บทที่ 392 เตรียมพร้อมลงมือ

หยางป๋อได้สัมผัสถึงความสะดวกสบายของเทคโนโลยีเสมือนจริงเป็นครั้งแรก ความสะดวกนี้ทำให้เขารู้สึกต่อต้านเทคโนโลยีชั้นสูงของโลกใบนี้น้อยลง

แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะอยู่ภายใต้การควบคุมอย่างเข้มงวดของเทคโนโลยีชั้นสูงจนไม่สามารถทำอะไรผิดกฎหมายได้ ไม่ใช่แบบนั้นแน่นอน

หลังจากอาบน้ำ หยางป๋อกลับไปที่ห้องออนไลน์ เขาดูแผนการปรับแต่งหุ่นรบของวันนี้และพบว่าตัวเองยังมีอีกมากที่ต้องเรียนรู้เกี่ยวกับการปรับแต่ง

จากนั้นหยางป๋อก็ออกจากบ้านโดยใช้การล่องหน เดินวนไปวนมาจนมาถึงสวนสาธารณะชานเมือง แล้วเปลี่ยนรูปลักษณ์และหยิบเครื่องสื่อสารออกมาดูว่าคุณชายจางทิ้งข้อความอะไรไว้หรือเปล่า

ช่วงนี้คุณชายจางย้ายมาอยู่ในเมืองแล้ว เพราะรู้สึกว่าที่พักเดิมไม่ปลอดภัย เมื่อเทียบกันแล้ว แม้ในเมืองจะมีคนซับซ้อน แต่ระบบรักษาความปลอดภัยก็ดีกว่า

"คุณชาย คุณจิ่วตอบกลับมาแล้วครับ" หนิวป๋อเรียกหยางป๋อว่าคุณจิ่ว เพราะบัญชีทหารรับจ้างอิสระของหยางป๋อมีเลขเก้าอยู่สามตัว

"เขาว่ายังไง" คุณชายจางถามทันที

"เขาตกลงที่จะแสดงความสามารถให้พวกเราดู ท่านคิดว่าอย่างไรครับ" หนิวป๋อตอบทันที

"งั้นก็บอกเขาเรื่องที่หน่วยบังคับใช้กฎหมายของสมาคมนักปรุงยาจะมา ดูซิว่าเขาจะเอาของดีอะไรมาให้เราได้บ้าง" คุณชายจางพูดทันที เพราะได้ปรึกษากับหนิวป๋อหลายครั้งแล้ว ทหารรับจ้างอิสระคนนี้อาจจะสร้างผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึงก็ได้

"ครับ คุณชาย" หนิวป๋อพยักหน้าแล้วส่งข้อความนี้ไปให้หยางป๋อ

หยางป๋อยืนอยู่ในสวนสาธารณะชานเมือง ตอบข้อความไปพลางมองลงมาที่ตึกแห่งหนึ่งในเมืองเอาหม่า "ไม่คิดว่าคุณชายจางจะย้ายเข้าเมืองจริงๆ"

หยางป๋อใช้พลังพิเศษโฟโตอิเล็กทริกผ่านสัญญาณการสื่อสารระหว่างทั้งสอง ผ่านสถานีฐาน แล้วผ่านดาวเทียม จนล็อกตำแหน่งที่อีกฝ่ายส่งข้อความมาได้

เมื่อหยางป๋อเห็นข้อความที่หนิวป๋อส่งมา เขาก็ตอบกลับทันที: ของพวกสมาคมนักปรุงยาเอาไปขายต่อยาก ถ้าผมเอามา ผมต้องการข้อมูลของวัตถุหายากที่มีมูลค่าอย่างน้อยสองร้อยล้านเครดิต

หยางป๋อไม่มีทางตกลงง่ายๆ ในฐานะทหารรับจ้างอิสระ แน่นอนว่าต้องทำเพื่อเงินทอง พูดแบบนี้ถึงจะแสดงให้เห็นเป้าหมายของตัวเอง

คุณชายจางเห็นคำตอบของหยางป๋อแล้วก็พูดว่า "ถามเขาว่าชอบแบบไหน? วิชายุทธ์ อุปกรณ์ หรือของโบราณ หรือแม้แต่อย่างอื่น?"

หยางป๋อเห็นคำตอบแล้วตอบกลับทันที: ไม่เอาวิชายุทธ์ ที่เหลือเอาได้หมด ต้องเป็นของหายาก อย่าเอาของไร้ค่ามาหลอก

คุณชายจางเห็นแล้วก็พูดว่า "ตกลงกับเขา ถ้าเขาพิสูจน์ความสามารถได้ ผมจะบอกเขาเรื่องห้องสมบัติที่มีของมูลค่าหมื่นล้าน ล้วนแต่เป็นของที่ขายง่าย ถ้าไม่ได้ก็เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นได้"

หนิวป๋อได้ยินคุณชายพูดแบบนี้ ก็นึกถึงพี่ชายคนหนึ่งของคุณชายที่ชอบมาอวดต่อหน้าคุณชายของตนเองบ่อยๆ

หยางป๋อเห็นคำตอบแล้วก็ให้อีกฝ่ายส่งข้อมูลรายละเอียดของสมาชิกหน่วยบังคับใช้กฎหมายและเวลาที่จะมาถึงดาวซันเหยว่มาให้

หลังจากได้รับข้อมูลจากคุณชายจาง หยางป๋อก็รู้สึกประหลาดใจ "สองคนระดับ A+ กับอีกกว่า 16 คนระดับ A สำคัญคือมีชื่อเสียงในทางที่ไม่ดีด้วย"

ข้อมูลที่หยางป๋อได้รับมีมากมาย หน่วยบังคับใช้กฎหมายของสมาคมนักปรุงยาจะกำจัดทุกสิ่งที่ส่งผลกระทบต่อผลประโยชน์ของสมาคม รวมถึงการปล้นวัตถุดิบหายาก สูตรยา พวกนี้ถึงขั้นจู่โจมห้องทดลองของบริษัทบางแห่งแล้วฆ่าทุกคน ขโมยข้อมูลการทดลองของคนอื่น

แน่นอนว่าไม่มีหลักฐานที่เป็นรูปธรรม บางคนพัฒนาสูตรยาให้ดีขึ้น ถ้าสมาคมนักปรุงยาเอาสูตรนั้นไม่ได้ ก็จะกดดันอีกฝ่าย หรือแม้กระทั่งทำลายล้างทุกวิถีทาง

"กลุ่มคนเลว" หยางป๋อดูข้อมูลที่ได้มาแล้วบ่นในใจสองคำ

"สมาคมนักปรุงยามีเงินมาก ขึ้นยานพิเศษ ยังพาหุ่นรบมาหลายสิบตัว มีเครื่องบินรบด้วย นี่มันส่งชิ้นส่วนมาให้เราไม่ใช่เหรอ?" หยางป๋อกำลังกังวลว่าจะหาชิ้นส่วนมาปรับแต่งหุ่นรบที่ไหนพอดี

ข้อมูลที่คุณชายจางให้มาก็มีจำกัด แค่รู้ว่าอีกฝ่ายพาหุ่นรบรุ่นที่ 9 มาด้วย และมีข้อมูลลงทะเบียนโดยละเอียด เพราะหุ่นรบถูกควบคุมอย่างเข้มงวด แต่สามารถมั่นใจได้ว่าถูกปรับแต่งมาแล้ว

หยางป๋อขอให้คุณชายจางหาข้อมูลเพิ่มเติม เพราะอยากรู้ว่ายานของอีกฝ่ายมีวัตถุดิบทำยาอะไรบ้าง

คุณชายจางตอบตกลง ก่อนที่ยานจะเข้าท่าอากาศยาน จะต้องรายงานสิ่งที่นำมาด้วย โดยทั่วไปยานพิเศษของสมาคมนักปรุงยาแบบนี้จะไม่มีใครขึ้นไปตรวจ

ที่ไม่ต้องตรวจเพราะถ้าเกิดอะไรขึ้น พวกเขามีความสามารถชดใช้ได้ แน่นอนก็มีขีดจำกัด ถ้าตรวจพบว่าไม่ตรงกับที่รายงาน ก็จะถูกลงโทษ

ครั้งนี้สมาคมนักปรุงยามีความขัดแย้งกับดาวซันเหยว่เล็กน้อย ยานของพวกเขามาดาวซันเหยว่ แน่นอนว่าต้องรายงานโดยละเอียด ไม่งั้นดาวซันเหยว่หาเรื่องไม่ให้ยานมา ก็มาไม่ได้ แน่นอนว่าจะบุกเข้ามาก็ได้

และสามารถมั่นใจได้ว่ายานจะถูกตรวจสอบแน่นอน หากไม่ตรงกับที่รายงาน ก็จะถูกกักตัวทั้งคนและยานทันที อย่างไรเสียดาวซันเหยว่ก็ไม่มีสาขาของสมาคมนักปรุงยา

คนอื่นอาจจะหาข้อมูลเหล่านี้ไม่ได้ แต่คุณชายจางทำได้

"หนิวป๋อ คุณจัดการเรื่องนี้" คุณชายจางสั่งผู้จัดการบ้านทันที

"ครับ คุณชาย" หนิวป๋อรีบไปจัดการทันที เพราะบางเรื่อง ยิ่งมีคนรู้น้อยยิ่งดี

หยางป๋อปิดเครื่องสื่อสารอย่างพอใจ แล้วเดินลึกเข้าไปในสวนสาธารณะ หาที่วางเครื่องสื่อสารในกล่องเก็บของมิติ แล้วใช้การล่องหนกลับบ้าน

ในช่วงไม่กี่วันต่อมา หยางป๋อได้รับข้อความโดยละเอียด ส่วนใหญ่เขาใช้เวลาไปกับการคิดเรื่องการปรับแต่งหุ่นรบ

มาถึงเวลาทำยาอีกครั้ง การทำยานี้ขึ้นอยู่กับว่ามีวัตถุดิบทำยาหรือไม่

"หยางป๋อ ควบคุมหุ่นรบเป็นยังไงบ้าง" เจ้านายอ้วนมาถึงหอพักบริษัทและเห็นหยางป๋อ จึงถามอย่างเป็นกันเอง

"พี่เจี๋ย รู้สึกว่าง่ายมากครับ ตอนนี้วิ่งและกระโดดไม่มีปัญหาแล้ว" หยางป๋อตอบอย่างภูมิใจ

เจ้านายอ้วนเห็นหยางป๋อเป็นแบบนี้ ก็รู้สึกอึ้งไปหน่อย หุ่นรบเอาไว้แค่วิ่งและกระโดดเหรอ?

"ดีแล้ว พยายามต่อไปนะ" แน่นอนว่าเจ้านายอ้วนจะไม่พูดอะไร เพราะหุ่นรบที่หยางป๋อใช้ฝึกนั้นไม่นับว่าเป็นหุ่นรบจริง แค่เป็นเป้าเคลื่อนที่ได้ เป็นแค่กระป๋องเหล็กเท่านั้น

"ขอบคุณครับพี่เจี๋ย" หยางป๋อรู้สึกว่าคำเรียก "พี่เจี๋ย" นี้เหมือนเคยเห็นในหนังอะไรสักเรื่อง พี่เจี๋ยดูเหมือนจะเป็นคนในสังคมด้วย?

โจวรุ่ยเห็นหยางป๋อมาก็ดีใจพูดว่า "หยางป๋อ พ่อฉันจะกลับมาเร็วๆ นี้แล้ว ตอนนั้นจะสร้างชุดเกราะพิเศษให้นายเอง"

"อ๊ะ ขอบคุณครับพี่รุ่ย" หยางป๋อแสร้งทำเป็นประหลาดใจ

"พวกเราเป็นหุ้นส่วนกัน และถ้าไม่ใช่เพราะนาย ฉันก็คงไม่ได้เป็นสมาชิกสภาของดาวซันเหยว่" โจวรุ่ยพูดพลางยิ้ม

"ผมกะว่าจะเข้าไปในเขาสักหน่อยในเร็วๆ นี้ ดูว่าจะพบอะไรมีค่าบ้างไหม ผมรู้สึกว่าดาวดวงนี้ต้องมีสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์มากกว่าหนึ่งชนิดแน่ๆ" หยางป๋อเตรียมจะไปหาเรื่องกับพวกสมาคมนักปรุงยา

หยางป๋อจะไม่ลงมือบนดาวซันเหยว่ เขาวางแผนจะดักโจมตีระหว่างทาง เหตุผลหลักคือกองยานของดาวอยู่ใกล้เกินไป จัดการกับของที่ได้มายาก

"พอดีเลย ตำแหน่งของนายในศูนย์คุ้มครองสิ่งแวดล้อมก็กำหนดแล้ว สามารถเข้าออกพื้นที่ป่าทั้งหมดของดาวซันเหยว่ได้อย่างอิสระ ถ้าเจออันตราย แค่นายยืนอยู่ที่โล่งๆ ระบบเฝ้าระวังดาวเคราะห์จะคุ้มครองนายตลอดเวลา จำไว้ว่าอย่าเข้าไปในถ้ำลึกๆ นะ" เจ้านายอ้วนได้ยินหยางป๋อพูดแบบนี้ แม้จะกังวลเรื่องความปลอดภัยของหยางป๋อบ้าง แต่ส่วนใหญ่หวังว่าหยางป๋อจะค้นพบสิ่งมีค่ามากขึ้น เพื่อเพิ่มชื่อเสียงให้ดาวซันเหยว่ จึงพูดกับหยางป๋อแบบนี้

ส่วนโจวรุ่ยก็กังวลเล็กน้อย "จะอันตรายไปไหม ในเขาไม่ค่อยสงบนัก รอให้ชุดเกราะสร้างเสร็จก่อนดีไหม"

"พี่รุ่ย ไม่ต้องกังวลครับ ผมก็มีพลังพิเศษนะ ช่วงนี้ผมก็ฝึกมาหลายครั้งแล้ว" หยางป๋อรู้ความคิดของทั้งสองคนดี โดยรวมแล้วโจวรุ่ยยังมีน้ำใจมากกว่า

ส่วนเจ้านายอ้วน หลายครั้งที่เจอเรื่องก็หนีคนเดียว หยางป๋อก็รู้ว่าคนแบบไหนแล้ว

จริงๆ แล้วแบบนี้ถึงจะเป็นความสัมพันธ์ระหว่างคนที่ปกติ อย่าคิดว่าคนอื่นจะเสียสละอะไรให้คุณ มันไม่สมจริง สำหรับเจ้านายอ้วน หยางป๋อกลับรู้สึกว่าคบกันสบายใจ เพราะติดหนี้บุญคุณคนไม่ดี ตอนนี้แบบนี้ตัวเองสามารถหักหน้าได้ตลอดเวลา

"งั้นเธอก็ระวังหน่อยนะ หรือให้ฉันไปด้วยไหม" โจวรุ่ยรู้เรื่องพลังพิเศษของหยางป๋อแน่นอน อาวุธเลเซอร์รูปร่างมนุษย์

"พี่รุ่ยมีธุระเยอะ ผมไปแค่ไม่กี่วันเองครับ แค่วิ่งๆ ในเขตของบ้านตัวเอง" หยางป๋อส่ายหัวพูด

โจวรุ่ยก็ไปไหนไม่ได้จริงๆ ด้านหนึ่งเพิ่งได้หุ่นรบที่คุณชายจางให้มา อีกด้านหนึ่งกำลังจะเป็นสมาชิกสภา ยังมีการติดต่อกับหวังมู่เสวีย เรื่องของสมาคมนักล่าเงินรางวัล มีเรื่องต้องจัดการมากมาย

การเป็นสมาชิกสภาต้องเข้าร่วมกิจกรรมทางสังคมบ่อยๆ รู้จักเพื่อนร่วมงาน เพราะทุกครั้งที่มีการลงมติในสภา จริงๆ แล้วมีการสื่อสารกันล่วงหน้าแล้ว ถ้าอยากจะยกมือ ก็ต้องมีอะไรมาพูด ไม่ว่าจะเป็นการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์หรืออะไรก็ตาม

กิจกรรมทางสังคมจริงๆ แล้วเป็นโอกาสในการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ ถ้าตกลงกันได้ ก็ลงมติผ่าน ถ้าตกลงกันไม่ได้ ก็คือการแบ่งผลประโยชน์ไม่ลงตัว

"งั้นก็ได้ ระวังตัวด้วยนะ" โจวรุ่ยยังคงกังวลในใจ แต่ก็ไม่สามารถจำกัดหยางป๋อได้ คิดในใจว่าจะส่งคนสองคนไปคุ้มครองหยางป๋อแบบลับๆ

ตอนนี้คนส่วนใหญ่ของสมาคมนักล่าเงินรางวัลย้ายมาอยู่เปิดเผยแล้ว บางส่วนช่วยรักษาความสงบของดาวเคราะห์ บางส่วนเข้ากองทัพ แต่ก็ยังมีที่อยู่ในที่ลับ

เพราะหลายคนทนกฎระเบียบของกองทัพไม่ได้ ส่วนการช่วยรักษาความสงบ ก็เป็นแบบจ้างเหมา

ในด้านการทำยา ความอัจฉริยะของหยางป๋อทำให้เจ้านายอ้วนและโจวรุ่ยชินชาไปแล้ว ยาระดับห้าดาว สี่ดาว อัตราความสำเร็จ 100% โจวรุ่ยพบว่าตัวเองเริ่มชอบหยางป๋อจริงๆ เพราะผู้ชายอัจฉริยะแบบนี้หายาก คนที่มีฝีมือแบบนี้ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็มีชีวิตที่ดี

และหยางป๋อยังมีพลังพิเศษด้านแสงด้วย น่าเสียดายที่หยางป๋อไม่มีความทะเยอทะยาน ถ้ามีเธอคอยช่วยเหลือ อนาคตต้องเป็นบุคคลสำคัญแน่นอน

หลังจากหยางป๋อทำยาเสร็จ ก็ลาเจ้านายอ้วนและโจวรุ่ยกลับบ้าน

ในห้องใต้ดินที่บ้าน หยางป๋อเคลียร์กล่องเก็บของมิติขนาดหนึ่งลูกบาศก์เมตรสามอัน แล้วก็เคลียร์อุปกรณ์เก็บของในหุ่นรบ แต่คิดแล้วคิดอีกก็เก็บระเบิดแม่เหล็กไฟฟ้าไว้บ้าง

"ไม่มีปฏิกิริยาเลย" หยางป๋อตรวจดูสิ่งมีชีวิตพลังงานที่เขาเก็บไว้ในตู้นิรภัย มันแค่ติดอยู่กับหินพลังงานธาตุไฟ ไม่มีการเปลี่ยนแปลงเลย

หยางป๋อรอข้อมูลจากคุณชายจาง มีเส้นทางยานโดยละเอียด เวลา และข้อมูลที่รายงานไว้ในยานอย่างละเอียด

"แหะๆ ถึงกับพาผู้หญิงมาด้วย พวกนี้รู้จักสนุกจริงๆ"

"ยังมีวัตถุดิบทำยาไม่น้อยเลย ดูเหมือนจะส่งของไปด้วย"

"บังเอิญจังเลย ยังมีหุ่นรบอีกยี่สิบตัว แหม"

"หุ่นรบพวกนี้เราปรับแต่งแล้วซ่อนไว้พร้อมกับยานรบ แล้วควบคุมระยะไกลได้ไหมนะ"

"คงไม่ง่าย เพราะการสื่อสารทั้งหมดต้องผ่านสถานีส่งสัญญาณสื่อสารอวกาศบนเส้นทางการบิน" หยางป๋อได้ข้อมูลแล้วก็เริ่มวิเคราะห์

ในขณะเดียวกัน หยางป๋อก็ขอเส้นทางการบินของยาน ซึ่งก็คือเส้นทางการบินของยานที่ออกจากดาวซันเหยว่ จากนั้นก็พบว่ามียานลำหนึ่งที่จะออกเดินทางในอีกสองวัน และจะพบกับยานของสมาคมนักปรุงยาหลังจากออกเดินทางไปสามวัน

เส้นทางการบินของยานเป็นเส้นทางที่แต่ละประเทศกำหนดไว้ บนเส้นทางนี้มีสถานีส่งสัญญาณสื่อสาร ออกนอกเส้นทางก็จะไม่มีสัญญาณครอบคลุม และถือว่าผิดกฎหมาย

ในเส้นทางนี้ ยานของประเทศใดก็สามารถเดินทางได้ แน่นอนว่าต้องรายงานก่อน

"งั้นก็ออกเดินทางมะรืนนี้ เราจะรอพวกนั้นในบริเวณนี้" หยางป๋อคำนวณแล้วพอดีกับที่ช่วงนี้บนดาวเคราะห์ไม่มีพายุอะไร

หลังจากหยางป๋อกำหนดเวลาแล้ว ก็ไม่มีอะไรต้องเตรียมมาก

"ไม่รู้ว่าพลังพิเศษของเราจะเป็นยังไงในอวกาศนะ" หยางป๋อตั้งตารอที่จะใช้พลังพิเศษในอวกาศ แน่นอนว่าแบตเตอรี่ปฏิสสารนี้ต้องเอาไปด้วย จะได้ชาร์จไฟได้ตลอดเวลา

วันที่ 9 เดือน 10 ปี 1987 ตามปฏิทินดวงดาว หยางป๋อโทรหาเจ้านายอ้วนและโจวรุ่ย แล้วส่งข้อความถึงแอนนี่และซีย่า จากนั้นก็เดินเข้าไปในเขตภูเขาอันกว้างใหญ่

หยางป๋อหันหลังแล้วมุดเข้าไปในถ้ำ ถ้ำนี้นำไปสู่แม่น้ำใต้ดิน ข้างล่างมีทางแยกมากมาย ถึงแม้ว่าตัวเองจะกลับมาช้า ก็สามารถออกมาที่ไหนก็ได้ แน่นอนว่าร่องรอยที่หยางป๋อทิ้งไว้บ่งบอกว่าเขาลงไปในแม่น้ำ ไม่งั้นคงอธิบายไม่ได้

หยางป๋อใช้การล่องหนขึ้นท่าอากาศยานได้อย่างราบรื่น ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทำเรื่องแบบนี้

"เฮ้อ พวกรัฐบาลดาวซันเหยว่นี่ทำตัวเองเดือดร้อนจริงๆ"

"ใช่เลย ไปขัดผลประโยชน์สมาคมนักปรุงยา เพื่อการเติบโตของลูก ฉันขายทรัพย์สินทั้งหมดบนดาวซันเหยว่แล้ว โชคดีที่มีคนโง่มารับช่วงต่อ"

"พวกคนชั้นต่ำพวกนั้นไม่มีลูกสักหน่อย โสดทั้งนั้น จะอยู่ที่ไหนก็เหมือนกัน"

"ก็จริง ปล่อยให้พวกคนชั้นต่ำพวกนั้นได้เปรียบไปเถอะ"

"เฮ้อ ต่อไปไม่กล้าไปดาวเคราะห์ที่ยังพัฒนาไม่เต็มที่แบบนี้อีกแล้ว ทรัพย์สินหดหายไป 70%"

"ใช่ ต่อไปขอไปซื้อคอนโดบนดาวที่เจริญแล้วดีกว่า"

หยางป๋ออยู่ในทางเดินไปยังยาน ได้ยินคนที่กำลังจะออกจากดาวซันเหยว่คุยกัน รู้สึกเบื่อหน่ายมาก: พวกโง่เอ๊ย พวกแกจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิตเลย

ครั้งนี้หยางป๋อไม่ได้เข้าไปในยาน แต่เกาะอยู่ด้านนอกยานเลย ยานแบบผสมผสานทั้งผู้โดยสารและสินค้าแบบนี้ไม่มีโล่พลังงานอะไรหรอก

"สวยงามจริงๆ" หยางป๋อล่องหนอยู่นอกยาน มองดูท่าอากาศยานอันใหญ่โต ไกลออกไปยังเห็นยานรบของหวังมู่เสวีย ยานรบขนาดมหึมาทำให้หยางป๋อน้ำลายไหล

"ถ้าเอาของเล่นอันนี้กลับไปโลกล่ะ?" หยางป๋อคิดว่าถ้ามีของเล่นแบบนี้สักลำกลับไปโลก ตัวเองคงได้เป็นประธานาธิบดีแน่ๆ แต่ก็แค่คิดเล่นๆ เท่านั้น

(จบบท)