บทที่ 117 หุ่นยนต์บ้าคลั่ง

ส่วนรายละเอียดที่บริษัทหุ่นยนต์ต่างๆ ต้องการ ย่อมเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว ข้อมูลรายละเอียดเหล่านี้เกี่ยวพันกับเทคโนโลยีการสื่อสารควอนตัมแบบอวกาศที่ล้ำสมัยและทรงประสิทธิภาพสูงสุดของทั้งสหภาพ เทคโนโลยีการสื่อสารแบบนี้ทำให้การติดต่อของกองทัพไร้ความล่าช้า ใช้โหมดการสื่อสารอวกาศจากจุดหนึ่งไปยังอีกจุดหนึ่งโดยตรง

แต่ก็มีขีดจำกัดเพียงแค่การสื่อสารเท่านั้น เทคโนโลยีที่สูงขึ้นไปกว่านี้ยากยิ่งกว่า เหมือนการโทรศัพท์ธรรมดาที่ใช้เพียง 2G ก็เพียงพอแล้ว แต่ถ้าต้องการเล่นอินเทอร์เน็ต ประชุมทางไกลแบบความละเอียดสูง ก็ต้องอาศัยการรองรับข้อมูลที่สูงขึ้นไปอีก

ก็เหมือนสัญญาณจากฝั่งของหยางป๋อนี้ ที่ถูกส่งผ่านอวกาศด้วยเทคโนโลยีควอนตัมไปยังสถานีฐานที่ใกล้ที่สุด แล้วจากสถานีฐานนั้นก็จะถูกส่งต่อไปยังสถานีสื่อสารของกองทัพบนดาวที่หยางป๋อเคยเล่นเกมอยู่

แบบนี้จะไม่สนใจสัญญาณรบกวนจากพลังงาน มีความปลอดภัยสูงมาก แทบไม่มีใครสามารถแฮ็กได้ ดังนั้นกองทัพจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะส่งข้อมูลเหล่านี้ให้กับบริษัทหุ่นยนต์

ดังนั้นทางบริษัทหุ่นยนต์เองก็คงเห็นได้แค่ภาพรวมคร่าวๆ นั่นคือหุ่นยนต์ที่ไม่ควรเปิดเครื่องดันเปิดเครื่องเอง แล้วยังถูกใครสักคนไปกระตุ้นให้ใช้งานอีก ส่วนใครเป็นคนไปกระตุ้นนั้นก็ไม่มีใครรู้เลย

"ก็รอให้พวกแกบุกเข้ามาอีกสิ!" หยางป๋อเปิดระบบหุ่นยนต์ระดับสูงทุกตัว จากนั้นก็จัดวางมันไว้บริเวณทางเข้า บนพื้นวางเรียงชั้นหนึ่ง ตรงกลางนั่งยองๆ อีกชั้น แล้วก็ขัดสมาธิอีกชั้น สุดท้ายจึงเป็นชั้นที่ยืนตรง มีหุ่นยนต์ติดปืนเลเซอร์อยู่ทั้งสี่ชั้นหลายสิบตัว จ่ออาวุธไปที่ทางเข้าพร้อมกันหมด และเปิดโหมดโจมตีอัตโนมัติไว้ทั้งหมด

"ยังไงพวกหุ่นยนต์พวกนี้ก็เอาไว้ให้เทียนิวเป็นเสบียงเคี้ยวเล่นอยู่แล้ว หลังจากนั้นก็ทำลายซากให้สิ้น แม้แต่บริษัทหุ่นยนต์จะรู้ว่ามีเรื่องผิดปกติ พวกเขาจะมาเจอซากพวกนี้บนดาวนี้ได้ยังไง?" หยางป๋อไม่กลัวจะโดนจับได้หรอก ตอนนี้ตัวเองก็ปลอมตัวซ้อนไปหลายชั้นแล้ว

ในห้องควบคุมหลักมีเสียงเตือนภัยดังอยู่ตลอด ที่นี่จริงๆ แล้วไม่มีกล้องวงจรปิด เพราะที่นี่คือพื้นที่หัวใจสำคัญ ถ้ามีกล้องวงจรปิดแล้วเครือข่ายถูกแฮ็ก ก็จะเห็นข้อมูลสำคัญพวกนี้ได้หมด

เหมือนตอนที่ชาติเราเองสร้างเรือดำน้ำพลังงานนิวเคลียร์ ก็เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม คิดว่าที่เราออกแบบมานั้นมีปัญหา แต่พอไปดูจากของเล่นต่างชาติกลับไม่ค่อยมีปัญหาอะไร แถมยังให้แรงบันดาลใจอีกมากมาย

บางครั้งความลับแค่เผลอมองไปนิดเดียวก็ไม่ใช่ความลับแล้ว แล้วหยางป๋อก็รู้ด้วยว่าพี่ใหญ่ฝ่ายเหนือมียานบางลำที่เก่งมากๆ ทำเอาอีกฝ่ายกลัวจนปัสสาวะราด พวกนั้นพยายามทุกวิถีทางเพื่อจะได้ยานสักลำมา แต่พอเห็นเข้าจริงๆ โอ้โห มันทำจากสแตนเลสเหล็กกล้านี่เอง

หลายครั้งอย่าคิดว่าความลับจะวิเศษมากมายอะไร บางทีก็แค่อะไรง่ายๆ ธรรมดาๆ นั่นแหละ ดังนั้นเขตพื้นที่สำคัญจึงมักจะไม่มีกล้องวงจรปิด เพื่อป้องกันการรั่วไหลของความลับ ยิ่งเป็นพื้นที่สำคัญมากๆ ไปอีก อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ยิ่งห้ามเข้าใกล้ในระยะหนึ่งเลย ชาติก่อนรถบางรุ่นนี่ห้ามเข้าบริเวณที่มีความอ่อนไหวบางประเภทเลย

เสียงดังตูมตาม

หยางป๋อเห็นประตูสีขาวเงินค่อยๆ ถูกบิดเบี้ยวมากขึ้นเรื่อยๆ เสียงมนุษย์กลายพันธุ์ด้านนอกก็ดังขึ้นทุกที มุมปากของหยางป๋อหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็กน้อย แล้วก็เรียกหุ่นยนต์ของตัวเองออกมา ตัวเขาเองก็ปีนเข้าไปอยู่ข้างใน ตอนนี้หุ่นที่หยางป๋อใช้อยู่ก็ปลอมเป็นหุ่นเจนเนอเรชัน 13 เบอร์เล็ก

ความแตกต่างระหว่างหุ่นยนต์แต่ละเจนเนอเรชันอยู่ที่คอมพิวเตอร์ควอนตัมเป็นหลัก รวมถึงความแตกต่างของชุดคำสั่งควบคุม และการปรับปรุงความเร็วในการตอบสนอง ความสามารถในการป้องกันการบล็อคสัญญาณและสัญญาณรบกวน ระบบพลังงาน ระบบป้องกัน และอื่นๆ อีกมากมาย

นอกจากนั้นก็ยังมีความแตกต่างด้านฟังก์ชั่นการใช้งานด้วย อย่างเช่นหุ่นเจนเนอเรชัน 3 ของหยางป๋อ มันวิ่งได้แค่บนพื้นดินเท่านั้น

หุ่นเจนเนอเรชันที่สูงขึ้นไป ไม่เพียงต่อสู้ในอากาศได้ ยังสู้ใต้น้ำได้ด้วย ที่สำคัญคือยังรบในอวกาศได้อีก แถมยังสามารถแปลงร่างเป็นคล้ายๆ ยานรบได้อีกต่างหาก

ประตูสีขาวเงินถูกทุบและระเบิดออก บานประตูทั้งบานปลิวเข้ามาในทีเดียว พวกมนุษย์กลายพันธุ์ด้านนอกส่งเสียงโห่ร้องดีใจพร้อมเพรียงกัน

วินาทีต่อมาก็มีมนุษย์กลายพันธุ์จำนวนมากบุกเข้ามาในอุโมงค์ แต่ไม่ทันที่พวกเขาจะได้ตั้งตัวเลย คนที่อยู่ด้านหลังก็เห็นแสงจ้าปะทุขึ้นจากด้านใน

แล้วทุกคนก็รู้สึกตัวสั่น รีบหันหลังวิ่งหนีทันที สิ่งนี้พวกเขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี มันคือแสงเลเซอร์!

ดังนั้น พวกมนุษย์กลายพันธุ์ที่เพิ่งบุกเข้าไปอย่างบ้าคลั่งเมื่อครู่ จู่ๆ ก็ล้มตายเกลื่อนพื้น โดยเฉพาะพวกที่อยู่ในชุดหุ่นยนต์ชีวภาพที่ตอบสนองไวที่สุดถูกยิงกระจายกลายเป็นดอกไม้ไฟเป็นพุ่มๆ

ควบคุมพลังงานไฟ +8!

ควบคุมพลังงานไฟ +8!

ขับหุ่นยนต์ +16!

การตีเหล็ก +16!

……………………

ข้อมูลมากมายทะลักเข้ามาในสมองของหยางป๋อ สิ่งที่เขาให้ความสนใจคือการควบคุมพลังงานไฟ

เขาจึงหัวเราะเฮฮา รีบวิ่งไปจับหุ่นทุกตัวเป็นรอบๆ แล้วก็สั่งหุ่นพวกนั้นให้ตามหุ่นของตัวเองไป

ภาพที่เกิดขึ้นนั้นช่างน่ากลัวยิ่งนัก หุ่นของหยางป๋อวิ่งนำเป็นจ่าฝูง ตามหลังด้วยหุ่นระดับสูงนับร้อยตัว หุ่นเหล่านี้เปิดปืนเลเซอร์ยิงอัตโนมัติทิ้งไว้ทั้งหมด ยังไม่พอ ยังแขวนระเบิดไฮโดรเจนขนาดเล็กกับระเบิดคลื่นกระแทกรวมกันร่วมพันลูก ใครเห็นเป็นต้องตัวสั่นขวัญผวา

เกิดเป็นขบวนรถไฟสงครามบนทุ่งหญ้ายาวเหยียด มนุษย์กลายพันธุ์จำนวนไม่น้อยที่ได้ยินเสียงลมหญ้าไหวไม่ทันตั้งตัว ก็โดนเลเซอร์จากหุ่นยนต์หลายตัว ไม่ก็หลายสิบตัวยิงกระจายเป็นดอกไม้ไฟ

"ถ้าแบบนี้บุกลงไปในโลกใต้พิภพ ก็น่าจะไม่มีใครต้านทานได้แล้วมั้ง" หยางป๋อเห็นภาพตรงหน้าแล้วอยากพาหุ่นพวกนี้ลงไปสังหารกระหน่ำในโลกใต้พิภพเสียจริง

แต่หยางป๋อก็ไม่ใช่คนของกองทัพอะไร เขาก็ไม่ได้เกลียดชังมนุษย์กลายพันธุ์มากมายอะไร สิ่งที่เขาสนใจหลักๆ ก็คือการเก็บเลเวลทักษะ การฆ่ามนุษย์กลายพันธุ์ให้มากขึ้นไปก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไร พลังพิเศษหายากในหมู่มนุษย์กลายพันธุ์มีน้อยเกินไป

ตอนที่หยางป๋อกำลังบังคับหุ่นยนต์ซิ่งบนทุ่งหญ้าอยู่นั้น บรรดาคนบนยานรบที่เห็นภาพนี้ต่างอ้าปากค้าง

ผู้บังคับบัญชาหญิงยิ่งคิดไม่ตก มือลูบหน้าผากด้วยความงุนงง หุ่นพวกนี้เป็นอะไรกันนะ หรือว่าถูกมนุษย์กลายพันธุ์ควบคุมรึเปล่า ก็ไม่น่าใช่นี่ พวกนั้นน่าจะมีหนทางแค่ถอดหุ่นกลับไปเท่านั้น แต่จากที่เห็นชัดๆ หุ่นพวกนั้นถูกเปิดใช้งานระบบแล้ว

ผู้บังคับบัญชาหญิงพยายามแฮ็กสิทธิ์การควบคุมหุ่นเหล่านั้น แต่ก็ทำไม่ได้เลย หุ่นแต่ละตัวมีระบบสิทธิ์ของตัวเอง สิทธิ์พวกนี้ถูกออกแบบมาเฉพาะสำหรับการควบคุมเกมระยะไกล และอยู่ที่ฝ่ายกองทัพ

ผู้บังคับบัญชาหญิงจึงทำได้เพียงแจ้งเรื่องนี้ไปอย่างเร่งด่วน หวังว่าฝั่งกองทัพจะรีบคิดหาทางแก้ไข ถ้าไม่ได้ผลจริงๆ ก็อาจต้องยิงทำลายซะแต่เนิ่นๆ

หยางป๋อเป็นคนที่ฉลาดมาก แน่นอนว่าเขารู้ดีว่าแบบนี้ต้องเรียกร้องความสนใจแน่ๆ พอออกจากฐานมาแล้ว เขาจึงเร่งความเร็วด้วยเจ็ทแพ็คทันที เจ็ทแพ็คเป็นอุปกรณ์พื้นฐานติดตัวมากับทุกหุ่น ส่วนมากใช้เพื่อเคลื่อนที่ในระยะสั้นๆ อย่างรวดเร็วระหว่างต่อสู้

พอคำสั่งจากกองทัพส่งมาถึง หยางป๋อก็พาหุ่นยนต์ลงสู่โลกใต้พิภพผ่านทางเข้าที่อยู่ใกล้ที่สุดไปเรียบร้อยแล้ว

ในโลกใต้พิภพก็เจอกับมนุษย์กลายพันธุ์กลุ่มใหม่อีกระลอก ถูกจัดการจนกระเจิงกระเจิง

พวกมนุษย์กลายพันธุ์ตะโกนบอกกันว่าหุ่นยนต์ของมนุษย์บุกเข้ามาในโลกใต้พิภพแล้ว แถมยังเป็นหุ่นระดับสูงอีกมากมาย

ข่าวนี้แพร่กระจายออกไปในพริบตา ทำให้หลายเผ่าของมนุษย์กลายพันธุ์ถอยกลับไปตั้งรับ ส่งกำลังออกไปเฝ้าระวัง ถ้าเห็นหุ่นยนต์ระดับสูงก็ให้รีบกลับมารายงานโดยด่วน

เทียนิวมองหุ่นยนต์ระดับสูงตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ น้ำลายก็ยังหยดเป็นทางอีกรอบ

หยางป๋อมาถึงที่นี่ผ่านทางอุโมงค์ใต้ดินนั่นแหละ ส่วนเทียนิวถูกนำมาด้วย เพราะถ้ำที่เทียนิวอยู่นั้นเป็นทางตัน ไม่งั้นก็คงไม่โดนพวกมนุษย์กลายพันธุ์จำนวนมากมาล้อมไว้แบบนี้หรอก

(จบบท)