“เจอหรือไม่?” จางฟางฉยงหันไปมองเก่อหงเจี๋ย

“ไม่เจอ ไปที่ต่อไป” เก่อหงเจี๋ยดูทุกสิ่งภายในและภายนอกลานบ้านแล้วส่ายหัว

ทุกคนตามเก่อหงเจี๋ยออกจากบ้านและกระโดดไปที่บ้านด้านข้าง

“ศิษย์พี่เก่อกำลังหารอยต่อของดินแดนประหลาดอยู่หรือ?” เฉินเฟยเดินไปหามู่หลางเทาแล้วถามเสียงต่ำ

“ใช่”

มู่หลางเทาพยักหน้า มองไปรอบด้านอย่างะวังและพูดเสียงต่ำ “เราไม่ใช่ศิษย์กลุ่มแรกที่มาดินแดนประหลาดแห่งนี้ ตามจริงแล้วสิ่งแปลกประหลาดส่วนใหญ่ในดินแดนประหลาดล้วนถูกฆ่าไปแล้ว เหลือเพียงบางส่วนที่แข็งแกร่งมากหรือซ่อนตัวอยู่”

เมื่อเห็นเฉินเฟยฟังอย่างจริงจัง มู่หลางเทาจึงเลียปากแล้วพูดต่อ “สิ่งแปลกประหลาดเหล่านี้ไม่ใช่เป้าหมายของเรา พวกเรามาดินแดนประหลาดเพื่อค้นหารอยต่อและทำลายพวกมัน”

“ทำลายรอยต่อ มันให้ประโยชน์มากหรือ?”

เฉินเฟยถามด้วยความอยากรู้ แม้ว่าค่าผลงานที่สำนักมอบให้จะสูง แต่สำหรับระดับขัดเกลาอวัยวะภายในที่ไม่มีหวังในการทะลวงขระดับ แม้จะน่าดึงดูดใจแต่ก็ยังไม่ถึงขั้นต้องเอาชีวิตมาเสี่ยง

“แน่นอนว่ามีประโยชน์มาก”

จางฟางฉยงหันไปมองเฉินเฟยแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ทันทีที่รอยต่อของดินแดนประหลาดถูกทำลาย ปราณหยวนจำนวนมหาศาลจะหลั่งไหลออกมา ไม่ว่าอยู่ระดับใดก็สามารถดูดซับได้ทันที”

ดวงตาเฉินเฟยเป็นประกาย กลายเป็นว่าการทำลายข้อต่อมีผลประโยชน์โดยตรง

“ปราณหยวนไม่ได้มีประโยชน์ต่อการบ่มเพาะเท่านั้น มันยังสามารถฟื้นฟูอาการบาดเจ็บของจุดทวารหรือพลังจิตใจได้ นอกจากปราณหยวนแล้ว หากโชคดียังอาจได้เจอหินหยวนในรอยต่อด้วย” เมื่อเห็นท่าทางของเฉินเฟย จางฟางฉยงเลยยิ้มกว้างกว่าเดิม

“ใช่ นั่นเป็นเหตุผลที่ข้ายอมมาดินแดนประหลาด หากแสวงหาความมั่งคั่งโดยไม่ต่อสู้ ช่วงชีวิตนี้ข้าคงไม่มีโอกาสทะลวงระดับขัดเกลาอวัยวะภายใน” มู่หลงเทาฝืนยิ้ม

“แล้วจะหารอยต่อนี้อย่างไร?”

เฉินเฟยรู้สึกตื่นเต้นเมื่อได้ยินเรื่องนี้ รอยต่อเหล่านี้เป็นสมบัติต่อกัน ไม่น่าแปลกใจทีผู้คนเข้ามายังดินแดนประหลาดกัน

“ศิษย์พี่เพิ่งดื่มของเหลวยกจิตใจไปหนึ่งขวด สิ่งนี้จะทำให้สัมผัสได้ถึงปราณหยวนที่ไหลเวียนอย่างแผ่วเบาในดินแดนประหลาด แต่จำเป็นต้องเข้าไปใกล้ถึงจะรู้สึกถึงมันได้ ดังนั้นเราเลยต้องตามหาทีละแห่ง หากโชคดีก็จะเจอมัน” มู่หลงเทาอธิบาย

เฉินเฟยพยักหน้าและเข้าใจเรื่องส่วนใหญ่แล้ว เขาหยุดพูดและจดจ่อกับการระวังสิ่งรอบตัวเพื่อป้องกันไม่ให้สิ่งแปลกประหลาดพุ่งเข้ามา

เก่อหงเจี๋ยทั้งสี่เดินไปรอบบ้านต่างๆ แต่พวกเขาไม่พบรอยต่อแม้แต่อันเดียว และเฉินเฟยได้เห็นสิ่งอำนวยความสะดวกต่อการดำรงชีวิตของมนุษย์ในดินแดนประหลาดแห่งนี้

คาดว่าคงมีเหตุผลพิเศษที่เมืองประหลาดแห่งนี้จำลองเมืองมนุษย์อย่างสมบูรณ์

หนึ่งชั่วยาม สองชั่วยาม สามชั่วยาม ทั้งสี่คนไม่ได้อะไรเลย

ในเมืองใหญ่แห่งนี้ พวกเขาทั้งสี่เป็นเหมือนมด แม้จะใช้เวลาไปมากมายแต่ก็ค้นหาได้อย่างจำกัด

เนื่องจากรอยต่อต้องพึ่งพาการรับรู้ การแยกแยะด้วยตาเปล่าจึงเป็นไปไม่ได้ ด้วยเหตุนี้เก่อหงเจี๋ยจึงรับรู้บ้านทุกหลังอย่างรอบคอบ

สิ่งนี้ต้องใช้พลังจิตอย่างมาก ในช่วงสองสามชั่วยานนี้ทั้งสี่คนหยุดพักไปหลายครั้ง

“ข้าจะแทนที่เอง เจ้าไปพักเถอะ” จางฟางฉยงมองใบหน้าซีดเซียวของเก่อหงเจี๋ยแล้วพูดเสียงต่ำ

“ได้ ขอโทษที่ทำให้ลำบาก” เก่อหงเจี๋ยไม่พยายามทำตัวกล้าหาญ เขาหยิบของเหลวยกจิตใจส่งให้จางฟางฉยง

หนึ่งเค่อต่อมา พวกเขาทั้งสี่ออกเดินทางอีกครั้งโดยมีจางฟางฉยงเป็นผู้นำและเฉินเฟยทั้งสามคอยคุ้มกันพื้นที่โดยรอบ แม้พวกเขาจะไม่พบสิ่งแปลกประหลาดในตอนนี้ แต่ไม่มีใครกล้ารับประกัน

สิ่งแปลกประหลาดในดินแดนประหลาดถูกกวาดล้างไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่สิ่งแปลกประหลาดที่แข็งแกร่งอาจยังไม่ถูกค้นพบ หรืออาจถูกค้นพบแล้วแต่ศิษย์ที่เจอก็ตายไปแล้วเช่นกัน

ครึ่งชั่วยามต่อมา ทั้งสี่คนกำลังค้นหาในบ้านเล็กๆ จางฟางฉยงเดินไปด้านหน้าและหยุดอย่างกะทันหันด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“พบแล้วหรือ?” เก่อหงเจี๋ยมองสีหน้าจางฟางฉยงและถามอย่างตื่นเต้น

“ใช่ ความผันผวนของปราณหยวนที่นี่แตกต่างจากที่อื่น ข้าต้องรับรู้อย่างระวัง”

จางฟางฉยงพยักหน้าและเดินไปรอบลานบ้านทีละก้าว ครึ่งชั่วยามต่อมา จางฟางฉยงหยุดอยู่ข้างบ่อน้ำ

“ตรงนี้!” จางฟางฉยงจ้องด้านบนขวาของบ่อน้ำ

“แล้วต้องทำอย่างไรต่อ?” เฉินเฟยถาม

“แค่ใช้พลังภายในทำลายรอยต่อ”

เก่อหงเจี๋ยหันหน้าไปมองทั้งสาม สายตาเขาหยุดที่เฉินเฟยและพูด “เมื่อรอยต่อถูกทำลายจะมีปราณหยวนพุ่งออกมา แต่นั่นเป็นของรอยต่อจริงเท่านั้น”

เฉินเฟยผงะ รอยต่อจริงคืออะไร? หรือว่าในดินแดนประหลาดจะมีรอบต่อปลอมด้วย?

“มันมีทั้งของจริงและของปลอม สถานที่แห่งนี้คือดินแดนประหลาด หากเป็นรอยต่อจริงทุกอย่างคงคุยกันง่าย แต่หากเป็นของปลอม นอกจากไม่มีปราณหยวนแล้วยังจะโดนโจมตีเข้าจิตใจด้วย หากระดับปรับแต่งร่างกายโดนเข้าจะได้รับบาดเจ็บ!” เก่อหงเจี๋ยพูดเสียงทุ้ม

คำพูดเหล่านี้มีไว้สำหรับเฉินเฟย เพราะมีแค่เฉินเฟยที่เป็นมือใหม่ อีกสองคนรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว

“ผลกระทบนี้มีระยะไกลแค่ไหน ข้าสามารถทำลายรอยต่อด้วยธนูได้หรือไม่?” เฉินเฟยถาม

“ระยะโจมตีของรอยต่อปลอมไม่ไกลมากนัก ธนูสามารถทำลายมันได้เช่นกัน แต่ทั้งหมดนี้ขึ้นอยู่กับความจริงที่ว่ารอยต่อนั้นเป็นของปลอม”

เก่อหงเจี๋ยส่ายหน้าฝืนยิ้ม “หากรอบต่อเป็นของจริงแล้วทำลายมันด้วยธนู เมื่อปราณหยวนหลั่งไหลออกมาเจ้าจะไม่ได้รับประโยชน์ใดๆ ช่วงเวลานั้นจะสั้นมาก ยิ่งยืนใกล้จะยิ่งมีได้รับมาก”

เฉินเฟยตกใจและหันกลับมา

เนื่องจากตัดสินไม่ได้ว่าเป็นรอยต่อของจริงปรือปลอม ตอนนี้ทุกคนจึงทำได้เพียงเดิมพัน หากไม่ต้องการปราณหยวนก็ใช้ธนูทำลายจากระยะไกลได้เลย

แต่นักยุทธ์ที่เข้ามารับความเสี่ยงในดินแดนประหลาดต่างมาหาปราณหยวนจากรอยต่อทั้งนั้น พวกเขาต้องการใช้ปราณหยวนหล่อเลี้ยงจุดทวารและพลังจิตใจที่บาดเจ็บ

การมาดินแดนประหลาดล้วนต้องมาเดิมพัน เมื่อเจอรอยต่อและต้องเริ่มเดิมพัน พวกเขาย่อมไม่ยอมแพ้

“หากเป็นรอยต่อปลอมมันย่อมไม่มีประโยชน์ หลังโจมตีจิตใจแล้วจะมีสิ่งแปลกประหลาดพุ่งออกมา หลังฆ่าสิ่งแปลกประหลาดนี้อาจได้รับลูกปัดประหลาดที่อยู่ในตัวสิ่งแปลกประหลาด ลูกปัดประหลาดสามารถใช้หลอมโอสถได้ และผลของมันยังดีมาก” จางฟางฉยงพูด

เฉินเฟยยิ้ม นี่คือรางวัลชมเชยหรือ? ทำไมเขาไม่รู้สึกแบบนั้นเลย

ตอนแรกถูกโจมตีจิตใจ จากนั้นมีสิ่งแปลกประหลาดพุ่งออกมา ไมว่ามองอย่างไรก็อันตรายทั้งสิ้น

“หากมีสิ่งแปลกประหลาดโผล่ออกมา ต้องฆ่าสิ่งแปลกประหลาดตัวนั้นโดยเร็วที่สุด” เก่อหงเจี๋ยพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

“ล่อมันออกไปไม่ได้หรือ?” เฉินเฟยสับสนเล็กน้อย ถ้าเขาเอาชนะมันไม่ได้ ทางที่ดีที่สุดคือวิ่งหนี

“ล่อมันออกไปไม่ได้ สิ่งแปลกประหลาดจะอยู่ในดินแดนประหลาด และมันยังเคลื่อนไหวเร็วกว่าระดับขัดเกลาอวัยวะภายใน ตามจริงแล้วเมื่อสิ่งแปลกประหลาดวิ่งออกมาจากรอยจะเป็นช่วงที่มันอ่อนแอที่สุด หากปล่อยให้เวลาผ่านไปมันจะแข็งแกร่งขึ้น และถ้ามีลูกปัดประหลาดด้วยมันก็จะดูดซับด้วยตัวเอง”

“ตามจริงแล้วลูกปัดประหลาดถูกควบแน่นเพราะสิ่งแปลกประหลาดถูกรอยต่อกดทับนานเกินไป” เมื่อเห็นสีหน้าสงสัยของเฉินเฟย จางฟางฉยงจึงอธิบายให้ฟัง

เฉินเฟยพยักหน้า ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าการเดิมพันครั้งนี้คงเป็นสิ่งที่ต้องทำ

“ศิษย์น้องเฉิน เจ้าไปยืนห่างๆก่อน ฐานฝึกฝนเจ้าไม่สูงนัก และนี่เป็นการทำลายรอยต่อครั้งแรกของเจ้า ข้ากังวลว่าเจ้าจะยังเตรียมจิตใจไม่พร้อม” เก่อหงเจี๋ยคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันไปบอกเฉินเฟย

ไม่ใช่เขากลัวว่าเฉินเฟยจะมาดูดซับปราณหยวน หากรอยต่อของจริงถูกทำลาย ในนั้นจะมีปราณหยวนมากพอสำหรับให้สี่คนดูดซับ แต่เก่อหงเจี๋ยกังวลว่าว่าเฉินเฟยที่มีฐานฝึกฝนไม่ดีอาจได้รับบาดเจ็บสาหัสและตกอยู่ในอันตราย

หลังตกลงกับเก่อหงเจี๋ย เก่อหงเจี๋ยจะทำตามสัญญาเสมอ

“ได้!”

เฉินเฟยคิดอยู่ครู่หนึ่งและถอยห่างจากรอยต่อมากกว่าสิบหมี่

เมื่อเห็นเก่อหงเจี๋ยพยักหน้า เฉินเฟยจึงหยุดและมองไปหน้า พร้อมที่จะโจมตีตลอดเวลา

“เริ่มเลย”

เก่อหงเจี๋ยมองจางฟางฉยง จางฟางฉยงพยักหน้าและเดินไปที่รอยต่อพร้อมกับกระบี่ยาว หายใจเข้าลึกแล้วแทงออกด้วยกระบี่

เฉินเฟยเห็นกระบี่ยาวในมือจางหายไปครึ่งหนึ่ง ก่อนที่เขาจะรู้สึกถึงความมหัศจรรย์ของลอยต่อ ทันใดนั้นจิตใจเขาเกิดความกลัวราวกับหายนะกำลังใกล้เข้ามา ผู้คนอดไม่ได้ที่จะกุมหัวและคุกเข่าลงอ้อนวอนขอความเมตตา

เคล็ดชำระต้นกำเนิดทำงานอย่างบ้าคลั่งและทำลายความตระหนกของเฉินเฟย

ทันใดนั้นเฉินเฟยเห็นมู่หลางเทาถูกเหวี่ยงไปด้านหลังด้วยความตกใจ เก่อหงจี้และจางฟางฉยงมีเลือดไหลออกจากมุมปาก ใบหน้าพวกเขาซีดขาวผิดปกติแต่พวกเขายังพุ่งไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่งและชนเข้ากับภาพลวงตาที่ปรากฏขึ้น

“ฟิ้วฟิ้วฟิ้ว!”

เฉินเฟยง้างธนูยิงออกไปอย่างไม่ลังเล ลูกธนูเจาะเข้าไปในร่างภาพลวงตาอย่างดุเดือด

เนื่องจากศัตรูในครั้งนี้เป็นสิ่งแปลกประหลาด ลูกธนูของเฉินเฟยจึงถูกเปลี่ยนเป็นลูกธนูแบบพิเศษ

มันมีราคาแพง แต่มีผลต่อสิ่งแปลกประหลาดอย่างยิ่ง

จุดที่ภาพลวงตาโดนลูกธนูทะลวงผ่านละลายหายไปราวกับถูกสาดด้วยน้ำกรด เสียงร้องดังก้องอยู่ในใจของหลายคน เก่อหงเจี๋ยทั้งสองหยุดชะงักเล็กน้อย แต่ลูกธนูของเฉินเฟยไม่หยุดแม้แต่ครู่เดียว

เพียงพริบตาเดียวลูกธนูไม่ต่ำกว่าสิบดอกได้เจาะเข้าไปในเงาประหลาด มันถูกกดดันด้วยแรงของลูกธนูจนต้องถอยออกไปอย่างต่อเนื่อง มันคำถามเสียงแหลมดังแต่เสียงนั้นไม่อาจทำอะไรเฉินเฟยได้

มู่หลางเทาเพิ่งหันกลับมา ดวงตาเขาถึงกับเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพนี้ เงาประหลาดถูกเฉินเฟยกดไว้ด้วยตัวคนเดียว แถมมันได้แต่รับการโจมตีและไม่อาจขยับเขยื้อน

“ดี!”

เก่อหงเจี๋ยคำรามเสียงดัง พริบตาเดียวเขาเข้ามาถึงด้านข้างเงาประหลาดและเหวี่ยงกระบี่ยาวในมือ หัวของเงาประหลาดหลุดลอยไปด้วยการฟันครั้งเดียว

เฉินเฟยเงยหน้ามอง ยิงธนูสามดอกติดต่อกันระเบิดหัวนั้นกลางอากาศ จางฟางฉยงเดินมาพร้อมกับเก่อหงเจี๋ย ร่างเงาประหลาดถูกฟันเป็นชิ้นๆ

เมื่อควันฟ้าลอยขึ้น เงาประหลาดก็สลายไป

มู่หลางเทาเพิ่งถือกระบี่วิ่งมาถึง เขายังไม่ทันลงมือก็ต้องเก็บกระบี่ลงฟักด้วยความลำบากใจ

“มีลูกปัดประหลาด!”

เก่อหงเจี๋ยหัวเราะเสียงดังเมื่อเห็นลูกปัดปรากฏในจุดที่เงาประหลาดหายไป