ตามจริงศิษย์ดูแลได้ยินการพูดคุยของศิษย์ภายในมาไม่น้อยเช่นกัน แม้จะรู้สึกว่าคำพูดนั้นเกินจริงไปหน่อย แต่ในใจเขาค่อนข้างเห็นด้วยกับเรื่องนี้

เพียงแต่ศิษย์ดูแลคิดไม่ถึงว่าคำพูดเหล่านี้จะกระตุ้นเฉินเฟยได้ขนาดนี้ เพื่อพิสูจน์ตัวเองแล้วถึงกับใช้ผลประโยชน์ทั้งหมดของศิษย์แท้จริงในครั้งเดียว

ต้องมั่นใจขนาดไหนถึงทำสิ่งนี้

“พวกเจ้าอ่านการเดิมพันอีกครั้ง หลังยืนยันแล้วให้ลงชื่อประทับตรา!”

ศิษย์ดูแลมองเฉินเฟยและตัดสินใจให้โอกาสครั้งสุดท้าย คงน่าเสียดายไม่น้อยถ้าต้องเสียตำแหน่งศิษย์แท้จริงเช่นนี้ และมันไม่จำเป็นต้องเดิมพัน

เฉียนกวงจี๋กับคนอื่นอ่านข้อตกลงและลงชื่อทันที จากนั้นมองเฉินเฟด้วยความกังวลว่าเฉินเฟยจะถอยหลัง ไม่ว่าจะมองการเดิมพันนี้อย่างไรเฉินเฟยก็เสียเปรียบ

มันเป็นเรื่องปกติที่รับการท้าทาย แต่นั่นเป็นการยอมรับคนเดียวเท่านั้น การรับการท้าทายเก้าคนในเวลาเดียวกันนั้นเป็นเพียงเรื่องเพ้อฝัน

เฉินเฟยมองของเดิมพันและตระหนักว่านี่เป็นโอกาสที่มีเพียงครั้งเดียวซึ่งจะไม่มีวันพบมันอีกแล้ว

ความสามารถถูกเปิดเผย? เฉินเฟยไม่ต้องการให้เป็นเช่นนั้น แต่คนเหล่านี้ให้เขามากเกินไป นอกจากนี้เฉินเฟยยังต้องการท้าทายศิษย์แท้จริงอันดับสูงเพื่อเลื่อนอันดับตัวเอง

มันไม่อาจปิดบังความสามารถได้อยู่แล้ว

และเฉินเฟยยังตั้งใจให้สำนักเห็นคุณค่าของตัวเองเพื่อให้จัดสรรทรัพยากรมาให้เขาก้าวหน้าได้เร็วขึ้น

ระดับขัดเกลาอวัยวะภายในแข็งแกร่งในสถานที่อื่นเช่นอำเภอผิงหยินซึ่งไม่มีแม้แต่ระดับขัดเกลาไขกระดูก แต่รอบเมืองเซียนเมฆา ระดับขัดเกลาอวัยวะภายในถือว่าธรรมดายิ่งนัก

เฉินเฟยต้องการก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว ดังนั้นต้องฝึกหนักหรือทำงานหนักเพื่อก้าวหน้า

การทะลวงระดับขัดเกลาอวัยวะภายในด้วยเวลาสองปีไม่ได้ช้า แต่เฉินเฟยต้องการแข็งแกร่งขึ้นอีก โลกนี้อันตรายเกินไป ดินแดนลับที่สงบมานานหลายปียังเกิดการเปลี่ยนแปลง ในสถานที่อาจปรากฏสิ่งอันตรายเช่นกัน

ดังนั้นเฉินเฟยจึงไม่คิดจะฝึกฝนแบบเงียบสงบเพื่อเพิ่มพลัง หากได้รับโอกาสเฉินเฟยก็เต็มใจก้าวหน้าเร็วขึ้น มีเพียงระดับขัดเกลาทวารเท่านั้นที่ทำให้รู้สึกปลอดภัย!

เฉินเฟยหยิบพู่กันขึ้นมาลงชื่อประทับตรา

เมื่อเห็นการกระทำของเฉินเฟย ใบหน้าเฉียนกวงจี๋กับคนอื่นก็แสดงรอยยิ้ม

ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ตำแหน่งศิษย์แท้จริงได้ตกมาอยู่ในมือของทั้งเก้าแล้ว ตอนนี้พวกเขาหวังว่าเฉินเฟยจะแข็งแกร่งสมกับความอวดดีของตัวเอง

มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น พวกเขาที่ต้องต่อแถวด้านหลังเนื่องจากวัตถุวิญญาณมูลค่าต่ำถึงมีโอกาสสู้กับเฉินเฟย!

“สนามประลองจะเปิดในวันพรุ่งนี้” ศิษย์ดูแลเก็บของเดิมพันและมองพวกเขา

การแข่งขันระหว่างศิษย์แท้จริงจะเกิดขึ้นในสนามประลองหน้าห้องโถงสืบทอด ที่แห่งนั้นมีค่ายกลป้องกันและผู้อาวุโสห้องโถงสืบทอดจะทำหน้าที่เป็นผู้ตัดสิน หากศิษย์ได้รับบาดเจ็บสาหัสจะยังพอมีเวลารักษา

“ขอบคุณศิษย์พี่!” เฉินเฟยกุมมือพูดแล้วเดินออกไปจากห้องโถงสืบทอด

เฉียนกวงจี๋กับคนอื่นมองแผ่นหลังเฉินเฟยด้วยรอยยิ้ม พรุ่งนี้ตำแหน่งศิษย์แท้จริงจะตกเป็นของหนึ่งในพวกเขา ด้วยการสู้กับเก้าคนแบบวงล้อม มันไม่มีทางเกิดเรื่องไม่คาดฝันแน่นอน!

หนึ่งชั่วยามต่อมา ไม่รู้ว่าใครเป็นคนบอกข่าวเรื่องเฉินเฟยจะสู้กับเฉียนกวงจี๋ทั้งเก้าในวันพรุ่งนี้และจบการต่อสู้ในวันเดียว ข่าวการต่อสู้ของเฉินเฟยกับเฉียนกวงจี๋ทั้งเก้ากระจายไปทั่วสำนักภายใน

ไม่เพียงแต่สำนักภายใน ศิษย์หลายคนบนยอดเขาสืบทอดยังรู้เรื่องนี้ด้วย

ปฏิกิริยาแรกของทุกคนหลังได้ยินเรื่องนี้คือสับสน เมื่อไหร่กันที่การท้าทายศิษย์แท้จริงอันดับสุดท้ายกลายเป็นการสู้แบบวงล้อ นี่มันกลั่นแกล้งเกินไปแล้ว

แต่ทันใดนั้นมีคนออกมาชี้แจงว่าเป็นเฉินเฟยที่ขอเรื่องนี้เอง

การชี้แจงนี้ไม่เพียงแต่ขจัดข้อสงสัยล้มเหลว แต่ยังทำให้ผู้คนสับสนมากกว่าเดิม เฉินเฟยยอมสู้กับทั้งเก้าคนแบบวงล้อหรือ?

ความกล้าแบบนี้คืออะไร?

หรือเป็นเพราะภูมิปัญญาถูกสิ่งแปลกประหลาดทำให้สับสนถึงได้ตัดสินใจเรื่องไร้สาระแบบนี้?

“พวกเราประเมินเฉินเฟยต่ำไป คงมีเขาคนเดียวที่กล้าสู้กับเก้าคนในวันเดียว ข้าขอชื่นชมในความกล้าของเขา!” ใครบางคนพูดเสียงดัง

“ใช้ตำแหน่งศิษย์แท้จริงของตัวเอในการแลกเปลี่ยนและยังใช้โอสถทะลวงทวารเดิมพันอีก นี่คือความกล้า? นี่มันโง่ต่างหาก!”

“เฉินเฟยคงมั่นใจในตัวเอง ไม่เช่นนั้นคนธรรมดาจะตัดสินใจแบบนี้ได้อย่างไร!”

“จะมั่นใจแค่ไหนก็ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ หากผิดพลาดขึ้นมาจะสูญเสียทุกอย่าง ทำแบบค่อยเป็นค่อยไปก็ได้ ไม่จำเป็นต้องทำรุนแรงแบบนี้!”

“ในมุมมองของเฉินเฟย นี่อาจไม่รุนแรง?”

มีคนพูดเสียงเบา แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีแต่เสียงหัวเราะจากคนอื่น

การอธิบายแพร่กระจายไปในศิษย์ภายในและไม่มีใครมองเฉินเฟยในแง่ดี แม้พวกเขาจะรู้สึกว่าเฉินเฟจอาจแข็งแกร่งจริง แต่การตัดสินใจแบบนี้เป็นการขุดหลุมฝังตัวเอง

ในสำนักเกิดความโกลาหลมากมายซึ่งกินเวลาจนถึงเที่ยงคืน จากนั้นบางคนตรงมาที่สนามประลองสนามของห้องโถงสืบทอด การประลองจะเริ่มขึ้นในวันพรุ่งนี้ พวกเขาจึงตั้งใจมาหาตำแหน่งที่ดีก่อน

เดิมทีพวกเขาไม่ได้สนใจมากนัก แต่การตัดสินใจท้าทายเก้าคนของเฉินเฟยได้กระตุ้นความต้องการดูการประลองของพวกเขา

พวกเขาแค่อยากเห็นแก้มของเฉินเฟยสัมผัสพื้นแบบใกล้ชิด

“ใครให้เขากล้าตัดสินใจแบบนั้น ดูแล้วก่อนหน้านี้คงประเมินเขาต่ำเกินไป อาวุธกึ่งวิญญาณอันนี้มอบให้เจ้า อย่าได้ให้โอกาสเขาเด็ดขาด!”

ฟานจงเจิ้งยื่นกระจกป้องกันใจให้เฉียนกวงจี๋ การตัดสินใจของเฉินเฟยอวดดียิ่งนัก พวกเขาจะสู้อย่างสุดกำลังเพื่อไม่ให้เฉินเฟยเย่อหยิ่งทะนงตนได้อีก

“ได้!”

เฉียนกวงจี๋รับกระจกป้องกันใจมา กระจกป้องกันใจนี้ป้องกันการบาดเจ็บสาหัสในช่วงเวลาวิกฤติได้ ไม่ว่าจะได้ใช้งานไม่ การพกพาไว้สามารถป้องกันเรื่องไม่คาดฝันได้เสมอ

ไม่ใช่แค่กระจกป้องกันใจ กระบี่ของเฉียนกวงจี๋ยังเป็นอาวุธกึ่งวิญญาณซึ่งยืมมาจากคนอื่นด้วย หากอาวุธกึ่งวิญญาณประเภทอื่นไม่ขาดแคลน เฉียนกวงจี๋ก็อยากได้อีกสักสองสามชิ้น

จุดประสงค์คือทำให้แน่ใจว่าการต่อสู้ในวันพรุ่งนี้จะไม่มีข้อผิดพลาด รับตำแหน่งศิษย์จริงและมอบโอสถทะลวงทวารให้ฟานจงเจิ้งตามสัญญา

เวลาไหลผ่านไป หลายคนตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ ส่วนคนอื่นไม่ได้ถูกรบกวนแต่อย่างใด

ในตอนเช้า สนามประลองหน้าห้องโถงสืบทอดถูกล้อมสามชั้นทั้งภายนอกและภายใน และยังมีศิษย์เข้ามาเพิ่ม

หลายคนไม่สามารถหาตำแหน่งที่ดีจึงได้แต่กระโดดขึ้นไปบนยอดไม้ใกล้เคียง

เวลาในการประลองกำหนดไว้ที่ยามเฉิน[1]

เฉียนกวงจี๋มาถึงสนามประลองเร็วเช่นกัน ในเวลานี้เขากำลังหลับตาพักผ่อน รักษาสถานะของตัวเองให้อยู่ในจุดสูงสุด ส่วนหลันหยุนเฟิงทั้งแปดกระจายตัวกันไป

“มาแล้วมาแล้ว เฉินเฟยมาแล้ว!”

ในขณะที่ทุกคนกำลังรออย่างอดทนก็มีใครบางคนตะโกนขึ้น

เห็นร่างหนึ่งวิ่งจากระยะไกล พริบตาเดียวมายืนอยู่บนลานประลอง

ภายใต้แสงแดด เส้นผมเฉินเฟยเหมือนถูกย้อมเป็นสีเหลืองทองและพริ้วไหวตามสายลม

“ท่าร่างรวดเร็วนัก!”

บางคนพูดด้วยความตะลึง ท่าร่างที่เฉินเฟยแสดงออกมาเหนือกว่าผู้คนในที่นี้ถึงเก้าส่วน แม้จะอยู่ในระดับขัดเกลาอวัยวะภายในแต่มันก็เป็นเรื่องจริง

และนี่อาจไม่ใช่ความเร็วสูงสุดของเฉินเฟย

บางคนนึกถึงข่าวลือที่ว่าเฉินเฟยมีทักษะธนูและท่าร่างทรงพลัง ดูเหมือนว่าข่าวลือนั้นจะเป็นเรื่องจริง

การต่อสู้ในวันนี้คงมีหักมุมอยู่บ้าง ขึ้นอยู่กับว่าเฉินเฟยจะชนะได้กี่คน หนึ่งหรือสามคน?

เฉียนกวงจี๋หรี่ตาลง มองเห็นท่าร่างของเฉินเฟย

ฝีเท้าไล่ล่าวิญญาณ!

เฉียนกวงจี๋รู้ชื่อของท่าร่างที่เฉินเฟยใช้ด้วยซ้ำ ดูแล้วฝีเท้าไล่ล่าวิญญาณของเฉินเฟยจะไม่ธรรมดาจริง โชคดีที่เฉียนกวงจี๋เตรียมพร้อมสำหรับเรื่องนี้แล้ว

เฉียนกวงจี๋วูบไหว เขาปรากฏตัวบนลานประลองและมองเฉินเฟยจากระยะไกล

“การแข่งขันจะสิ้นสุดลงเมื่อฝ่ายยอมแพ้ เริ่มได้!”

หรวนลู่เทาผู้อาวุโสห้องโถงสืบทอดมองเฉินเฟยทั้งสอง และยังจ้องมองเฉินเฟยอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปากพูด

“ศิษย์พี่เฉียน โปรดชี้แนะด้วย!” เฉินเฟยกุมมือพูด

“ศิษย์น้องเฉิน โปรดชี้แนะด้วย!”

ก่อนที่เฉียนกวงจี๋จะพูดจบ เขาหายตัวไปและเข้ามาอยู่ห่างจากเฉินเฟยไม่ถึงห้าหมี่

มีข่าวลือกว้างขวางว่าทักษะธนูของเฉินเฟยนั้นทรงพลัง เป็นธรรมดาที่เฉียนกวงจี๋จะไม่ให้โอกาสเฉินเฟยได้ใช้ทักษะธนู หากเข้าใกล้ได้เร็วที่สุดก็สามารถบังคับให้เฉินเฟยที่ใช้แต่ธนูยอมแพ้ได้

ดังนั้นเฉียนกวงจี๋จึงใช้กลอุบายเล็กน้อยโดยการวิ่งไปข้างหน้าเฉินเฟยซึ่งคล้ายกับการลอบโจมตี

เฉินเฟยมองเฉียนกวงจี๋ที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่หมี่ ธนูยาวบนหลังเข้ามาอยู่ในมือซ้าย นักธนูปกติจะถอยห่าง ตามจิตใต้สำนึกเมื่อโดนเข้าใกล้ แต่เฉินเฟยกลับยืนอยู่ที่เดิม

“ตึง!”

สายธนูส่งเสียง ลูกธนูพุ่งเข้าไปหาเฉียนกวงจี๋ เฉียนกวงจี๋กำลังจับตามองเฉินเฟยอยู่ เมื่อเห็นเฉินเฟยลงมือจึงเคลื่อนไหวพร้อมกับเขาด้วย

ลูกธนูพุ่งผ่านหูเฉียนกวงจี๋ แรงมหาศาลตัดเส้นผมจนหลุดร่วง สีหน้าเฉียนกวงจี๋เปลี่ยนไป

มองเสือผ่านท่อไผ่ เขาไม่ได้ป้องกันลูกธนูของเฉินเฟย แต่ในขณะที่ลูกธนูพุ่งไปด้านข้างเฉียนกวงจี๋ยังรับรู้ได้ถึงพลังในลูกธนู

ไม่มีระดับขัดเกลาอวัยวะภายในคนไหนในสำนักภายในที่ยิงธนูได้ทรงพลังแบบนี้

เพียงลูกธนูดอกเดียวถึงกับทำให้เฉียนกวงจี๋ตึงเครียดทันที กล้ายอมรับการสู้แบบวงล้อกับพวกเขาเก้าคน เฉินเฟยมีบางอย่างจริงด้วย

“ตู้ม!”

ลูกธนูชนค่ายกลสนามประลองจนเกิดเสียงสะเทือนดังลั่นทำให้ผู้คนรอบตัวพากันตกใจ ลูกธนูสลายไปหมดแล้ว ต้องใช้พลังเท่าใดกันถึงจะยิงลูกธนูได้แบบนี้?

ห้าหมี่ สำหรับระดับขัดเกลาอวัยวะภายในแล้วมันห่างกันไม่ถึงหนึ่งก้าว เมื่อเฉินเฟยยิงธนูเสร็จ เฉียนกวงจี๋ก็มาอยู่หน้าเฉินเฟย

เงากระบี่วูบไหว กระบี่กึ่งวิญญาณในมือเฉียนกวงจี๋เปลี่ยนเป็นแสงกระบี่หลายเส้นพุ่งเข้าใส่เฉินเฟย

กระบี่แยกแสง! แยกแสงเป็นเงา เมื่อฝึกถึงระดับสูง เพียงกระบี่เดียวสามารถมีแสงกระบี่สิบเส้นปกคลุมศัตรูและไม่อาจบอกได้ว่าเป็นของจริงหรือปลอมในเวลาอันสั้น

ร่างกายเฉินเฟยโยกไปมาแต่เท้าไม่ได้ขยับ เขาหลบเพียงแสงกระบี่เส้นเดียว ส่วนแสงกระบี่ที่เหลือปล่อยเข้าปกคุลมร่างเฉินเฟย

“ตู้ม!”

เฉินเฟยที่เหมือนโดนถูกแสงกระบี่บดขยี้ง้างธนูอย่างใจเย็นและยิงใส่เฉียนกวงจี๋

ด้วยระยะใกล้แค่นี้เฉียนกวงจี๋จึงไม่อาจหลบพ้น

“ปัง!”

แสงกระบี่หลายสิบเส้นหายไป เฉียนกวงจี๋ถอยหลังกลับ อ้าปากพ่นหมอกเลือดไปบนฟ้า เสื้อผ้าบนหน้าอกขาดยุ่ยไปนานแล้ว เศษผงลูกธนูกระจายไปทั่วทิศ

เฉียนกวงจี๋ก้มหน้าลง กระจกป้องกันใจส่องแสงจาง หากไม่ใช่เพราะกระจกป้องกันใจคงบาดเจ็บสาหัสหรืออาจตายไปแล้วด้วยซ้ำ แต่เฉียนกวงจี๋ไม่เข้าใจว่าเฉินเฟยมองกระบี่แยกแสงของตัวเองออกได้อย่างไร

“ฟิ้ว!”

เสียงลูกธนูพุ่งผ่านอากาศทำให้เฉียนกวงจี๋ได้สติกลับมา เขาเงยหน้าขึ้นเห็นลูกธนูหลายดอกใกล้เข้ามาถึงตัว เฉียนกวงจี๋คำรามอย่างโกรธเคือง เขายกกระบี่ป้องกันลูกธนูเหล่านั้นราวกับสัตว์ร้ายที่ติดอยู่ในกรงกำลังต่อสู้

เฉินเฟยยืนอยู่ห่างไกลต่อยไปทางด้านหลังทันที

ทันใดนั้นร่างหนึ่งปรากฏขึ้นด้านหลังเฉินเฟย ขณะที่ฟันกระบี่ออกไปก็เห็นหมัดลอยเข้ามาตรงหน้า ดวงตาเฉียนกวงจี๋เบิกกว้างและไม่อาจหลบมันได้

“ปัก!”

เลือดพุ่งกระเด็นออกมา เฉียนกวงจี๋ตัวหมุนกลางอากาศหลายครั้งก่อนตกกระแทกพื้นอย่างแรง

หรวนลู่เทาที่ยืนอยู่ข้างสนามเฉินประลองมองเฟยอย่างประหลาดใจ กระบวนท่าสุดท้ายของกระบี่แยกแสงคือเคลื่อนร่างเปลี่ยนเงา และกระบี่กึ่งวิญญาณในมือเฉียนกวงจี๋ยังมีความสามารถซ่อนลมปราณอีก

ระดับขัดเกลาอวัยวะภายในส่วนใหญ่ต้องโดนการโจมตีนั้นแน่นอน คาดไม่ถึงว่าเฉินเฟยจะทำลายมันได้ง่ายดายเพียงนี้

ยามเฉิน[1] 07.00 –09.00น