บทที่ 123 พบศัตรูตัวฉกาจ

ฐานทัพนี้กว้างใหญ่มาก นอกจากแท็งก์บรรจุนับพันแล้ว ยังมีที่พัก ที่ทำกิจกรรม โรงอาหาร แต่ทุกจุดจะมียามคอยเฝ้าอยู่

"พวกนี้จะถูกลักพาตัวมารึเปล่านะ?" จู่ๆความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัวของหยางป๋อ ทำเขาตกใจเล็กน้อย

ที่นี่แทบไม่มีกล้องวงจรปิดอะไรเลย หยางป๋อไม่รู้ว่าเป็นเพราะอิทธิพลจากดาวดวงนี้ หรือกลัวจะเก็บหลักฐานเอาไว้

ระบบอัจฉริยะก็มีน้อย แม้แต่ประตูก็ยังเป็นแบบมือจับแบบโบราณ แน่นอนว่าที่ประตูก็มียามยืนเฝ้า ดูเหมือนยามพวกนี้จะไม่ใช่มนุษย์กลายพันธุ์ แต่ก็ดูจากภายนอกไม่ออกหรอก

หยางป๋อตั้งใจว่าจะไม่ยุ่งเรื่องชาวบ้าน เพราะองค์กรที่สามารถทำเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ที่นี่ได้ ไม่ใช่เรื่องง่ายๆแน่ บางทีอาจมีกองทัพสหภาพหรือบรรดาธุรกิจใหญ่ รวมถึงเจ้าหน้าที่ทางการของสหภาพเองยอมอำนวยความสะดวกให้ก็ได้

อย่างไรก็ตาม ดาวดวงนี้ยังไม่อยู่ในเขตอำนาจของสหภาพ การทำเรื่องผิดกฎหมายบ้างก็เป็นเรื่องปกติ

แต่เมื่อหยางป๋อเหลือบไปเห็นเครื่องหมายบนชุดป้องกันของคนคนหนึ่งโดยบังเอิญ เขาก็ตัดสินใจว่าจะต้องสอดมือเข้ามาจัดการเรื่องนี้ให้ดี

"ขออย่าให้เป็นอย่างที่คิดเลยนะ" เครื่องหมายนี้คือตราสัญลักษณ์ของบริษัทยาพันธุกรรมที่เคยหวังจะกำจัดหยางป๋อไปก่อนหน้านี้

หยางป๋อจำได้ว่าดูเหมือนบริษัทยาพันธุกรรมไม่ได้มีธุรกิจผลิตชุดป้องกันนี่นา

แต่ก็เป็นไปได้ว่าชุดป้องกันนี้อาจจะซื้อมือสองมาจากที่อื่น แต่ก็มีโอกาสไม่มากนัก เพราะของแบบนี้ใช้แล้วมักจะกำจัดทิ้งทันที ไม่มีใครกล้านำมาใช้ซ้ำหรอก

"แต่ข้อมูลในเน็ตก็อาจจะไม่ถูกต้องนัก เพราะสถานะของตัวเองมีข้อจำกัด ข้อมูลที่ค้นได้น่าจะถูกแก้ไขแล้ว" หยางป๋อบ่นในใจ

ตอนนี้หยางป๋อรู้สึกผิดหวังกับสหภาพนี่มากขึ้นเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าเบื้องหลังตระกูลและบริษัทใหญ่ต่างๆของสหภาพกำลังทำเรื่องสกปรกอะไรกันอยู่บ้าง

แต่ก็ใช่ ตราบใดที่สังคมประกอบด้วยมนุษย์ ก็ย่อมมีด้านมืดเสมอ

"สูตรน้ำเลี้ยงนี้ใช้ไม่ได้ ใช้เวลานานไป ผลผลิตก็ไม่ดี ประสิทธิภาพการใช้พลังงานต่ำเกินไป" หยางป๋อแอบย่องเข้าไปในห้องประชุมตอนที่นักวิจัยพวกนั้นกำลังประชุมกัน แล้วไปซ่อนตัวอยู่มุมหนึ่งเพื่อฟัง

"พวกมนุษย์กลายพันธุ์พวกนั้นก็ฉลาดขึ้นเรื่อยๆ เอาวัตถุดิบหายากมาให้น้อยลงทุกที"

"ก็ไม่มีทางอื่น ไม่ได้มีแค่เราที่ผลิตหุ่นยนต์ชีวภาพ ยังมีอีกหลายเจ้าด้วย แถมพวกมันก็ตั้งราคาต่ำมาก"

"ดูท่าทางต้องทำให้มนุษย์กลายพันธุ์พวกนั้นใช้ความพยายามให้มากขึ้น ยิ่งกระตุ้นให้เกิดความขัดแย้งภายในระหว่างพวกมัน พวกมันก็จะยิ่งเลือกใช้อุปกรณ์ของเรา"

"ตอนนี้การสื่อสารขาดหายไป ติดต่อกับสำนักงานใหญ่ไม่ได้ ไม่รู้ว่าครั้งนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น เหมือนตั้งแต่มาที่นี่ก็ไม่เคยขาดการสื่อสารเลยนี่"

"พอแล้ว อย่าคุยเรื่องอื่นกันเลย ปรับปรุงสูตรน้ำเลี้ยงต่อไป ต้องเพิ่มประสิทธิภาพการใช้พลังงานของตัวอย่างให้ได้..."

หลังจากนั้นก็เป็นศัพท์เทคนิคที่หยางป๋อไม่เข้าใจยาวเหยียด พอหยางป๋อกำลังรู้สึกผิดหวัง จู่ๆก็มีคนหนึ่งพูดขึ้น

"ตามผลการทดลองล่าสุด ขั้นตอนต่อไปเราสามารถรับซื้อกระดูกของสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์ เพื่อใช้ผลิตอาวุธพลังงานให้มนุษย์กลายพันธุ์ได้แล้ว" ชายวัยกลางคนพูดขึ้นมา

"โครงการนี้ต้องขออนุมัติจากบริษัทใหญ่ก่อนไม่ใช่หรือ เราที่นี่ไม่มีอำนาจอนุมัติ?"

"เราสามารถลองผลิตชิ้นงานตัวอย่างได้ แล้วนำไปให้ชนเผ่ามนุษย์กลายพันธุ์ใช้ก่อน เพราะอาวุธพลังงานที่ชนเผ่าส่วนใหญ่ใช้อยู่ก็ด้อยคุณภาพอยู่แล้ว"

"แบบนี้เราจะสามารถเข้าไปแทรกแซงตลาดอาวุธพลังงานของมนุษย์กลายพันธุ์ได้ ทำให้ต่อไปพวกมันไม่ต้องหลอมอาวุธพลังงานเองอีก"

"แผนนี้ดี ใช้อาวุธพลังงานกระดูกราคาถูกเข้าไปชิงส่วนแบ่งตลาดอาวุธพลังงานโลหะ ถ้าเมื่อไหร่ที่เราครอบครองตลาดอาวุธพลังงานของมนุษย์กลายพันธุ์ได้ทั้งหมด พวกมนุษย์กลายพันธุ์ก็จะไม่หลอมอาวุธพลังงานเอง แต่จะเอาโลหะพลังงานมาแลกอาวุธพลังงานกระดูกของเราแทน"

"แบบนี้จะช่วยให้เราสืบทราบถึงกำลังที่แท้จริงของชนเผ่ามนุษย์กลายพันธุ์ได้ด้วย แถมยังเอาข่าวเหล่านี้ไปขายต่อให้องค์กรอื่นได้อีก"

หยางป๋อที่กำลังแอบฟังอยู่ข้างๆก็พอจะเข้าใจภาพรวมแล้ว ก็คือบริษัทนี้ครอบครองเทคโนโลยีใหม่ ที่สามารถนำกระดูกของสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์มาหล่อขึ้นรูป แล้วผลิตเป็นอาวุธพลังงานได้

มนุษย์กลายพันธุ์เองก็สามารถหลอมอาวุธพลังงานได้ ก่อนหน้านี้ หยางป๋อก็ได้ทักษะการหลอมหลอมซึ่งได้มาจากการฆ่ามนุษย์กลายพันธุ์ไปไม่กี่คน

"นายทุนพวกนี้ช่างแสนดำมืดจริงๆ" หยางป๋อฟังถึงตรงนี้ก็ได้แต่วิจารณ์ในใจ แต่ถ้านึกตามนั้นก็ใช่ ถ้าเป็นไปตามแผนของพวกนี้ สุดท้ายตลาดอาวุธพลังงานของมนุษย์กลายพันธุ์จะต้องถูกอาวุธกระดูกพลังงานราคาถูกแย่งชิงไปแน่ๆ

สิ่งที่หยางป๋อสนใจก็คือในช่องเก็บของของหุ่นยนต์ยังมีกระดูกก้อนโตๆติดอยู่อีกชิ้น ไม่รู้ว่าพวกนี้จะสามารถหล่อขึ้นรูปให้เขาได้ไหมนะ?

คิดไปคิดมา หยางป๋อก็ใช้พลังล่องหนออกไป จากนั้นเดินทางไปไกลจากฐาน แล้วหยิบตัวอย่างพันธุกรรมออกมา ซึ่งก็คือตัวอย่างของผู้นำดาบดำ

หยางป๋อเปลี่ยนร่างเป็นชายคนนั้น ทั้งชุดเกราะรบและอย่างอื่นก็เปลี่ยนด้วย จากนั้นก็แบกค้อนกระดูกใหญ่ยักษ์ เดินไปยังฐานทัพเมื่อครู่

ถ้าอีกฝ่ายยอมทำการค้าก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าไม่ยอมก็จะบุกเข้าไปขู่บังคับให้ทำ

"ใครน่ะ!?" เสียงทักเข้ามาดังๆตั้งแต่ยังไม่ทันถึงประตูทางเข้าที่มียาม

"เป็นข้าเอง!" หยางป๋อตะโกนตอบอย่างไม่สบอารมณ์ พร้อมทั้งเผยร่างของตัวเองออกมา

จริงๆแล้วตอนนี้หยางป๋อก็ยังมีความลังเลอยู่บ้าง ถ้าคนที่นี่ไม่รู้จักเขาจะทำอย่างไรดี?

"อ้าว ที่แท้ก็ท่านนายพลนี่เอง" ยามหนึ่งในสองคนเห็นร่างของหยางป๋อแล้วก็ร้องขึ้นอย่างเข้าใจ

หยางป๋อถอนหายใจอย่างโล่งอก ดูเหมือนว่าคนที่เขาปลอมแปลงเป็นนั้น เคยมาที่นี่มาก่อน

"หัวหน้าของพวกเจ้าอยู่ไหน? บอกเขาออกมา ข้ามีของดีจะให้ดู" หยางป๋อไม่ได้เดินเข้าไปในทางเดิน แต่ยืนตะโกนจากด้านนอก เพราะเขาไม่รู้ขั้นตอน และเดาว่าผู้นำมนุษย์กลายพันธุ์คงไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปข้างใน

ยามคนหนึ่งรีบตอบทันที "ท่านนายพล คุณรอสักครู่ พวกเราจะแจ้งเดี๋ยวนี้ล่ะ"

ยามทั้งสองไม่เห็นจะทำอะไร แต่อีกสักพักก็มีชายในชุดเกราะรบเดินออกมาจากข้างใน แต่มองไม่เห็นหน้าของเขาชัดนัก พอเห็นหยางป๋อก็หัวเราะฮ่าๆ "ท่านนายพลมาที่นี่มีธุระอะไรกัน"

"ของชิ้นนี้ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ พวกเจ้ามีวิธีแก้ไขมันบ้างไหม?" หยางป๋อโบกค้อนกระดูกในมือไปมาพลางถาม

ชายวัยกลางคนมองค้อนกระดูกอย่างประหลาดใจ นี่มันอาวุธของผู้นำมนุษย์กลายพันธุ์คนนั้นไม่ใช่หรือ? ทำไมมาอยู่ในมือของเจ้านี่ได้?

"ท่านนายพลอยากให้แก้ไขยังไงล่ะ?" ชายวัยกลางคนถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ช่วยเปลี่ยนรูปลักษณ์หน่อย ให้คนจำไม่ได้ก็พอ แล้วถ้าเปลี่ยนสีได้ก็จะดีมาก"

"อ้อ เรื่องนี้ไม่มีปัญหาครับ ไม่มีอะไรที่พวกเราทำไม่ได้หรอก" ชายวัยกลางคนพอเข้าใจแล้ว นี่คงอยากจะอำพรางตาคนอื่น แต่ก็ยังสงสัยในใจ นายพลดาบดำคนนี้ถือค้อนกระดูกนี่ไปก็ใช้ไม่ได้สักหน่อยนี่นา

"จะใช้เวลานานแค่ไหน? เสร็จแล้วข้าจะมาเอา" หยางป๋อได้ยินแบบนั้นก็โยนค้อนกระดูกให้ทันที แล้วถามกลับ

ส่วนเรื่องที่จะมีคนบอกว่าความลับของค้อนกระดูกจะรั่วไหล มันเป็นไปไม่ได้ หยางป๋อตั้งใจจะใช้พลังล่องหนแอบเข้าไปตรวจดู ถ้าพวกนี้จะขโมยข้อมูลค้อนกระดูกของเขา เขาก็แค่เอาชีวิตไปซะก็จบเรื่อง

(จบตอน)