เฉินเฟยมองตัวเอง เสื้อผ้าทำจากผ้าหยาบให้ความรู้สึกเสียดสีร่างกายรุนแรง จิตใต้สำนึกทำให้เฉินเฟยรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้สวมเสื้อผ้าแบบนี้มานานแล้ว

ข้าเป็นคนเร่ขายของหรือ?

เฉินเฟยวางคานไม้และกำลังมองสิ่งของทั้งสองด้านของคานไม้ ผู้คนรอบตัวค่อยๆเข้ามาล้อมเฉินเฟย

เฉินเฟยเงยมองคนเหล่านั้นด้วยความสงสัย ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ ชายและหญิง พวกเขาต่างมองเฉินเฟยด้วยสีหน้าเย็นชาโดยไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่จ้องมองเขาแบบนั้น

ลมปราณแปลกๆแทรกซึมเข้ามา คิ้วของเฉินเฟยขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

“ทุกท่านต้องการอะไรหรือ?”

ร่องรอยเย็นเยือกควบแน่นในอากาศทำให้เฉินเฟยมีลางสังหรณ์ไม่ดี ราวกับว่าหากเป็นแบบนี้จะมีสิ่งที่เลวร้ายเกิดขึ้น

“ขายของอย่างไร? พวกเราต้องการซื้อบางอย่าง”

ชายชราคนหนึ่งก้าวเข้ามา มองหน้าเฉินเฟยและมองตะกร้าที่อยู่ทั้งสองด้านของคานไม้ เฉินเฟยมองตามการจ้องมองของชายชรา พบว่าตะกร้าของตัวเองเต็มไปด้วยผลไม้เล็กใหญ่

ผลไม้มีหลายชนิดทั้งขนาดเล็กใหญ่ ความเข้มข้นของกลิ่นหอมแต่ละชนิดยังแตกต่างกัน โดยเฉพาะผลไม้บางลูกมีขนาดใหญ่มากจนเห็นได้ชัดเจน

เฉินเฟยขมวดคิ้ว กลิ่นผลไม้เหล่านั้นฟุ้งกระจาย แต่พอละสายตาไปมองกลับไม่ได้กลิ่นอะไรเลย

ผลไม้เหล่านี้เหมือนจะโผล่มาจากอากาศ แต่พอเฉินเฟยมองผลไม้ เขากลับรู้สึกผูกพันกับมันมากราวกับผลไม้เหล่านี้มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดและไม่สามารถปล่อยมันไปได้

สายตาเหม่อลอย ตรงกลางผลไม้เหล่านั้น เฉินเฟยเห็นร่างหนึ่งกำลังฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง ผลไม้แต่ละชนิดมีภาพการฝึกฝนแตกต่างกัน

เฉินเฟยเงยหน้ามองคนรอบตัวและอยากจะบอกว่าผลไม้เหล่านี้ไม่ได้มีไว้ขาย แต่ลึกๆในใจเขารู้สึกว่าหากขายผลไม้เหล่านี้ไม่ได้อาจเกิดเรื่องร้ายแรงบางอย่าง

เฉินเฟยลังเลเพราะไม่ต้องการขายอะไรเลย แต่ความรู้สึกบอกเฉินเฟยว่าหากไม่ขายมัน อาจมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น

ด้วยความเงียบของเฉินเฟย ลมปราณเย็นรอบตัวเริ่มหนาขึ้น สีหน้าสับสนของฝูงชนโดยรอบเริ่มแปลกไป วิธีมองเฉินเฟยยังแปลกขึ้นเรื่อยๆ

ร่างกายเฉินเฟยตึงเครียดตามสัญชาตญาณ ลางสังหรณ์ไม่ดีในใจรุนแรงขึ้น

“ขายของอย่างไร? พวกเราต้องการซื้อบางอย่าง”

เสียงบูดบึ้งของชายชราดังขึ้น เขามองเฉินเฟยด้วยรอยยิ้มแปลกๆ ในขณะเดียวกันเฉินเฟยเห็นว่าผู้คนบนถนนต่างมองมาทางนี้

นั่นควรจะเป็นคนที่มาและไป แต่ในขณะนี้พวกเขาต่างหยุดเดินและมองเฉินเฟยอย่างพร้อมเพรียง

ความเร่งรีบและคึกคักบนถนนหยุดนิ่ง เส้นขนบนตัวเฉินเฟยถึงกับลุกชัน ความหวาดกลัวแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายและจิตใจทำให้เฉินเฟยอยากวิ่งหนี

เฉินเฟยมองผลไม้ในตะกร้า ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบพุทราออกมาหนึ่งผล แม้จะไม่อยากขาย แต่ตอนนี้เกรงว่าจะไม่ขายไม่ได้

เฉินเฟยทำได้เพียงเลือกผลเล็กสุดและผลที่ทำให้รู้สึกไม่สบายใจน้อยสุด

“ต้องการพุทรานี้ไหม?”

เฉินเฟยยื่นพุทราให้ชายชรา ชายชรามองดู รอยยิ้มมืดมนบนใบหน้าหายไปและกลายเป็นความสับสนแบบเดิม

หลังเฉินเฟยเคลื่อนไหว คนบนถนนที่หยุดนิ่งก็กลับไปเดินต่อ พวกเขาไม่ได้มองเฉินเฟยอีก ความเย็นอันหนักหน่วงหายไปทันที

แต่ผู้คนรอบตัวเฉินเฟยยังไม่จากไป ดวงตาพวกเขาจับจ้องเฉินเฟย

ชายชราหยิบพุทราจากมือเฉินเฟย ฝ่ามือทั้งสองสัมผัสกันเล็กน้อย แม้มือของทั้งสองจะแยกจากกันในทันที แต่สัมผัสเย็นทำให้สายตาเฉินเฟยเปลี่ยนไป

ความเย็นนี้ไม่เหมือนกับสิ่งที่คนมีชีวิตควรมี แต่ทันใดนั้นเฉินเฟยเพิกเฉยต่อความคิดนี้ราวกับมันเป็นเรื่องปกติ

ชายชราหยิบพุทรา กินเข้าไปในคำเดียวและเคี้ยวอย่างระวัง

ในขณะที่ชายชรากินพุทรา เฉินเฟยหยุดหายใจกะทันหัน ในขณะนี้จู่ๆเฉินเฟยก็ลืมวิธีหายใจ

แต่โชคดีที่นอกจากการหายใจตามจิตสำนึก การเริ่มควบคุมการหายใจไม่มีปัญหาใด

ดังนั้นเฉินเฟยหยุดหายใจเพียงชั่วขณะและเริ่มหายใจตามปกติ หลังหายใจไม่กี่ครั้ง ร่างกายได้เรียนรู้วิธีหายใจทันที

ทุกอย่างกลับเป็นปกติอีกครั้ง

ชายชรากำลังเคี้ยวพุทรา ยิ่งกัดยิ่งรู้สึกแปลก มันไร้ซึ่งความหวาน จืดชืดเหมือนเคี้ยวน้ำเปล่า มันไม่ดีเท่าน้ำเปล่าด้วยซ้ำ เป็นแค่การเคี้ยวลมเฉยๆ

ชายชรามองเฉินเฟย เฉินเฟยหันไปมอง ทั้งสองสบตากัน

“ไม่อร่อยหรือ?” เฉินเฟยถามอย่างสงสัย

หลังพุทราถูกกิน เฉินเฟยคิดว่าตัวเองจะรู้สึกไม่สบายใจ แต่เขากลับไม่รู้สึกแปลกอะไรนอกจากหยุดหายใจชั่วครู่

“ขายให้ข้าอีกผล!”

ใบหน้าชายชรากลายเป็นสีฟ้าในบางจุด ดวงตาไม่มีสีขาวอีกต่อไป ม่านตาสีเข้มจ้องมองไปที่เฉินเฟย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย็นชา

“ท่านต้องการอีก?”

เฉินเฟยตกใจและมองที่ตะกร้า พุทราที่หายไปปรากฏขึ้นอีกครั้ง เฉินเฟยหยิบพุทราออกมาและเงยหน้ามองชายชรา

เมื่อชายชราเห็นพุทรา ใบหน้าเย็นชาถึงกับตกตะลึง พุทราที่กินไปเต็มคำเมื่อครู่เหมือนกับกินอากาศ แล้วแบบนี้ยังจะให้กินอีกหรือ?

แต่ถ้าไม่กินต่อก็ต้องให้จ่ายเงินก่อน

ชายชราอดไม่ได้ที่จะมองคนอื่น หญิงชราคนหนึ่งเดินมาหยิบพุทราจากมือของเฉินเฟย ในขณะเดียวกันชายชรามอบเงินให้เฉินเฟยหนึ่งเหวิน

เฉินเฟยรับเงินและเกิดความรู้สึกสงบ เฉินเฟยเข้าใจดีว่าเงินนี้สำคัญกับตัวเองมาก

หญิงชรามองพุทราอย่างจริงจัง พุทราเปลี่ยนไปในสายตาหญิงชรา มันกลายเป็นภาพคนกำลังฝึกฝนวิธีหายใจ วิธีหายใจจะระดมพลังภายในของร่างกายและทำให้ร่างกายสงบลง

หญิงชรายิ้ม โยนพุทราเข้าปากในคำเดียว พอเคี้ยวไปสองสามครั้งใบหน้ายิ้มแย้มของหญิงชราก็แข็งทื่อ

ไม่ได้กินอะไรเลย แค่เคี้ยวอากาศเท่านั้น พุทรานี้เป็นเหมือนเปลือกเปล่าที่ไม่มีอะไรอยู่ข้างใน

เฉินเฟยด้านข้างหยุดหายใจกะทันหัน แต่โชคดีที่เฉินเฟยมีประสบการณ์ในครั้งก่อนแล้ว เขาหายใจเข้าทางปาก ทำให้ร่างกายจดจำความรู้สึกนี้โดยไม่มีผลกระทบใด

เฉินเฟยหันไปมองตะกร้า เมื่อครู่เพิ่งขายพุทราแน่นอน ไม่รู้ว่ามันปรากฏในตระกร้าอีกครั้งเมื่อไหร่

ดวงตาเฉินเฟยเป็นประกาย พุทรานี้สามารถขายและเก็บกลับมาได้ตลอด?

เฉินเฟยมองเงินในมือ เหมือนเขาจะพบเส้นทางสู่ความมั่งคั่งแล้ว

เฉินเฟยโน้มตัวไปหยิบพุทราออกมาแล้วมองผู้คนรอบตัว แต่ผู้คนรอบตัวเหมือนรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติจึงเงียบไป เฉินเฟยมองชายชรา ชายชราใบหน้าซีดขาว

เฉินเฟยมองหญิงชรา หญิงชรามองเฉินเฟยด้วยดวงตาที่ตายแล้วแต่ไม่ได้บอกว่าต้องการซื้อพุทรานี้

“ไม่ชอบหรือ? เช่นนั้นต้องการแอปเปิ้ลหรือไม่?”

พอเห็นว่าไม่มีใครอยากได้พุทรา เฉินเฟยจึงโน้มตัวไปหยิบแอปเปิ้ลลูกเล็กในตะกร้า ขนาดของแอปเปิ้ลนี้เกือบเท่ากับพุทรา สายตาเหม่อลอย กลางแอปเปิ้ลลูกนี้ เฉินเฟยเห็นร่างหนึ่งโบกมือตลอดเวลา

โบกมือ?

ชายชราหยิบแอปเปิ้ลขึ้นมา หญิงชราจ่ายเงินเฉินเฟยหนึ่งเหวิน

เฉินเฟยเก็บเงิน มองชายชรากัดแอปเปิ้ลลูกเล็กสองคำแล้วกลืนลงท้อง แต่เฉินเฟยเห็นว่าหลังชายชรากินแอปเปิ้ลลูกนี้ ชายชรากลับไม่มีความสุขและยังโกรธมากกว่าเดิม

เฉินเฟยด้านข้างรู้สึกถึงความโกรธนี้อย่างชัดเจน แต่เหมือนว่ามีข้อจำกัดบางอย่างทำให้ชายชราต้องระงับความโกรธอย่างแข็งขันแทนที่จะระบายออกมา

เพียงแค่การจ้องมองของชายชราไม่ง่ายเหมือนความเย็นชาอีกต่อไป มันเต็มไปด้วยจิตสังหาร

จิตสังหาร?

เฉินเฟยขมวดคิ้ว แค่กินแอปเปิ้ลถึงกับฉุนเฉียวเลยวหรือ? แม้แอปเปิ้ลจะไม่อร่อยก็ไม่จำเป็นต้องแสดงอาการขนาดนั้น

ครั้งนี้เฉินเฟยไม่ลืมวิธรหายใจ แต่เหมือนจะลืมอย่างอื่นแทน เฉินเฟยมองเข้าไปในตะกร้า แอปเปิ้ลลูกเล็กยังไม่ปรากฏ

สีหน้าเฉินเฟยเปลี่ยนไป เมื่อนึกถึงภาพในแอปเปิ้ลลูกเล็กเมื่อครู่ เขาจึงพยายามโบกมือตาม

ภายใต้การจ้องมองอย่างประหลาดใจของเฉินเฟย แอปเปิ้ลลูกเล็กปรากฏจากอากาศอยู่ในตะกร้า เยี่ยมจริงๆ ตะกร้าใบนี้สามารถเปลี่ยนอากาศเบาบางให้เป็นของจริง!

“แอปเปิ้ล มีใครอยากได้แอปเปิ้ลหรือไม่?”

เฉินเฟยหยิบแอปเปิ้ลจากตะกร้าอย่างมีความสุขและยื่นไปทางชายชราก่อน ภายใต้สายตาของชายชราที่ต้องการฉีกเฉินเฟยทั้งเป็น เฉินเฟยหันไปมองหญิงชรา

หญิงชราเหลือบมองชายชรา นางไม่ตอบอะไรและเพิกเฉยต่อแอปเปิ้ลของเฉินเฟยโดยตรง

“หวานฉ่ำเลยนะ” เฉินเฟยเฟยเปลี่ยนตำแหน่ง

“เจ้าขายผลไม้อื่นได้ไหม?” หญิงชรามองผลไม้อื่นในตะกร้า

“ขายแอปเปิ้ลกับพุทราก่อน” เฉินเฟยยิ้ม เขาไม่รู้ว่าผลไม้อื่นสามารถขายซ้ำได้หรือไม่ แต่แอปเปิ้ลกับพุทรานั้นทำได้แน่นอน ดังนั้นต้องขายพวกมันก่อน

หญิงชราไม่ตอบ เพียงจ้องมองเฉินเฟย เฉินเฟยไม่สนใจนางเช่นกัน มันต่างจากลมปราณเย็นเมื่อครู่ เฉินเฟยพบว่าตราบใดที่ขายผลไม้ ความรู้สึกคุกคามจะไม่ปรากฏ

“แอปเปิ้ล แอปเปิ้ลกลิ่นหอมรสชาติหวานฉ่ำ นอกจากนี้ยังมีพุทรา พุทราหวานอร่อย มาลองดูสิ!”

เฉินเฟยตะโกนเสียงดัง ผู้ที่เห็นต่างลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สตรีสองคนเดินเข้ามา แต่ละคนรับแอปเปิ้ลและพุทราจากมือของเฉินเฟย

เฉินเฟยมองตะกร้าของตัวเองอย่างคาดหวัง

หลังจากเฉินเฟยสูดหายใจเข้าออกเล็กน้อยและโบกมือ แอปเปิ้ลและพุทราก็ปรากฏในตะกร้าอีกครั้ง ใบหน้าเฉินเฟยเกิดรอยยิ้มทันที

หลังจากสตรีสองคนกินแอปเปิ้ลและพุทราของเฉินเฟย พวกนางก็มองเฉินเฟยด้วยความโกรธราวกับพวกนางโดนตบ

ทำไมทุกคนที่กินผลไม้ต้องโกรธด้วย?

เฉินเฟยรู้สึกสับสน หลังจากได้รับเงินอีกสองเหวิน เฉินเฟยโน้มตัวไปหยิบแอปเปิ้ลกับพุทราในตะกร้าแล้วหันไปมองผู้คนรอบตัวเขา แต่ไม่ว่าเฉินเฟยจะตะโกนมากแค่ไหนก็ไม่มีใครเข้ามาซื้อแอปเปิ้ลกับพุทราอีก