บทที่ 63 สมองเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

ป.ล. ตอนนี้ผู้แต่งได้ชื่อใหม่ของแรดเกราะเงินแล้วนะครับ เป็น 铁牛(เทียหนิว) แปลว่า วัวเหล็ก

หยางป๋อพึมพำ สายตาจับจ้องไปที่เรดาร์อย่างเอาเป็นเอาตาย เรดาร์แสดงให้เห็นร่องรอยการเคลื่อนไหวของฝูงปลาใต้น้ำ

แม้ไม่รู้ว่าครั้งก่อนที่ระเบิดจับปลามันเกิดอะไรขึ้น แต่ถ้าจะแอบเข้าใกล้เขาได้ในพื้นที่นี้ ก็มีทางเดียวคือใต้น้ำเท่านั้น

ครั้งก่อนเรดาร์ของเขาไม่เจอมนุษย์กลายพันธุ์ซะด้วย แต่จากการแจกแจงของฝูงปลาก็บอกได้ว่ามีคนอยู่ข้างล่าง ความสามารถในการรับรู้ของฝูงปลาเหนือกว่าเรดาร์มากโข

แน่นอน ไม่นานหยางป๋อก็สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของฝูงปลา เลือดเนื้อของปลาที่ถูกระเบิดตายเมื่อครู่นี้ดึงดูดปลาจำนวนไม่น้อยมาที่นี่ ปลาพวกนี้ว่ายมาอย่างกระจัดกระจาย แต่ตอนนี้เห็นปลาบางตัวรีบหลบหนีอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้พื้นที่ตรงนั้นว่างเปล่า

นี่มันอะไรกัน ต้องมีเรื่องแน่ๆ เห็นอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ

พอดีตอนนั้นเอง หยางป๋อเห็นหุ่นยนต์ด้านหลังบนเรดาร์ เขาจึงบินข้ามไปอีกฝั่งของแม่น้ำในทันที หยางป๋อเลือกจุดที่มีแม่น้ำไหลเข้าสู่ทะเลสาบ

หลังจากลงจอด หยางป๋อหยิบระเบิดไฮโดรเจนขนาดเล็กสองลูก แล้วก็เห็นมีหุ่นยนต์ระดับสูงกว่าสิบตัวลงจอดตรงจุดที่เขาเพิ่งยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ และยังมีอีกสองสามตัวไม่รู้หายไปไหน

"ไอ้วิปริต ไอ้หน้าตายวิปริต" จู่ๆ ก็มีเสียงหวานๆ ของหุ่นสีแดง ทั้งตัวเหมือนเปลวไฟ แถมยังใช้มือหุ่นชี้มาทางเขาด้วย พร้อมด่าเขา

หยางป๋อแกว่งระเบิดขนาดจิ๋วในมือ แล้วแขวนกับตัว ก่อนจะชูนิ้วกลางใส่อีกฝ่าย!

"ไอ้วิปริต!"

"ไอ้เลว"

"ไอ้สัตว์"

"ไอ้บ้า!" หุ่นยนต์อีกฝ่ายพากันด่าเขา

ตอนนี้มีหุ่นยนต์อีกกลุ่มมาถึง หยางป๋อเห็นดังนั้นจึงเปิดเครื่องยนต์บินของหุ่นบินขึ้นไปกลางอากาศ

จากนั้นก็ร่อนตัวลงมา มือถือระเบิดไฮโดรเจนขนาดเล็กอยู่สองลูก ถอดสลักนิรภัยออก ตอนอยู่ห่างผิวน้ำ 100 เมตร หุ่นก็เปลี่ยนทิศทางรวดเร็ว ปล่อยระเบิดทั้งสองลงไปในน้ำอย่างรวดเร็ว

"ฮ่าๆ!"

"ฮ่าฮ่า สะใจจริงๆ!"

"พี่ชาย คุณสุดยอดมาก ระเบิดมันเลย" พวกกลุ่มสับนกเห็นเหตุการณ์นี้ต่างหัวเราะลั่นในช่องคลื่นความถี่หุ่นยนต์

ตูม! ตูม!

สองลูกระเบิดไฮโดรเจนขนาดจิ๋วระเบิดใต้ผิวน้ำ ส่วนหยางป๋อตอนนี้รู้สึกเหมือนมันไม่เหมือนเดิม

"เมื่อกี้ที่ฉันควบคุมหุ่นบินรู้สึกราบรื่นแปลกๆ เกิดจากทักษะการบินหรือเปล่านะ" หยางป๋อนึกไอเดียขึ้นมาในใจ

พวกกลุ่มความยุติธรรมกำลังถ่ายทอดสดอยู่พอดี ผู้ชมนับไม่ถ้วนเห็นหยางป๋อกล้าใช้ระเบิดไฮโดรเจนจับปลา ปฏิกิริยาแรกคือมันเป็นคนป่วย

"โห ไอ้นี่มันป่วยป่ะวะ เดินไประเบิดจับปลา ระเบิดไฮโดรเจนพวกนั้นไม่ต้องใช้เหรียญเกมหรือไง?"

"ฉันก็ว่ามันป่วยนะ"

"ต้องเป็นโรคจิตชัวร์"

"ใช่ๆ ไม่แน่อาจจะเป็นคนดังบางคนในโลกจริงมาระบายอารมณ์ในเกมก็ได้ ฉันเคยได้ยินมาว่ามีคนดังบางคนแปลกมากๆ เลยนะ"

"อืม อืม ไม่น่าใช่แฮะ..."

แต่อีกไม่กี่วินาที ทุกคนก็รู้สึกผิดปกติ เพราะในคลื่นน้ำที่ถูกกระแทกด้วยระเบิดไฮโดรเจนขนาดจิ๋วนั้น มีร่างคนกว่าสิบกำลังพุ่งเข้าใส่พวกกลุ่มความยุติธรรม

"มนุษย์กลายพันธุ์!"

"มนุษย์กลายพันธุ์ขั้นสูง"

คนดูไลฟ์สตรีมถึงกับอ้าปากค้าง นี่มันมนุษย์กลายพันธุ์โผล่มาได้ไงวะเนี่ย

"ห่า พวกนี้มันมนุษย์กลายพันธุ์จากเขตอันตรายด้วย" แต่เดิมทีกลุ่มสับนกมาดูเพื่อความสนุก คิดไม่ถึงว่าจู่ๆ เหตุการณ์จะกลับตาลปัตรขึ้นมา

"พี่ใหญ่ จะทำยังไงดี?"

"ยิงปืนไม่ได้นี่หว่า พวกนั้นกำลังต่อสู้กับกลุ่มความยุติธรรม"

"พี่ใหญ่พูดถูก พวกเราบินให้สูงหน่อยดีกว่า"

"ใช่ๆ เราไม่ได้เป็นสไนเปอร์ระยะไกลนี่นา" ผู้เล่นกลุ่มสับนกพูดพร้อมกับยกปืนเลเซอร์ว่าตัวเองไม่ใช่พวกโจมตีระยะไกล

"ใช่ บินสูงๆ เลย"

แล้วก็ยิ่งบินสูงขึ้นไปอีกเพื่อถ่ายวิดีโอดูอย่างสนุกสนาน

กลุ่มความยุติธรรมเพิ่งปะทะหน้ากันก็เสียหุ่นยนต์ระดับสูงไปแล้วสามตัว มนุษย์กลายพันธุ์กลุ่มนี้มีแขนเปลี่ยนแปลงเป็นเคียวขนาดใหญ่คล้ายตั๊กแตนสองอัน ส่องแสงสีเขียวเรืองรอง ตัวสูงกว่าสองเมตร

"พี่ใหญ่ กลุ่มความยุติธรรมก็แค่กลุ่มเด็กน้อยนี่หน่า เพิ่งปะทะหน้ากันก็เสียหุ่นไปสามตัวแล้ว อื้ม อื้ม"

"ฮ่าๆ ไอ้พวกนี้ถึงกับส่งหุ่นระดับสูงไปล่อให้สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ คิดไม่ถึงว่าฝั่งตัวเองจะโดนก่อนเลย" เสียงพูดคุยคึกคักผ่านคลื่นสื่อสารระหว่างหุ่นบนท้องฟ้า

พวกนี้เคลื่อนที่เร็วมาก กระโดดขึ้นมาจากในน้ำ สามตัวที่แข็งแกร่งที่สุดกระโดดขึ้นหุ่นยนต์ระดับสูงได้ทันที ตัวแดงเป็นตัวแรก เคียวสีเขียวเรืองแวบเดียวก็แทงทะลุห้องนักบินเลย หัวหุ่นยนต์ก็ถูกฟันขาดด้วย

หัวหุ่นยนต์มีอุปกรณ์ต่างๆ รวมอยู่มากมาย และทำจากโลหะที่แข็งแกร่งที่สุด แต่ก็ถูกมนุษย์กลายพันธุ์ฟันขาดได้ในพริบตา

หุ่นยนต์พวกนี้เพิ่งจะด่าหยางป๋ออยู่เมื่อครู่เอง ใครจะรู้ว่าจู่ๆ จะมีมนุษย์กลายพันธุ์โผล่ออกมากว่าสิบตัว เสียงเตือนภัยในหุ่นยนต์ดังสนั่นหวั่นไหวไปถึงแก้วหู

ผู้เล่นบางส่วนดันคันบังคับโดยสัญชาตญาณ หุ่นทั้งตัวก็บินขึ้นไปหรือถอยหลัง หลบหนีรอดไปได้

แต่ส่วนที่เหลือก็โดนมนุษย์กลายพันธุ์อีกสองสามตัวกระโดดขึ้นหุ่น ถูกสังหารในพริบตา

แล้วในวินาทีถัดมา พวกมันก็ดำดิ่งลงไปในน้ำบนพื้น หายวับไปเลย

เมื่อครู่คลื่นกระแทกจากการระเบิดของระเบิดทั้งสองลูกสูงนับเมตร คลื่นยักษ์ซัดเข้าหาฝั่งทะเลสาบ

หยางป๋อไม่ได้เข้าไปยุ่งกับมนุษย์กลายพันธุ์ เพราะอย่างแรกเขายังไม่มั่นใจ อีกฝ่ายเร็วเกินไป

อย่างที่สอง ในสายตาเขา ศัตรูที่เห็นชัดๆ ไม่น่ากลัวเท่าไหร่ อีกอย่างถ้าเขาฆ่ามนุษย์กลายพันธุ์เอง ไม่รู้ว่าจะได้ทักษะขยะอะไรมา ยังไม่เท่ายั่วยุพวกมันให้ไปจัดการคนพวกนั้นต่อเลย

หยางป๋อบันทึกเสียงด่าเขาของคนพวกนั้นเอาไว้ ถ้ามีโอกาสเจอกันจริงๆ เขาไม่ว่าหรอก แต่ถ้าเจอคนไม่ดีซักนิด เขาจะให้มันรู้ว่า "จอมสับนก" เป็นใครกันแน่...

แต่สิ่งที่ทำให้หยางป๋อรู้สึกแปลกใจคือ กลุ่มคนนี้เหมือนแบ่งเป็นสองส่วน กลุ่มที่อยู่สูงกว่าพื้นดินหลายร้อยเมตรมีสิบกว่าตัว ถือปืนกับปืนใหญ่เลเซอร์ทั้งนั้น แต่กลับเฉยเมยไม่ยอมช่วย

"พี่ชาย เจ๋งจริงๆ!" หุ่นยนต์สิบกว่าตัวนี้ ดูเหมือนจะไม่ใช่รุ่นสูงนัก เป็นหุ่นรุ่นที่เจ็ดแปด หนึ่งในหุ่นพวกนี้เปิดเสียงภายนอก ชูนิ้วโป้งให้หยางป๋อ

หยางป๋อตกใจเล็กน้อย นี่มันทำอะไรของมันน่ะ?

"อ๊าา!! อุบาทว์ ต่ำช้า ไอ้บ้า!"

คนของกลุ่มความยุติธรรมแทบคลั่ง คราวนี้เสียหุ่นระดับสูงถึงสิบเอ็ดตัว แถมยังถูกมนุษย์กลายพันธุ์ระเบิดอีก

"สมน้ำหน้า"

"ใช่ ไอ้พวกหน้าโง่ เล่นเกมยังจะมาจู้จี้จุกจิกอีก"

"ใช่ๆ"

"พวกเรากลับไปคุยในฟอรัมกันเถอะ ไอ้พวกหน้าโง่กลุ่มความยุติธรรมนี่อายหนักแล้ว"

หยางป๋อมองกลุ่มคนที่ถือปืนเลเซอร์กับปืนใหญ่เลเซอร์ พากันบินจากไปโดยตรง

"ไอ้เวร เอ็งรอดูละกัน" กลุ่มที่มาก่อนทิ้งคำพูดไว้ประโยคหนึ่งแล้วก็ไป

มองซากหุ่นยนต์บนพื้นดิน หยางป๋อยักไหล่ เสบียงของเจ้าเทียหนิวมีมาแล้ว

หยางป๋อใช้เหรียญเกม 100,000 เหรียญเพื่อเช่ายานบินขนส่ง นำซากหุ่นยนต์สิบเอ็ดตัวไปส่งที่ดินแดนของเทียหนิว

คนในฐานก็งงไปตาม ค่าเช่ายานบินขนส่งนี่คิดตามพื้นที่อันตราย แม้ครั้งนี้หยางป๋อขนของไปไกล แต่ส่วนใหญ่ก็อยู่ในเขตปลอดภัย ค่าส่งก็เลยถูกมาก

"ท่านผู้บังคับบัญชา ผลวิเคราะห์ออกมาแล้วครับ จากข้อมูลในวิดีโอ มนุษย์กลายพันธุ์พวกนี้น่าจะเป็นเผ่าดาบดำลึกลับนั่นเอง" ทางด้านฐาน มีคนมารายงานกับผู้บังคับบัญชา

"เผ่าดาบดำ? ไม่นึกเลยว่าพวกมันจะใช้ชีวิตอยู่ในน้ำ งั้นไอ้หุ่นลิเบอเรเตอร์นั่นรู้ได้ยังไง?" ผู้บัญชาการฐานขมวดคิ้ว หรือทุกอย่างจะเป็นเรื่องบังเอิญ

"ท่านผู้บังคับบัญชา อาจเป็นไปได้ไหมว่าผู้เล่นในหุ่นลิเบอเรเตอร์เป็นทหารผ่านศึก ในหมู่พวกเราก็มีทหารผ่านศึกเกษียณอยู่นะครับ ถึงจะมีมาตรการรบกวนให้พวกเขาจำอะไรไม่ได้ แต่ยังไงมันก็เป็นแค่มาตรการเท่านั้น" มีคนถามขึ้นมา

"ช่วงนี้ไม่รู้ทำไม ติดต่อกับผู้บัญชาการกองเรือไม่ได้เลย" ผู้บัญชาการฐานมองท้องฟ้าอย่างลังเล

หยางป๋อโยนซากหุ่นยนต์เป็นตัวๆ วางไว้ที่ปากถ้ำของเจ้าเทียหนิว ดวงตาเล็กๆ ของมันมองกองหุ่นยนต์เท่าภูเขาอย่างไม่เชื่อสายตา

พอยานบินขนส่งไปแล้ว หยางป๋อก็ตะโกนบอก "เทียหนิว ข้ามาหาเจ้าแล้ว ของพวกนี้เป็นไงบ้าง?"

ทันทีที่ได้ยินเสียงหยางป๋อ เทียหนิวก็เข้าใจทันที แล้วก็หันหลังเดินเข้าไปในถ้ำ หยางป๋อคิดในใจ "คราวนี้เจ้าเทียหนิวจะให้ของดีอะไรมา"

(จบบทนี้)