เหรินจงหยางมองเฉินเฟยแล้วรู้สึกเหมือนเคยรู้จักกันมาก่อน เหรินจงหยางรู้สึกว่ารู้จักเฉินเฟย แต่เมื่อคำพูดจะออกปาก เขากลับไม่สามารถบอกชื่อและจำไม่ได้ว่าพวกเขาเคยพบกัน

“อยากกินผลไม้ไหม หวานอร่อยเลย!”

เฉินเฟยตะโกนโดยถือพุทราไว้ในมือและยื่นไปทางสาวชาวบ้าน สาวชาวบ้านเหลือบมองเฉินเฟยอย่างเย็นชา หยิบพุทราจากมือเฉินเฟยแล้วเอาเข้าปากในคำเดียว

“อึก....”

เหรินจงหยางพยายามจะหยุดสาวชาวบ้านเมื่อเห็นการกระทำของนาง กำลังปวดท้องอยู่แท้ๆ กินแบบนั้นได้อย่างไร เดี๋ยวอาการปวดก็แย่ลงหรอก

สาวชาวบ้านเคี้ยวอย่างแรง เฉินเฟยหยิบแอปเปิ้ลกับมันเทศขาวจากตะกร้าอย่างรวดเร็ว เฉินเฟยมีประสบการณ์ขายผลไม้แล้ว

ต้องมอบสามผลให้ผู้อื่นพร้อมกัน ไม่เช่นนั้นพอคนอื่นรู้ตัวก็จะไม่ซื้ออีก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงลูกค้าเดิมซื้อซ้ำเลย

เมื่อเฉินเฟยพบคนหนึ่ง เขาจะขายอย่างรวดเร็วและไปหาคนอื่นต่อ

สาวชาวบ้านกำลังเคี้ยวพุทรา มันไม่มีรสชาติเลย พอมองแอปเปิ้ลและมันเทศขาวที่เฉินเฟยยื่นให้ สาวชาวบ้านลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบพวกมันมากินในคำเดียว

เฉินเฟยยกยิ้มมุมปาก หายใจเข้า โบกมือ และทอดตับหมูในอากาศ แอปเปิ้ล พุทรา และมันเทศขาวปรากฏในตะกร้าอีกครั้ง

เหรินจงหยางเหลือบมองสาวชาวบ้าน พอเห็นท่าทางประหลาดของเฉินเฟย เขาก็สับสนเล็กอยู่ครู่หนึ่ง

ไม่เพียงแต่เหรินจงหยางที่สับสน สาวชาวบ้านสับสนเช่นกัน ข้ากินอะไรเข้าไป? ควรดูดซับต้นกำเนิดไม่ใช่หรือ? ข้าดูดซับอะไร?

หายใจ โบกมือ ทอดตับหมู? นี่มันเรื่องประหลาดอะไรกัน?

“เอาอีกไหม?”

เฉินเฟยหยิบแอปเปิ้ลจากตะกร้าแล้วถามสาวชาวบ้านอย่างไม่มั่นใจ

สาวชาวบ้านมองเฉินเฟยอย่างเย็นชา หยิบเงินสามเหวินจากหน้าอกมอบให้เฉินเฟยอย่างไม่เต็มใจ

เฉินเฟยถอนหายใจด้วยความเสียดายและหันไปมองเหรินจงหยาง

คนแปลกหน้าที่คุ้นเคย ความรู้สึกนี้แปลกยิ่งนัก เฉินเฟยลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วหันไปมองคนอื่นในโถงการแพทย์แทนที่จะขายผลไม้ให้เหรินจงหยาง

คนรับใช้ที่เข้าออกโถงการแพทย์ตลอดเวลารับรู้ถึงการจ้องมองของเฉินเฟย พวกเขาทำเป็นมองไม่เห็นและทำงานของตัวเองต่อไป

หากเมื่อก่อนเจอคนขายผลไม้ประเภทนี้ พวกเขาจะรีบพุ่งเข้าไปเหมาผลไม้ทันที ตราบใดที่กินผลไม้จนหมดก็ไม่ต้องจ่ายเงิน

แต่ตอนนี้สาวชาวบ้านกินไปสามผลและต้องจ่ายสามเหวิน มองอย่างไรก็ผิดปกติ

เฉินเฟยถอนหายใจด้วยความเสียดาย หันไปมองเหรินจงหยาง ทั้งสองสบตากัน

เหรินจงหยางเหลือบสาวชาวบ้านจากนั้นหันไปขอความช่วยเหลือจากเฉินเฟยผ่านสายตา แม้จะจำไม่ได้ว่าเคยพบเฉินเฟยที่ไหน แต่เขารู้สึกไว้วางใจเฉินเฟยอย่างอธิบายไม่ถูก

เหรินจงหยางไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับสาวชาวบ้าน นางยังเรียกร้องให้ตรวจชีพจรต่อไป เหรินจงหยางรู้สึกว่าต้องปฏิเสธ แม้ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่เหรินจงหยางรู้ดีว่าหากเป็นแบบนี้ต่อไปอาจเกิดเรื่องร้ายแรงบางอย่าง

เฉินเฟยเห็นสายตาของเหรินจงหยาง ในใจเฉินเฟยเต็มไปด้วยความรู้สึกอยากช่วย

“เจ้าเป็นอะไรหรือ?” เฉินเฟยมองสาวชาวบ้าน

“ปวดท้อง!”

สาวชาวบ้านมองเฉินเฟยและพูดอย่างเศร้าหมอง “เจ้าเป็นหมอหรือ? ทำไมไม่รักษาข้าล่ะ? ฉันข้าปวดท้องยิ่งนัก โปรดช่วยด้วย!”

ปากบอกให้ช่วย แต่สีหน้าของสาวชาวบ้านกลับเย็นชาจนทำให้หนังหัวชาวาบ

“ข้าไม่รู้วิธีรักษา”

เฉินเฟยส่ายหน้า มองตะกร้าของตัวเองแล้วเริ่มหยิบผลไม้ออกมา เฉินเฟยจำได้เรือนรางว่าตัวเองเหมือนจะเคยหลอมโอสถ

ทักษะการแพทย์ไม่ดีนัก แต่ในบรรดาโอสถเหล่านั้นมีหลายอย่างที่สามารถรักษาร่างกายได้โดยตรง เพียงแต่มีน้อยคนที่จะทำเช่นนี้ เพราะโอสถมีราคาแพงและปกติแล้วจะไม่ใช้โอสถรักษาโรคปกติ

เฉินเฟยค้นตะกร้าและหยิบผลไม้ออกมาสองลูก ผลไม้สองลูกนี้ทำให้เฉินเฟยรู้สึกว่ามันเกี่ยวข้องกับโอสถแก้พิษและโอสถรักษา

ปวดท้อง ไม่ว่าจะกินของไม่ดีหรือเป็นโรค โอสถแก้พิษและโอสถรักษาน่าจะมีประโยชน์ทั้งคู่

แต่ตอนนี้มันเป็นผลไม้ แล้วจะเปลี่ยนเป็นโอสถได้อย่างไร?

เฉินเฟยกำลังคิดว่าจะบอกสาวชาวบ้านอย่างไรว่าตามจริงแล้วนี่เป็นโอสถสองชนิด เงินสองเหวินในแขนเสื้อสั่นเล็กน้อยแล้วสลายไป ผลไม้สองลูกในมือเฉินเฟยกลายเป็นโอสถสองเม็ด

เฉินเฟยกระพริบตาปริบ สัมผัสเงินในแขนเสื้ออีกครั้ง เงินน้อยลงจริงๆ เฉินเฟยคาดไม่ถึงว่าจะใช้เงินแบบนี้ได้ด้วย

“หากเจ้าปวดท้อง ข้าคิดว่าการกินโอสถสองเม็ดนี้คงช่วยบรรเทาได้”

เฉินเฟยมองสาวชาวบ้านและแสดงโอสถในมือให้ดู สาวชาวบ้านกำลังจะหยิบมัน แต่เฉินเฟยดึงมือกลับมาก่อน

สาวชาวบ้านจ้องมองเฉินเฟย ดวงตานางแดงเลือด ลมปราณรอบตัวเยือกเย็นลึกลับเหมือนจะแช่งแข็งผู้คน

“จ่ายค่ารักษาหรือไม่?” เฉินเฟยไม่สนใจลมปราณโดยรอบและถามอย่างจริงจัง

โอสถเม็ดนี้สร้างจากเงินสองเหวิน ดังนั้นไม่อาจมอบมันให้สาวชาวบ้านโดยเปล่า การขายผลไม้จะทำให้ได้รับเงินคืน แต่เขาไม่อาจเสียเงินเพื่อรักษาคนอื่น

“ข้าจะจ่ายเงินเมื่อหายดี!” สาวชาวบ้านมองโอสถสองเม็ดด้วยสายตาละโมบ

“เจ้าแค่ปวดท้อง สิ่งนี้รักษาหายได้แน่นอน ไม่สามารถให้เจ้ากินก่อน พอบอกไม่ได้ผลก็จากไป!”

เฉินเฟยส่ายหน้าไม่เห็นด้วยกับคำพูดของสาวชาวบ้าน

สาวชาวบ้านจ้องมองเฉินเฟย ทันใดนั้นพูดด้วยรอยยิ้มมืดมน “ข้าจ่ายเงินแน่ หากได้ผลดีข้าจะจ่ายเพิ่มอีก!”

“ตกลง!”

เฉินเฟยยิ้มและยื่นโอสถสองเม็ดให้สาวชาวบ้าน สาวชาวบ้านมองโอสถในมือ มันถูกสร้างจากการหลอมโอสถจริง อันนี้ไม่เป็นเหมือนกับผลไม้ว่างเปล่าสามผลนั้นแน่!

ภายใต้สายตาคาดหวังของเฉินเฟย สาวชาวบ้านโยนโอสถสองเม็ดเข้าปากและกลืนลงคอโดยไม่เคี้ยว

ทันใดนั้นเฉินเฟยรู้สึกว่าความทรงจำสองอย่างหายไป แต่เฉินเฟยไม่ได้ตื่นตระหนก เขาจินตนาการว่ามีตะหลิวอยู่ในมือและเริ่มทอดมันเทศกับไก่ในอากาศ

ทันใดนั้นใบหน้าเย็นชาของสาวชาวบ้านแข็งทื่อ นางไม่มีทักษะด้านโอสถ มีเพียงทักษะการทำอาหารสองอย่างเท่านั้น สาวชาวบ้านหันคอแข็งทื่อไปมองเฉินเฟย ชายคนนี้เป็นตัวอะไรกันแน่?

อันนั้นคือโอสถแน่นอน แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการทำอาหาร นี่มันเกิดอะไรขึ้น!

เฉินเฟยจินตนาการว่าทอดมันเทศกับไก่จานหนึ่งในอากาศเพื่อนำความรู้สึกนั้นกลับมา เฉินเฟยรีบหันไปมองมองตะกร้า โอสถทั้งสองเม็ดปรากฏในตะกร้าอีกครั้ง

“ยังปวดท้องอยู่หรือไม่? ข้ายังมีโอสถอีกสองเม็ด?” เฉินเฟยหยิบโอสถจากตะกร้าด้วยรอยยิ้มและยื่นไปทางสาวชาวบ้าน

เหรินจงหยางด้านข้างมองภาพตรงหน้า เขาไม่รู้ว่าโอสถสองเม็ดนั้นจะมีผลต่อสาวชาวบ้านหรือไม่ แต่เหรินจงหยางรู้สึกว่าตอนนี้สาวชาวบ้านกำลังโกรธมาก

เหมือนนางอยากเข้าตะครุบเฉินเฟยตลอดเวลา มีเพียงการฉีกเฉินเฟยทั้งเป็นเท่านั้นถึงจะบรรเทาความโกรธในใจ

เหรินจงหยางกลืนน้ำลาย สาวชาวบ้านคนนี้ไม่ปกติ สีหน้าเหรินจงหยางหวาดกลัวตามสัญชาตญาณ แต่ทำให้สาวชาวบ้านโกรธได้แบบนี้ ดูแล้วเฉินเฟยจะไม่ปกติเช่นกัน

“มันไม่ได้ผล ท่านรักษาข้าต่อเถอะ!” สาวชาวบ้านมองเหรินจงหยาง

นางไม่เข้าใจเฉินเฟยเลย ทั้งๆที่เห็นชัดเจนขนาดนั้น

“บางทีอาจกินน้อยไปเลยไม่ได้ผล เจ้าลองกินเพิ่มอีกสักสองเม็ด” เฉินเฟยด้านข้างพูดชักชวน

สาวชาวบ้านมองเฉินเฟยอย่างเย็นชาและไม่ตอบเฉินเฟย นางตัดสินใจว่าจะไม่กินสิ่งที่เฉินเฟยมอบให้เด็ดขาด

“ข้าตรวจชีพจรเจ้าแล้ว การกินโอสถสองเม็ดนี้ทำให้อาการดีขึ้นแน่นอน”

หน้าผากเหรินจงหยางเหงื่อแตกพลั่กเมื่อได้ยินว่าสาวชาวบ้านต้องการให้ตัวเองรักษาต่อ เขารีบส่งเสริมโอสถสองเม็ดของเฉินเฟยทันที

“ดูสิ หมอบอกว่าโอสถนี้ใช้ได้!” เฉินเฟยยิ้ม

สาวชาวบ้านจ้องเหรินจงหยางด้วยตาแดงเลือด จากนั้นหันไปมองเฉินเฟย

“ไม่เจ็บแล้ว!”

สาวชาวบ้านกัดฟันแน่น แรงกัดมหาศาลทำให้ฟันเสียดสีกันจนเสียงกึกกักเหมือนฟันกำลังจะแตก

“โอ้ เช่นนั้นเอง” เฉินเฟยดึงโอสถกลับมาด้วยความเสียดาย

สาวชาวบ้านโยนเงินห้าเหวินเป็นค่ารักษาแล้วลุกขึ้นเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง เฉินเฟยหยิบเหรียญห้าเหวินขึ้นมาอย่างประหลาดใจ โอสถสองเม็ดขายได้ห้าเหวินเชียวหรือ

วิธีนี้มีประสิทธิภาพมากกว่าการขายผลไม้เสียอีก

เหรินจงหยางมองแผ่นหลังสาวชาวบ้าน ด้วยสายตาเหม่อลอย เหรินจงหยางรู้สึกว่าสาวชาวบ้านเหมือนจะน้ำหนักลดลงมากเมื่อเทียบกับเมื่อครู่ ก่อนที่เหรินจงหยางจะทันสังเกตให้ดี สาวชาวบ้านก็หายตัวไปแล้ว

เฉินเฟยเก็บเงินห้าเหวินอย่างมีความสุขและเงยหน้ามองเหรินจงหยาง ตำแหน่งแพทย์ค่อนข้างดี มันมีอนาคตมากกว่าคนเร่ขายมาก

เมื่อสัมผัสได้ถึงการจ้องมองของเฉินเฟย เหรินจงหยางจึงรีบลุกขึ้นขอบคุณ เฉินเฟยโบกมือด้วยรอยยิ้ม ตอนนี้เฉินเฟยอยากได้ข้อมูลเพิ่ม เขาจะทำงานที่นี่ได้อย่างไร?

เฉินเฟยเหลือบมองคนอื่นในโถงการแพทย์ แต่คนเหล่านั้นเมินเฉยสิ่งที่เกิดขึ้นและไม่ได้หยุดเฉินเฟยในการขายโอสถเมื่อครู่

“ข้าคงออกไปได้แล้ว” เหรินจงหยางพูดขึ้นกะทันหัน

“ออกไป?” เฉินเฟยหันไปมองเหรินจงหยางอย่างสงสัย

“เมื่อครู่ข้าไม่สามารถรักษาสตรีคนนั้นได้ ข้าจึงไม่สามารถออกไปได้ตามต้องการ ตอนนี้นางจากไปแล้ว ข้าจึงออกจากที่นี่ได้เช่นกัน”

เหรินจงหยางอธิบายว่าเมื่อเขาเผชิญกับสาวชาวบ้าน เขาอยากจะออกไปแต่ไม่อาจทำได้ หากเขายืนกรานทำแบบนั้น เหรินจงหยางรู้สึกว่าจะมีเรื่องร้ายแรงกว่าเกิดขึ้น

แต่ตอนนี้สาวชาวบ้านจากไปแล้ว ข้อจำกัดในการออกไปเหมือนจะถูกยกเลิก

เฉินเฟยเปลี่ยนสีหน้า นึกถึงจุดที่เขาขายผลไม้ครั้งแรก หลังจากคนรอบตัวหยุดซื้อ เขาจึงสามารถออกไปพร้อมกับคานไม้

ความสงสัยมากมายวนเวียนอยู่ในใจเฉินเฟย แต่ไม่นานเฉินเฟยก็ลืมความคิดเหล่านั้นไป

“หากไม่อยากเป็นหมอ เช่นนั้นข้าขอทำสักพักแล้วกัน”

เฉินเฟยนึกถึงเงินห้าเหวินเมื่อครู่ ในเมื่อเหรินจงหยางไม่ต้องการเป็นหมอ เช่นนั้นข้าจะเป็นเอง