เสียก็ต้องซ่อมแซม

ส่วนคนที่มีไอพีของตัวเอง สามารถจำรหัสผ่านล็อกอินได้ ก็คือใช้รหัสผ่านเดียวสามารถล็อกอินจากที่อื่นได้

แน่นอน ถ้าไม่อยากเอาหุ่นยนต์ของตัวเองตัวเดิม เข้าเกมแล้วผ่านการทดสอบใหม่ ก็จะได้รับหุ่นยนต์ใหม่

แน่นอนว่าถ้ามีคนรู้ว่านี่คือการควบคุมระยะไกล อาจจะยิ่งด่าหนักกว่าเก่า ก็ในเมื่อมันเหมือนได้ทั้งสองทาง ระดับความไร้ยางอายนี่นะ... เฮ้อ

หลายคนเคยสงสัย แต่ทางการตอบกลับมาแค่ประโยคเดียวว่า สิ่งที่พวกเราสร้างคือความจริง

ยิ่งโต้เถียงกัน ก็ยิ่งมีคนอยากเข้าร่วม ดังนั้นจากทีมหุ่นยนต์ระดับสูงแปดคนตอนแรก ก็พุ่งทะยานเป็นยี่สิบคน ภารกิจแรกของพวกเขาคือต้องหลอกสังหารจอมสับนกคนวิปริตนี่ให้ได้ เพราะในเกมนี้ยังไม่เคยมีใครฆ่าสัตว์เล็กสัตว์น้อยอย่างจงใจ กลุ่มคนพวกนี้เรียกตัวเองว่ากลุ่มความยุติธรรม

แต่ก็กระตุ้นจิตใจแห่งการต่อต้านของบางคน ห่าเอ๊ย พวกแกไม่ให้ฆ่านักใช่ไหม งั้นกูจะฆ่าเอง ชีวิตจริงกูก็ช่างแม่ง แค่ในเกมพวกแกยังจะมาเสือกอีก

จากนั้นก็มีผู้เล่นอีกกลุ่มหนึ่งเข้ามาที่ฐาน 16 พวกเขาควบคุมหุ่นยนต์ระดับสูง ใช้ปืนเลเซอร์ บิ้ว บิ้ว ล่าสัตว์ตัวเล็กตัวน้อย ไม่ว่าจะนกบิน หนู

กลุ่มคนเหล่านี้ตั้งชื่อตัวเองในฟอรั่มว่ากลุ่มสับนก...

หยางป๋อฝึกฝนการควบคุมโลหะครู่หนึ่ง ก็เตรียมกลับเข้าเกมต่อ ในเมื่อตอนนี้หาเงินจากเกมได้แล้ว การเล่นเกมก็สนุกมาก

พอเข้าไปในฟอรั่มแล้ว สีหน้าหยางป๋อก็เขียวซีด ในใจด่าว่าพวกนี้กินอิ่มเกินไปหรือไง ทำไมต้องมาเล่นงานตัวเขาด้วย หรือว่าในเกมนี้ห้ามฆ่าสัตว์เล็กกันแน่

"ถ้าไม่ใช่ว่ายังมีระเบิดมินิไฮโดรเจนบอมบ์และระเบิดคลื่นกระแทกเหลืออยู่ ฉันจะเปลี่ยนไอพีทันทีเลย" หยางป๋อขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน พวกนี้กล้าดีหลอกสังหารเขา ดีละ เขาพอดีต้องการหุ่นยนต์ระดับสูงไปเพิ่มความสนิทสนมกับแรดเกาะเงินพอดี

หยางป๋อเข้าไปในเกม คราวนี้เขาเลือกที่จะเดินไป เพราะเขามีแผนจะหลอกคนแล้ว

ครั้งที่แล้วตรงจุดที่ระเบิดจับปลา มีมนุษย์กลายพันธุ์โผล่มา ทำให้เขาไม่กล้าไปแถวนั้น คราวนี้มีคนจะมาหลอกสังหารเขา... เอ่อ นี่มันกำบังที่ดีเลยไม่ใช่หรือไง ขอแค่ดำเนินการให้ดี ปล่อยให้พวกนั้นเผชิญหน้ากับมนุษย์กลายพันธุ์ ก็เรื่องจบ

ดังนั้นคราวนี้หยางป๋อจึงควบคุมให้หุ่นยนต์เดินไป เพราะถ้าบินเร็วเกินไปคนอื่นจะตามไม่ทัน

ในขณะที่หยางป๋อกำลังเดิน ฝ่ายกลุ่มความยุติธรรมก็ใช้โดรนสูงติดตามเขาไป พร้อมกับคาดเดาสถานที่ปลายทางของเขา เพื่อที่จะได้วางแผนล่วงหน้า

คนของกลุ่มนี้ร่ำรวย ซื้อข้อมูลมาเยอะ ตอนนี้ยังไม่รู้จุดหมายของหยางป๋อ ดังนั้นจึงยังไม่ได้ลงมือ

ส่วนคนของกลุ่มสับนกก็พบว่าหยางป๋ออยู่ตรงนั้นเหมือนกัน แต่ไม่ตั้งใจจะตามไป ที่จริงกลุ่มสับนกก็ไม่ค่อยนับถือหยางป๋อเท่าไหร่ ในเมื่อเป็นแค่หุ่นยนต์รุ่น 3 มือใหม่เล่นเกมเปล่าๆ คนที่ควบคุมหุ่นแบบนี้ ไม่รู้ว่าในชีวิตจริงจะฝืดเคืองแค่ไหน

กลุ่มสับนกเล่นงานกลุ่มความยุติธรรมต่างหาก ฉะนั้นกลุ่มความยุติธรรมไม่ได้ขยับ กลุ่มนี้ก็ไม่ได้ขยับ

หยางป๋อเดินไปเรื่อยๆ เหยียบหนู ฟันนก เล่นอย่างสนุกสนาน

"ทักษะการบินนี่ใช้ทำอะไรกันนะ ตามหลักแล้วฉันคงบินไม่ได้หรอก ถึงแม้ฉันกับนกจะเป็นสิ่งมีชีวิตคาร์บอนก็เถอะ" หยางป๋อไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะบินได้ แต่ทักษะการบินนี่มันเป็นยังไงกันนะ?

"แถมยังรับข้อมูลได้จำกัด พลเมืองระดับ F ได้รับข้อมูลไม่ครบถ้วน ทำให้หลายอย่างดูขัดแย้งกันไปหน่อย" หยางป๋อรู้ดีว่าตัวเองไม่รู้อะไรอีกมาก

เพราะไม่มีแหล่งข้อมูล เจ้าหมอนั่นฝั่งเจ้านายอ้วนก็เป็นไปไม่ได้ที่จะบอกทุกอย่างที่รู้ให้ฟัง ก็เพราะสิ่งที่เขาไม่รู้มีค่ามหาศาล

มาถึงทะเลสาบ แต่แรกหยางป๋อไม่อยากระเบิดจับปลาแล้ว ในเมื่อทักษะว่ายน้ำเต็มแล้ว แต่บางครั้งก็ต้องแกล้งทำ

"ฮ่าๆ ไอ้ดาวหายนะนี่ไปที่ทะเลสาบครั้งก่อนจริงด้วย ไม่รู้ว่าเพื่อนบ้านพวกเรารู้หรือยัง?" ราชาหน้าเสือหัวเราะลั่น เขามองภาพเสมือนจริงที่ส่งกลับมา เห็นหุ่นยนต์ลิเบอเรเตอร์อยู่ริมทะเลสาบพอดี

"ท่านราชา เพื่อนบ้านของเราแข็งแกร่งมาก จะไม่ทำให้หุ่นยนต์ลิเบอเรเตอร์แตกกระจายไปก่อนเหรอครับ?" ลูกน้องของราชาหน้าเสือถามด้วยความกังวล

"ไม่หรอก เพราะข้าได้รับข่าวมาว่า ทางฐานของมนุษย์ส่งหุ่นยนต์ระดับสูง 40 ตัวออกมา ทิศทางเป้าหมายก็คือด้านของดาวหายนะนั่นแหละ ดูท่าจะเป็นพวกมนุษย์ที่ล่อแรดเกราะเงินครั้งก่อน" ราชาหน้าเสือโบกมือ ในภาพเสมือนจริงก็เห็นกลุ่มหุ่นยนต์ระดับสูงจำนวนมากกำลังบินขึ้นไปในชั่วพริบตา

ส่วนที่ทะเลสาบนี้ หยางป๋อกำลังมองผลลัพธ์จากลูกระเบิดคลื่นกระแทกลูกแรก แล้วก็มองโดรนที่ติดตามเขามาจากท้องฟ้า ในใจคิดว่า "พวกที่จะมาหลอกฉันคงมาถึงแล้วมั้ง พวกมนุษย์กลายพันธุ์จะตามทันหรือเปล่านะ?"

(จบบทนี้)