“พวกเจ้าฝึกก่อนเถอะ ข้าเป็นคนสุดท้ายเอง” เก่อหงจี้พูดด้วยรอยยิ้ม

ปกติแล้วในค่ายไม่มีอันตรายใดๆ แต่การระวังตัวอยู่เสมอย่อมดีกว่า

จางฟงฉยงยิ้มและกินโอสถเหนือสามัญโดยไม่ปฏิเสธ

เฉินเฟมองโอสถในมือ เงยหน้าขึ้นแล้วกินมัน โอสถเหนือสามัญละลายอยู่ในปากและกลายเป็นพลังงานมากมายแผ่ไปทั่วร่าง

พลังเข้าใจต้นกำเนิดเริ่มดูดซับพลังงานเหล่านี้ทีละส่วน

เฉินเฟยประหลาดใจเล็กน้อย ประสิทธิภาพของโอสถเหนือสามัญที่เพิ่มลูกปัดประหลาดเข้าไปแรงกว่าที่เฉินเฟยคิดไว้มาก พื้นฐานมันแตกต่างจากโอสถอื่น

แม้แต่โอสถทะยานเนินเขายังเทียบกับโอสถเหนือสามัญเม็ดนี้ไม่ได้

หากให้บอกส่วนที่แตกต่าง มันอาจคล้ายกับการดูดซับปราณหยวนโดยตรงแต่ดูดซับได้ง่ายกว่าและไม่สร้างภาระหนักให้ร่างกาย

หลังจากนั้นไม่นาน เฉินเฟยลืมตาขึ้นพบว่ามู่หลางเทากับจางฟางฉยงฝึกเสร็จแล้ว ส่วนเก่อหงเจี๋ยกำลังฝึกอยู่

“ยังมีโอสถเหนือสามัญอีกหนึ่งเม็ด แต่เจ้าไม่ต้องรีบร้อนกินมัน ตอนนี้ในร่างกายพวกเรามีฤทธิ์สมุนไพรอยู่ไม่น้อย รอให้ดูดซับจนหมดก่อนแล้วค่อยกิน” จางฟางฉยงพูดด้วยรอยยิ้ม

“ขอบคุณศิษย์พี่หญิงที่เตือน”

เฉินเฟยพยักหน้าไม่ปฏิเสธ ตามจริงแล้วฤทธิ์สมุนไพรของโอสถเหนือสามัญในร่างกายเฉินเฟยถูกดูดซับหมดแล้ว นอกจากพลังเข้าใจต้นกำเนิดขั้นยังมีสยบมังกรคชสาร

สยบมังกรคชสารขั้นสยบร่างกายเป็นการเสริมสร้างการควบคุมของร่างกายอย่างต่อเนื่องโดยเริ่มจากดูดซับปราณหยวนของฟ้าดิน การดูดซับโอสถเหนือสามัญและเปลี่ยนเป็นพลังภายในจึงไม่สร้างแรงกดดันต่อเฉินเฟยแม้แต่น้อย

ด้วยเหตุนี้เฉินเฟยจึงใช้เวลาฝึกฝนมากกว่าจางฟางฉยงเล็กน้อย และตอนนี้ได้ฝึกเสร็จแล้ว

ครู่ต่อมา เก่อหงเจี๋ยฝึกเสร็จและลืมตาขึ้น

“ต้องขอบคุณโอสถที่ศิษย์น้องเฉินหลอม ข้ากังวลอยู่เลยว่าอาการบาดเจ็บจะส่งผลต่อวันพรุ่งนี้หรือไม่ แต่ข้าคงกังวลมากเกินไป” ใบหน้าเก่อหงเจี๋ยเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“หากมีโอสถมากกว่านี้ข้าคงไม่ต้องมาเสี่ยงโชคกับการหารอยต่อ” จางฟางฉยงถอนหายใจ

“หากไม่มาเสี่ยงแล้วจะหาลูกปัดประหลาดจากไหน”

เก่อหงเจี๋ยยิ้มเล็กน้อย วันนี้ทักษะธนูของเฉินเฟยสร้างความประหลาดใจมาก แม้พวกเขาจะเจอรอยต่อปลอมแต่ก็ยังจัดการมันได้อย่างง่ายดาย

ไม่ต้องพูดการได้รับลูกปัดเก็บปราณหยวน อย่างน้อยชีวิตยังปลอดภัยดีอยู่

แค่เรื่องนี้อย่างเดียวก็ทำให้เก่อหงเจี๋ยพอใจมากแล้ว

เช้าตรู่วันต่อมา หลังกินข้าวเสร็จเฉินเฟยและคนอื่นไปที่ดินแดนลมประหลาด

เก่อหงเจี๋ยหยิบของเหลวยกจิตที่ได้รับในวันนี้ออกมา เมื่อเขากำลังดื่มเฉินเฟยก็เอื้อมมือไปหยุดไว้ เก่อหงเจี๋ยหันไปมองเฉินเฟยอย่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

“วันนี้ให้ข้าลองได้หรือไม่?” เฉืนเฟยพูดเสียงเบา

เก่อหงเจี๋ยขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ได้ปฏิเสธทันทีแต่ก็ไม่เห็นด้วยเช่นกัน

ของเหลวจิตใช้ในการค้นหารอยต่อ หน้าที่ของมันคือปรับปรุงความไวต่อปราณหยวน มันจะทำให้การรับรู้ปราณหยวนดีขึ้นเล็กน้อยตามฐานฝึกฝนของนักยุทธ์

แน่นอนว่าหากไม่อยู่ระดับขัดเกลาทวาร การรับรู้ปราณหยวนจะเบาบางมาก เช่นเดียวกับระดับขัดเกลาอวัยวะภายใน พูดได้ว่าเพียงดีกว่าหลอมกระดูกและขัดเกลาไขกระดูก

“แบ่งของเหลวยกจิตให้สามส่วน บางครั้งนักธนูจะมีสัญชาตญาณแปลกๆ” เฉินเฟยพูดด้วยรอยยิ้ม

“มอบให้ศิษย์น้องเฉินสามส่วนเถอะ เมื่อวานเจ้ากับข้าหาเจอไปแล้วแต่มันเป็นของปลอม” จางฟางฉยงมองเก่อหงเจี๋ยแล้วพูด

เก่อหงเจี๋ยคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะยอมแบ่งของเหลวยกจิตเล็กน้อยซึ่งเป็นจำนวนที่รับได้

และมันเป็นอย่างที่จางฟางฉยงพูด แม้พวกเขาทั้งสองจะค้นหาด้วยพลังทั้งหมด ผลสุดท้ายจะเจอหรือไม่เจอก็เป็นอีกเรื่อง

“ระวังด้วย!”

เก่อหงเจี๋ยมอบของเหลวยกจิตและแนะนำบางอย่างเพราะผู้ค้นหาต้องอยู่ด้านหน้าและต้องแบกรับความเสี่ยง

เฉินเฟยพยักหน้ารับของเหลวยกจิตมาดม มันมีกลิ่นคาวฉุน เฉินเฟยไม่รู้ว่าสกัดมาจากอะไรเช่นกัน

เฉินเฟยเงยหน้าดื่มของเหลวยกจิตในขวดประมาณสามส่วน รสชาติในปากทำให้ดวงตาเฉินเฟยหรี่ลงเล็กน้อย

เฉินเฟยหลับตาลงอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งก็พบว่าความรู้สึกที่ได้รับจากดินแดนประหลาดแตกต่างจากเดิม

“เจ้าคงสัมผัสได้ถึงปราณหยวนบางส่วน นั่นจึงทำให้รู้สึกต่างไปจากปกติ” เมื่อเห็นท่าทางเฉินเฟยจางฟางฉยงจึงอธิบายด้วยรอยยิ้ม

เฉินเฟยพยักหน้า เดินนำมู่หลางเทาและคนอื่นเข้าไปในเมือง

รอยต่อในดินแดนประหลาดอยู่ไม่คงที หลังผ่านไประยะหนึ่งรอยต่อหล่านั้นจะเปลี่ยนที่อยู่เอง โชคดีที่การเปลี่ยนแปลงนี้ไม่ได้เคลื่อนไหวไปมาและอยู่ในระดับที่กำหนด

ดังนั้นทั้งสี่คนจึงไม่ได้เริ่มจากลานบ้านที่พวกเขาจากไปเมื่อวาน แต่เริ่มใหม่จากตำแหน่งตรงกลางเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่พลาดจุดใด

เฉินเฟยยืนอยู่ในลานบ้านโดยไม่ขยับ เก่อหงเจี๋ยและคนอื่นมองเฉินเฟยอย่างสงสัย

เฉินเฟยไม่ได้อธิบายและกระตุ้นจี้หยก เนื่องจากเฉินเฟยจงใจซ่อนมันไว้ทั้งสามคนจึงไม่เห็นแสงสลัวของจี้หยก

เฉินเฟยคิดว่าวิธีค้นหาของเก่อหงเจี๋ยเมื่อวานมีประสิทธิภาพต่ำเกินไป ไม่เพียงแต่ประสิทธิภาพต่ำเท่านั้น แต่ยังต้องเดิมพันในตอนท้ายด้วย

หลังกลับมาค่ายเมื่อวานเฉินเฟยก็คิดเรื่องนี้และตัดสินใจลองใช้จี้หยกดู

อาวุธกึ่งวิญญาณนี้ถือเป็นยาครอบจักรวาลอย่างแทเจริง ในระหว่างการต่อสู้ หากใช้มันกับศัตรูอย่างกะทันหันจะได้ผลลัพธ์ที่ดีมาก ก่อนหน้านี้ใช้มันช่วยดูดซับปราณหยวนยังได้ผลดีเช่นกัน

ตอนนี้เฉินเฟยต้องการดูว่ามันสามารถเสริมประสิทธิภาพของเหลวยกจิตได้หรือไม่ เพื่อที่จะได้หารอยต่อได้อย่างชัดเจน

ความเยือกเย็นในใจเฉินเฟยสั่นสะท้านและสงบลง โลกที่เฉินเฟยรับรู้เปลี่ยนไปทันใด เฉินเฟยรับรู้ถึงเส้นบางที่ครอบคลุมดินแดนประหลาดอย่างหนาแน่น

สถานที่ที่เส้นเหล่านี้หนาแน่นที่สุดอยู่ในส่วนลึกที่สุดของเมืองซึ่งมีจุดดำลึกเกือบทำให้ผู้คนสิ้นหวัง เมื่อเทียบกับส่วนลึกของเมือง สถานที่อื่นล้วนดีกว่ามากแต่ก็ยังมีจุดดำอยู่ไม่น้อย

“มันได้ผล!”

พลังจิตใจของเขาหมดลงอย่างต่อเนื่อง เฉินเฟยกระโดดขึ้นไปบนกำแพงลานบ้าน มุ่งไปที่ลานภายในระยะร้อยหมี่โดยไม่สนใจระยะทาง

“ตรงนั้น!”

ในการรับรู้ของเฉินเฟย ลานบ้านที่ห่างออกไปหลายสิบหมี่มีจุดดำ ตรงนั้นมีเส้นสีดำหลายสิบเส้นเหมือนปลาหมึกลอยอยู่ มันส่งเสียงสะท้อนไปบนท้องฟ้าถึงส่วนลึกของเมือง

เก่อหงเจี๋ยทั้งสามตกใจเมื่อเห็นเฉินเฟยกระโดดขึ้นไปบนกำแพงลานบ้าน พวกเขารีบตามไปอยู่ด้านหน้าเพื่อปกป้องรอบด้านของเฉินเฟย

“ที่นี่แหละ!”

เฉินเฟยพูดจบก็หยุดใช้พลังของจี้หยก ในช่วงเวลาสั้นๆนี้เขาใช้พลังจิตใจมากกว่าครึ่ง

“ได้!”

เก่อหงเจี๋ยทั้งสามพยักหน้าโดยไม่คัดค้าน เนื่องจากเฉินเฟยเป็นผู้หารอยต่อพวกเขาจึงไม่คัดค้าน

ทั้งสี่เดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง แม้เฉินเฟยจะไม่พบอันตรายใดในการรับรู้เมื่อครู่ แต่อย่างไรก็ควรระวังให้มาก

ด้วยระยะห่างหลายสิบหมี่ทั้งสี่จึงใช้เวลากว่าหนึ่งเค่อในการมาถึงลานบ้านที่เฉินเฟยเห็น

“ศิษย์พี่เก่อ รอยต่อปลอมจะมีสิ่งแปลกประหลาดซ่อนอยู่ รอยต่อจริงจะรองรับการทำงานของดินแดนประหลาด ข้าเข้าใจถูกหรือไม่?” เฉินเฟยหันมามองเก่อหงเจี๋ยแล้วถาม

“สามารถเข้าใจแบบนั้นได้ แต่แท้จริงแล้วยากที่จะแยกแยะออก เราทำได้เพียงหาที่ละรอยต่อแล้วทดสอบมัน” เก่อหงเจี๋ยพยักหน้าพูด

“ในดินแดนประหลาดนี้มีรอยต่อจริงกี่อัน?” เฉินเฟยถาอย่างสงสัย

“ข้าไม่รู้ แต่คาดว่ามีหลายร้อย บางทีอาจมีมากกว่านั้น” เก่อหงจี้พูดด้วยความไม่แน่ใจ

“ศิษย์น้องเฉิน เจ้าพบอะไรงั้นหรือ?” มู่หลางเทาอดไม่ได้ที่จะถาม

“ใช่ ลานบ้านนี้มีรอยต่อหนึ่งอัน”

เฉินเฟยชี้ด้านหน้าและใช้จี้หยกอีกครั้ง ในระยะใกล้ จุดดำนั้นชัดเจนยิ่งขึ้น ทุกคนต่างรู้สึกถึงการสั่นสะเทือนของปราณหยวนภายในนั้นได้อย่างแผ่วเบา

หากบอกว่ารอยต่อจริงรองรับการทำงานของดินแดนประหลาด โอกาสที่รอยต่อนี้จะเป็นของจริงก็สูงมาก

ดวงตาเก่อหงเจี๋ยทั้งสามเป็นประกาย เก่อหงเจี๋ยหยิบของเหลวยกจิตออกมาดื่มบ้าง

เก่อหงเจี๋ยไม่ได้ต้องการยืนยันว่าสิ่งที่เฉินเฟยพูดเป็นความจริงหรือไม่ เพียงแค่เขาต้องการหาจุดทำลายรอยต่อนี้

หากรอยต่อเป็นของปลอม เขาจะได้รับบาดเจ็บคนแรกแทนที่จะเป็นเฉินเฟยซึ่งอยู่ในระดับหลอมกระดูก

“ไม่ต้องดื่ม ข้าจะทำลายมันด้วยธนู”

เฉินเฟยหยุดเก่อหงเจี๋ย ในขณะเดียวกันให้ทุกคนยืนอยู่ในระยะปานกลาง หากรอยต่อเป็นของปลอม การโจมตีมันจะอ่อนลงเล็กน้อย หากเป็นของจริง พวกกเขาจะดูดซับปราณหยวนที่พวยพุ่งออกมาได้

เก่อหงเจี๋ยลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า

เฉินเฟยง้างธนูและหยุดใช้พลังของจี้หยก ในเวลานี้อาศัยการเหนี่ยวนำเล็กน้อยจากของเหลวยกจิต

ในขณะเดียวกัน เคล็ดชำระต้นกำเนิดของเฉินเฟยหมุนเวียนอย่างรวดเร็ว หากมีการโจมตีจิตใจมันจะช่วยปิดกั้นส่วนหนึ่งให้เฉินเฟย

“ฟิ้ว!”

เสียงลูกธนูพุ่งผ่านดังขึ้น เฉินเฟยทั้งสี่ยืนเตรียมพร้อม จ้องมองลูกธนูขณะที่มันเจาะเข้าไปในรอยต่อ

มีเสียงดังขึ้นราวกับมีอะไรแตก ก่อนที่จะเข้าใจว่ามันคืออะไร ทันใดนั้นมีปราณหยวนพุ่งออกมาจากรอยต่อ

คลื่นปราณหยวนทำให้เฉินเฟยทั้งสี่ที่พร้อมเผชิญอันตรายกลับมามีสติ

แต่ร่างกายเริ่มดูดซับปราณหยวนเอง วิชายุทธ์เริ่มหมุนเวียนเองตามสัญชาตญาณ

เฉินเฟยหลับตาลง รู้สึกถึงปราณหยวนในร่างกายที่ถูกย่อยและเปลี่ยนเป็นพลังภายในจึงอดไม่ได้ที่จะยิ้ม

เพียงพริบตาเดียวปราณหยวนที่พุ่งออกมาก็หยุดลง เนื่องจากดินแดนประหลาดพบว่ารอยต่อได้รับความเสียหายมันจึงซ่อมแซมตัวเองและยับยั้งปราณหยวนไว้

ทั้งสี่ลืมตาขึ้น เก่อหงเจี๋ยและจางฟางฉยงฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์จากอาการบาดเจ็บเมื่อวานด้วยคลื่นปราณหยยวนนี้ แม้แต่อาการบาดเจ็บเล็กน้อยที่หลงเหลือจากความล้มเหลวในการทะลวงระดับขัดเกลาทวารยังเหมือนหายไปเล็กน้อย

เฉินเฟยที่ใช้พลังจิตใจเกือบหมดได้ฟื้นฟูกลับมาไม่น้อย และพลังภายในที่เพิ่มขึ้นทำให้เฉินเฟยยิ้มออกมา

นอกจากนี้เฉินเฟยยังพบว่าปราณหยวนของดินแดนประหลาดแตกต่างจากโลกภายนอก อย่างน้อยปราณยวนในโลกภายนอกก็ไม่มีผลฟื้นฟูพลังจิตใจมากนัก

นี่อาจเป็นเหตุผลที่ผู้อาวุโสและศิษย์ของสำนักกระตือรือร้นที่จะมาที่แห่งนี้

“มีบางอย่างอยู่ตรงนั้น!”

มู่หลางเทาชี้ด้านล่างรอยต่อเมื่อครู่และตะโกนอย่างประหลาดใจ