บทที่ 33 เปลี่ยนหน้า

หลังเสร็จงาน หยางป๋อก็พิจารณาหุ่นยนต์นี้อย่างละเอียด ถึงแม้จะดูล้าสมัยและดูเงอะงะคล้ายกับหุ่นยนต์ในการ์ตูนสมัยก่อน หัวเหลี่ยมและดูล้าสมัย ไม่เหมือนกับหุ่นยนต์ระดับสูงในปัจจุบันที่ดูมีความเป็นศิลปะมากกว่า

“ดูเหมือนว่าที่ฉันโดนด่าในฟอรั่มเกมก็มีเหตุผลนะ” หยางป๋อมองดูดาบพลาสม่าที่มีใบมีดยาวถึง 5 เมตร คิดถึงตอนที่ดาบนี้ฟันลงบนตัวนกตัวเล็ก ในใจบ่นว่าตัวเองเกินไปจริงๆ

แน่นอนว่า การยอมรับว่าทำเกินไปก็ยอมรับ แต่การจะทำหรือไม่ทำนั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง คล้ายกับพวกนักการเมืองที่เมื่อไม่กี่วันก่อนยังเรียกร้องในที่ประชุม แต่สองวันให้หลังก็โดนจับไปแล้ว

“ถ้าเอาเจ้านี่กลับโลกได้ล่ะก็...” หยางป๋อมองดูอย่างละเอียด แต่ไม่ได้เดินขึ้นบนพื้นโลหะเพราะมีเส้นเตือนภัย

หลังการฝึกสิบวัน ตอนนี้หยางป๋อสามารถเปลี่ยนหน้าได้อย่างรวดเร็วภายในหนึ่งวินาที มองกระจกสะท้อนตัวเอง เปลี่ยนหน้าได้วินาทีละหน้า หน้าผู้ชาย หน้าผู้หญิง แต่โครงกระดูกไม่สามารถเปลี่ยนได้มาก มีเนื้อบนหน้ามากขึ้นหรือน้อยลงเท่านั้น

การควบคุมคลื่นเสียง หยางป๋อสามารถควบคุมแม่นยำได้ในระยะหนึ่งร้อยเมตรแล้ว

หยางป๋อยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ดีดนิ้วหนึ่งที ใบไม้ในสวนห่างออกไปร้อยเมตรถูกลมพัดแล้วแตกเป็นเสี่ยงๆ

ทั้งกระบวนการโจมตีใช้เวลาเพียง 0.3 วินาที ไกลกว่านี้หยางป๋อคิดว่าไม่มีความหมายอะไร เวลาเท่านี้สำหรับคนธรรมดาแล้วไม่ได้มีอะไรมาก แต่สำหรับผู้กลายพันธุ์แล้ว สามารถทำอะไรได้มากมาย

เป้าหมายที่ต้องจัดการคือผู้อยู่อาศัย หยางป๋อจะใช้วิธีพวกนี้ไหม? ฟาดสองสามทีก็การันตีว่าทำให้อีกฝ่ายเรียกตำรวจได้แล้ว

ความสามารถในการล่องหนนี้แทบจะไร้เทียมทาน มองดูตัวเองที่หายไปในกระจก ทั้งตัวหายไปหมด ตามหลักแล้วกระจกควรสะท้อนภาพว่างเปล่า แต่กลับสะท้อนกำแพงด้านหลังออกมา

นี่เป็นการเปลี่ยนแปลงของพลังงานภายในตัวเอง

หยางป๋อสรุปออกมาได้อย่างหนึ่งคือ พลังที่แสดงออกมาของผู้กลายพันธุ์นั้น เป็นเพียงภาพลักษณ์ภายนอก แต่แก่นแท้จริงๆ คือพลังงานภายในร่างกาย

เหมือนกับไฟฟ้าบนโลก ที่ถูกแปลงผ่านเครื่องต่างๆ เป็นเสียง ภาพ ลม ความร้อน แสง และอื่นๆ ซึ่งเป็นเพียงภาพลักษณ์ภายนอก

ความสามารถที่ผู้กลายพันธุ์แสดงออกมา แท้จริงแล้วเป็นแค่การแปลงพลังงานภายในเท่านั้น

"รอให้กิจกรรมนี้จบ ก็จะซื้อบ้าน ต้องซื้อที่มีใต้ดินใหญ่มากๆ มาฝึกควบคุมพลังงานไฟฟ้ากับพลังงานแสงด้วยตัวเอง" หยางป๋อเปลี่ยนชุด แล้วออกจากห้อง ตอนนี้หยางป๋อไม่นอนก็ได้ เหนื่อยก็ชาร์จไฟ ง่วงก็ชาร์จไฟ หิวก็กินข้าว อาจจะไม่กินก็ได้ แต่หยางป๋อรู้สึกท้องว่างเปล่าถ้าไม่กิน

ในห้องจัดแสดงมีหุ่นยนต์หกตัวแล้ว นอกจากลิเบอเรเตอร์ตัวแรก ที่เหลือก็สวยงามทั้งหม รูปทรงสวยงามเป็นเส้นสาย ดูจากดีไซน์แล้ว เป็นหุ่นที่ใช้ได้ทั้งบนบก ในน้ำ และบนฟ้า บนตัวมีอาวุธเป็นดาบเลเซอร์ ปืนเลเซอร์ และมีขาตั้งยิงขีปนาวุธด้วย

มีสีฟ้า สีชมพู และสีเขียว

“อืม?” อีกสามวันงานแสดงก็จะเริ่มแล้ว ห้องแสดงอื่นๆ มีสิ่งของมากมายวางอยู่ แต่ไม่รู้ว่าเป็นอะไร เข้าไปดูไม่ได้ หยางป๋อมาวันนี้เห็นว่าหน้าหุ่นยนต์ทุกเครื่องมีป้ายแสดงขนาดใหญ่ คาดว่าจะเป็นคำอธิบาย

ที่นี่ไม่มีการใช้อุปกรณ์อัจฉริยะใดๆ เลย ยิ่งกว่านั้นยังมีตัวกำบังแรงสูงด้วย เพราะความสามารถของผู้กลายพันธุ์มีหลากหลายมาก บางคนสามารถควบคุมข้อมูลได้ ดังนั้นงานแสดงที่มีสิ่งของเทคโนโลยีสูงจึงไม่สามารถใช้อุปกรณ์อัจฉริยะได้ กลัวว่าจะถูกขโมยข้อมูลสำคัญ

บริษัทไดเมนชั่นโพรเจคท์เพิ่งโปรโมทอย่างหนัก มีข่าวว่างานแสดงครั้งนี้จะถูกบันทึกในประวัติศาสตร์ หยางป๋อคิดในใจว่าไม่รู้ว่ามีเทคโนโลยีใหม่อะไรบ้าง แต่ตัวเองเป็นแค่ผู้อยู่อาศัย ไม่เข้าใจวิทยาศาสตร์ และไม่เข้าใจกฎหมายที่ไม่ค่อยมีใครรู้จัก

ทำไมไม่เข้าใจ ก็เพราะเป็นชนชั้นต่ำ ไม่มีไบโอชิป จำอะไรไม่ได้

ดังนั้นผู้อยู่อาศัยที่ทำผิดกฎหมาย ถ้าไม่มีผลร้ายแรงและเป็นครั้งแรก มักจะไม่ถูกลงโทษ เพราะสามารถบอกว่าไม่รู้ว่าผิดกฎหมาย

แน่นอนกฎหมายที่เข้าใจยากก็เหมือนกฎหมายในโลกเดิมที่ห้ามมีคนว่างงานในฟลอริดา

ดีดนิ้วหนึ่งทีในหัวหยางป๋อก็ปรากฏโครงสร้างหุ่นยนต์เหล่านี้ หนึ่งในหุ่นยนต์ที่ใหญ่ที่สุดสูงถึงสิบสองเมตร สีฟ้าทั้งตัว และยังเห็นห้องขับขี่ที่โปร่งใสขนาดใหญ่

แต่ดูโครงสร้างก็ไม่มีประโยชน์ เพราะหยางป๋อไม่เข้าใจ โครงสร้างหุ่นยนต์เหมือนๆ กันทั้งนั้น นอกจากหุ่นยนต์รูปทรงผิดปกติบางแบบ หุ่นยนต์มีหลายประเภท นอกจากหุ่นรบยังมีหุ่นสำหรับทำงานด้วย

วันถัดมาหยางป๋อฝึกความสามารถของตัวเองตอนกลางวัน แล้วตรวจสอบราคาบ้านในหลายที่ เลือกที่ถูกใจมาบางแห่ง ที่น่ารำคาญคือเพราะคอนเสิร์ตครั้งนี้ ราคาบ้านกลับพุ่งขึ้น

ด้านเกมหยางป๋อไม่ได้เข้าไปอีก เพราะคิดว่ามีแต่พลังแต่ไม่พอ ร่างกายต้องพักบ้าง

“แปลกจัง” ติดต่อกันสามคืน ป้ายแสดงของหุ่นยนต์อื่นๆ ในห้องแสดงมีคำอธิบายทั้งหมด

เช่นหุ่นยนต์ที่สูงที่สุด ติดตั้งแบตเตอรี่ต้านสสารรุ่นใหม่ล่าสุด ติดตั้งเกราะพลังงานครอบคลุมทั้งตัว ติดตั้งสมองกลช่วยเหลือรุ่นใหม่ล่าสุด และมีปืนอนุภาคพลังสูง และใช้โลหะพลังงานในส่วนสำคัญบางส่วน

แบตเตอรี่ต้านสสารนี่ ความสามารถในการทำงานต่อเนื่องและกำลังระเบิด เป็นร้อยเท่าของแบตเตอรี่นิวเคลียร์ที่หยางป๋อใช้ในเกม

หุ่นยนต์นี้มีความเร็วชั่วขณะทะลุ 16 เท่าของความเร็วเสียง…

หลังเลิกงาน หยางป๋อเพิ่งพบว่ามีคนมากมายขนาดนี้เป็นครั้งแรก ด้านนอกโดมความบันเทิงมีคนจำนวนไม่น้อยกำลังรออยู่ ดูท่าทางบางส่วนเป็นนักข่าวอะไรประมาณนั้น หยางป๋อออกจากทางเดินพนักงานโดยตรง ภายนอกโดมความบันเทิง ตำรวจในชุดเกราะเสริมกำลังรักษาความสงบเรียบร้อยอยู่

หยางป๋อกลับบ้าน อาบน้ำเสร็จแล้วเปิดเน็ต บริษัทไดเมนชั่นโพรเจคท์มีการประกาศข่าวใหญ่วันนี้ หยางป๋อคาดว่าจะเกี่ยวข้องกับหุ่นยนต์ลิเบอเรเตอร์ เพราะแค่ป้ายแสดงของหุ่นยนต์ลิเบอเรเตอร์ไม่มีข้อมูลอะไรเลย

หนึ่งทุ่มครึ่ง อีกครึ่งชั่วโมงจะถึงงานแสดงสินค้าที่โดมความบันเทิง ข่าวของบริษัทไดเมนชั่นโพรเจคท์ในเน็ตก็ระเบิดขึ้น

หยางป๋อรีบเปิดวีดีโอโปรโมทของบริษัทไดเมนชั่นโพรเจคท์ ภายในมีผู้ชายเสียงมีเสน่ห์พูด และมีภาพปรากฏขึ้น

“เราอยู่ห่างจากการทดลองกระโดดมิติครั้งแรก 1500 ปี”

“การกระโดดมิติที่มีคนครั้งแรก 1000 ปี”

“ในช่วง 1000 ปีนี้ เราได้ทำการกระโดดมิติหลายพันล้านครั้ง ทำให้สังคมมนุษย์มีการเชื่อมโยงกันมากขึ้น”

“วันนี้ บริษัทไดเมนชั่นโพรเจคท์ของเรา นำเสนอสิ่งประดิษฐ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมนุษยชาติ สิ่งที่ปรากฏในนวนิยายและภาพยนตร์มากมาย อุปกรณ์เก็บของในมิติ”

“นี่คือหุ่นยนต์ลิเบอเรเตอร์ นี่คือปุ่มเก็บของในมิติ ดูกันให้ดี”

ในภาพ มีคนถือสิ่งที่เหมือนกับกุญแจรถในยุคหยางป๋อ ด้านบนมีผลึก ด้านข้างมีปุ่มสีแดงและสีเงิน

มือข้างหนึ่งกดปุ่มสีเงิน หุ่นยนต์ลิเบอเรเตอร์ในวีดีโอหายไปทันที

“อาจมีคนตั้งข้อสงสัย อาจมีคนบอกว่าเป็นการตัดต่อวิดีโอ เราบริษัทไดเมนชั่นโพรเจคท์จะจัดแสดงให้ทุกคนดูที่โดมความบันเทิงนี้ สิ่งประดิษฐ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ” เสียงยังคงอธิบาย ขณะกดปุ่มสีแดง หุ่นยนต์ก็ปรากฏขึ้น

“ว้าว” หยางป๋อก็ตกใจ จากนั้นก็เห็นข่าวว่าหน้าห้องแสดงของบริษัทไดเมนชั่นโพรเจคท์มีคนรอเต็มไปหมด หุ้นของบริษัทพุ่งขึ้นแน่นอน และก็มีผู้เชี่ยวชาญบางคนที่หยางป๋อไม่รู้จักบอกว่าเป็นไปไม่ได้

(จบบท)