บทที่ 88 พี่ใหญ่ใจกล้าฆ่าพี่น้องร่วมสายเลือด

ป.ล. ขอแก้ไขชื่ดาวนะครับ จากดาวจันทร์สาม เป็น ดาวซันเหยว่ ??????

ในอีกสองชั่วโมงต่อมา มีกลุ่มโจรสลัดอีกสามกลุ่มที่ได้รับความสนใจเป็นพิเศษจากหยางป๋อ วิธีการตายของทั้งสามกลุ่มนี้ก็ไม่ต่างจากกลุ่มแรกมากนัก เพียงแต่ระหว่างนั้นมีหุ่นยนต์โจรสลัดหนึ่งตัวที่ตอบสนองได้เร็วพอ จนเปิดใช้ระบบยิงอัตโนมัติของปืนเลเซอร์ ทำให้หุ่นยนต์ของหยางป๋อโดนยิงเข้าอย่างจัง

เขาได้รับทักษะการขับหุ่นยนต์และการซ่อมแซมเรือรบเพิ่มขึ้นอีกหลายขั้น!

"ไอ้หมาเวร ดันเป็นปรมาจารย์หุ่นยนต์ระดับ BB ซะงั้น!" หยางป๋อมองหุ่นยนต์ของตัวเองที่โดนยิงจนเต็มไปด้วยหลุมบุ๋มก็รู้สึกเจ็บใจ

โชคดีที่โลหะพลังงานสามารถดูดซับพลังงานแล้วซ่อมแซมตัวเองได้ เพียงแต่ต้องใช้เวลาสักหน่อย

หยางป๋อเลยเก็บหุ่นยนต์เข้าไปเลย เพราะนี่เป็นกลุ่มสุดท้ายที่เขาตามหาแล้ว

จริงๆ แล้วหยางป๋อเจอกลุ่มหุ่นยนต์โจรสลัดอีกหลายกลุ่ม แต่น่าเสียดายที่อีกฝ่ายมีตัวประกันอยู่ในมือ ถ้ามีตัวประกันก็ลงมือไม่สะดวก จะฆ่าตัวประกันพวกนั้นด้วยก็คงไม่ได้

เรื่องที่มีหุ่นยนต์มากขึ้นอีกตัวบนเรือขนส่ง เป็นข่าวที่ไม่ควรรั่วไหลออกไปเด็ดขาด

หยางป๋อใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะมุ่งหน้าออกไปนอกเรือบรรทุก แน่นอนว่าด้านนอกต้องยังมีหุ่นยนต์ของโจรสลัดที่ติดต่อกับเรือรบอยู่ เขาต้องกำจัดพวกนั้นก่อน!

พอหยางป๋อเพิ่งมาถึงนอกเรือขนส่ง เขาก็เห็นหุ่นยนต์สองตัว ข้างๆ ยังมีพวกโจรสลัดอีกหลายคนที่สวมชุดเกราะพลังงานอยู่ด้วย!

หลังจากต่างฝ่ายใบ้ภาษามือกันสักพัก หยางป๋อก็พาคนพวกนั้นกลับเข้ามาในเรือบรรทุก แม้ภายนอกเรือจะใช้วิทยุสื่อสารได้ แต่ก็เป็นสภาวะสุญญากาศ ซึ่งเสียงพูดคุยใช้การไม่ได้ เว้นเสียแต่ว่าใช้ชุดเกราะพลังงานปิดกั้น แต่คุณสมบัติพลังงานของหยางป๋อกับหัวหน้าโจรสลัดไม่เหมือนกัน กลัวจะโดนจับได้ถ้าเข้าใกล้กัน

เมื่อกลับมาถึงในเรือบรรทุก อีกฝ่ายก็พูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน

"พี่ใหญ่ ไม่ดีแล้ว เรือรบของเราโดนยึดครองไปแล้ว!" เสียงดังออกมาจากวิทยุสื่อสาร หยางป๋อเก็บวิทยุนี่มาจากที่ยึดได้ แม้วิทยุนี่จะมีระบบตรวจสอบตัวตน แต่ตอนนี้ร่างกายของหยางป๋อทุกส่วนยกเว้นจิตวิญญาณ ก็ไม่ใช่ของหัวหน้าโจรสลัดหรือไง?

ตัวอย่างชีวภาพทั้งร่างเป็นของหัวหน้าโจรสลัดทั้งหมด ทำให้ได้รับสิทธิ์เข้าถึงวิทยุได้อย่างง่ายดาย ตราบใดที่ไม่ใช่วิทยุที่มีเทคโนโลยีสูงเกินไป!

"อะไรนะ? ซานกุ๊ย นายพูดว่าอะไรนะ?" หยางป๋อรู้จักโจรสลัดในชุดเกราะสีเงินที่กำลังพูดอยู่ มีคนเรียกมันว่าซานเกอ หยางป๋อได้ยินมาเอง!

"หัวหน้า ลองดูสิ!" โจรสลัดซานกุ๊ยหยิบอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งส่งให้หยางป๋อ!

หยางป๋อเห็นว่ามันเป็นเครื่องเล่นวิดีโอภาพเสมือนจริง

"โจรสลัดบนเรือขนส่ง ขอทักทายทุกคน ขอให้ผมแนะนำตัวสักหน่อย ผมเป็นหัวหน้าหน่วยรักษาความสงบสูงสุดของดาวซันเหยว่!"

"ตอนนี้เรือรบของพวกแกอยู่ในมือของฉันแล้ว ฉันจะสั่งให้เรือจับแคปซูลอพยพทั้งหมดแล้ว พวกแกอย่าคิดว่าจะหนีออกจากสายตาของฉันไปได้ ฉันจะพาพวกแกไปขึ้นศาลบนดาวซันเหยว่รับโทษตามกฎหมาย!"

"นอกจากนี้ ฉันได้ติดต่อผ่านระบบสื่อสารให้กองเรือบุกเข้าไปในรังของพวกแกแล้ว ครอบครัวและทรัพย์สมบัติของพวกแกจะถูกกองเรือของเราจับกุมไว้ทั้งหมด ถ้าอยากให้อาชญากรรมของพวกแกเบาลง ก็จงปฏิบัติต่อพลเมืองคนอื่นให้ดีๆ!

"อีกอย่าง เรือรบลำนี้ถูกยึดครองโดยพวกเราแล้ว ไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียว อย่าลืมว่าบนเรือนี่ยังมีพลเมืองอื่นๆ ของดาวซันเหยว่อยู่อีก!"

ในภาพมีชายหนุ่มธรรมดาคนหนึ่งนั่งอยู่ในห้องนักบินของเรือรบ ส่วนพนักงานอื่นๆ ของเรือโจรสลัดที่อยู่ด้านหลังก็มีปลอกคอติดอยู่ที่คอทุกคน นี่ไม่ใช่ปลอกคอที่โจรสลัดใส่ให้กับตัวประกันหรอกเหรอ?

ชายอ้วนอีกคนก็โดดเด่นในภาพเช่นกัน หยางป๋อรู้จักชายคนนี้ เขาไม่ใช่เจ้านายของเขาหรอกเหรอ? ไอ้หมอนี่วิ่งไปอยู่บนเรือรบโจรสลัดได้ยังไง เพราะกลัวตายหรือว่าอยากไปวุ่นวายบนเรือรบของอีกฝ่ายกันแน่?

และสิ่งที่เด่นสะดุดตาที่สุดคือดาบสีฟ้าเล่มหนึ่งที่ชื่อ "ผ่าท้องฟ้า" กำลังส่องประกายสีฟ้าอ่อนอยู่ในมือของชายคนนี้!

"พี่ใหญ่ จะทำยังไงดี?" ณ ตอนนี้ พวกโจรสลัดตกอยู่ในสภาวะไร้ที่พึ่งแล้ว ในเมื่อเรือรบโดนยึดครอง แม้อยากหนีตอนนี้ก็ยากสุดๆ แล้ว!

วินาทีต่อมา การกระทำของหยางป๋อก็ทำให้ทุกคนประหลาดใจ หยางป๋อใช้อาวุธพลังงานในมือฟาดจากล่างขึ้นบน!

ทักษะการซ่อมเรือรบ +32!

โจรสลัดในชุดเกราะเงินมองหัวหน้าของตัวเองด้วยความไม่เชื่อ ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะลอยขึ้นมาในพริบต

ของเหลวสีแดงและขาวพุ่งกระฉูดออกมาเป็นทาง กลายเป็นรอยเลือดสีแดงฉานลอยคว้างในอากาศ เมื่อคนตาย ระบบแรงโน้มถ่วงของชุดเกราะพลังงานก็ใช้การไม่ได้ ศพจึงลอยอยู่ในสภาวะไร้น้ำหนัก

โจรสลัดคนอื่นๆ ตะลึงงัน นี่มันเกิดอะไรขึ้น? นี่มันซานเกอนะ! พี่ใหญ่รักมากที่สุดเลยนะ!

"แกนี่ยังมีหน้ามาถามอีกหรือไง?"

"ทุกครั้งที่ออกมา แกก็คิดถึงแต่ตัวเอง ถ้าไม่ใช่เพราะว่าแกออกจากห้องควบคุมหลักเป็นการส่วนตัวในครั้งนี้ แกจะถูกคนอื่นทำลายแบบนี้หรือเปล่า?!"

"ครั้งนี้พวกพี่น้องของเราต้องเจอเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ก็เพราะแกไอ้เวร!"

"ก็เพราะแกเอาแต่คิดถึงผลประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ ของตัวเอง ถึงทำให้พวกพี่น้องทั้งหลายต้องตกอยู่ในอันตราย!"

"ครอบครัวของพี่น้องของเรา ทรัพย์สมบัติทุกอย่างก็โดนยึดไปหมดแล้ว ถ้าพวกเราต้องถูกลงโทษตามกฎหมายจะเป็นยังไง? ก็เพราะแกไอ้เวรนี่แหละ!" ผ่านไปไม่นาน เสียงโมโหของหัวหน้าก็ดังผ่านเครื่องวิทยุสื่อสารของโจรสลัดคนอื่นๆ

หยางป๋อก็แปลกใจในใจ ไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ระดับ A แต่กลับถูกเขาฆ่าได้ง่ายๆ แบบนี้?

ก็แน่อยู่แล้ว ใครจะไประแวงหัวหน้าของตัวเอง?

โจรสลัดอีกหลายคนได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกโกรธเล็กน้อย ครั้งนี้ที่ปล้นเรือขนส่งไม่สำเร็จก็เพราะซานเกอหนีไปหาอาวุธพลังงานตอนกลางดึก ห้องควบคุมหลักถึงถูกทำลาย ไม่งั้นก็ไม่มีเหตุการณ์แบบนี้หรอก

ถ้าห้องควบคุมหลักของเรือขนส่งไม่ถูกทำลาย ตอนนี้ทุกคนก็กำลังแบ่งเงินกันแล้ว?

ฝ่ายโจรสลัดบนเรือรบที่เห็นเหตุการณ์นี้ต่างก็ประหลาดใจ แต่เมื่อได้ยินเสียงจากเครื่องวิทยุสื่อสาร หัวหน้าหน่วยรักษาความสงบสูงสุด ที่มาจากดาวซันเหยว่ก็เข้าใจได้ทันที

ไม่แปลกใจเลยที่ตอนเขาบุกไปในห้องควบคุมหลักของเรือขนส่ง ข้างในมีแต่ลูกน้อง ไม่มีคนที่ต่อสู้ได้เลยสักคน ที่แท้ก็เป็นเพราะไอ้หมอนั่นมันเห็นแก่เงินแล้วหนีหายไปกลางคัน ถ้ามีมือดีสักคนอยู่ในนั้น เขาจะทำสำเร็จง่ายๆ แบบนี้ได้ที่ไหนกัน!

"ไปกันเถอะ ทุกคนตามข้าลงไปข้างล่างก่อน ค่อยว่ากันทีหลัง ส่งข่าวไปบอกไอ้เวรบนเรือรบนั่นด้วย อย่ามายุ่งกับข้านะ ไม่งั้นจบไม่สวยทั้งหมด!" ตอนนี้หยางป๋อก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ในหัวคิดแต่เพียงว่าฆ่าโจรสลัดได้สักคนก็คุ้ม เพราะฆ่าโจรสลัดแล้วจะได้คะแนนทักษะพอสมควร

อีกอย่าง หยางป๋อรู้สึกเลาๆ ว่าตอนนี้เรือรบโดนฝ่ายตรงข้ามยึดไปแล้ว เมื่อตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบากแบบนี้ การแก้ปัญหาด้วยสันติวิธีก็เป็นไปได้สูง!

ถ้าใครไม่เห็นด้วยล่ะก็

ฆ่าทิ้งก็แล้วกัน!

โจรสลัดอีกหลายคนพยักหน้า หุ่นยนต์สองตัวกับโจรสลัดอีกสองสามคนรีบตามหยางป๋อไปที่สนามกีฬาทันที!

หลังจากดูวิดีโอจบแล้ว โจรสลัดในสนามกีฬาต่างเงียบกริบ ตอนนี้เรือขนส่งสูญเสียการควบคุมโดยสิ้นเชิงแล้ว ต่อให้ฆ่าตัวประกันพวกนั้น พวกเขาก็หนีไม่รอด!

แต่ถ้าจะยอมแพ้ ถูกกฎหมายลงโทษจริง ผลที่ตามมาคงแย่ยิ่งกว่า ไม่แน่อาจต้องติดคุกจนแก่ตายก็ได้!

"พี่น้อง ทั้งหลาย เรื่องนี้เป็นความผิดของฉันทั้งหมด เดิมทีฉันเห็นแววของซานกุ๊ยมาก แต่ครั้งนี้มันก็ก่อเรื่องใหญ่เกินไป เพราะฉันไม่เคยคุมมันไว้ให้ดี!" หยางป๋อเห็นทุกคนนิ่งเงียบ จึงเอ่ยขึ้น!

"พี่ใหญ่ นี่ไม่ใช่ความผิดของพี่หรอก ซานเกอมันก็เป็นแบบนี้มาตลอด จริงๆ เราก็อยากจะพูดมานานแล้ว ซานเกอมันรักเงินได้ แต่น่าจะไปเอาตอนที่เราทำงานเสร็จแล้ว!"

"พี่ใหญ่ พวกเราก็รู้ว่าพี่เสียใจมาก เพราะซานเกอสนิทกับพี่ที่สุด เรื่องครั้งนี้ใครๆ ก็คาดไม่ถึงจริงๆ!"

หยางป๋อได้ยินแล้วคิดในใจว่า พี่น้องที่ดีแบบนี้มีมาให้อีกสักหลายคนก็ดีสิ!

(จบตอน)