เฉินเฟยจำเรื่องไม่กี่วันก่อนที่โดนลู่จือชุนไล่ล่าได้เป็นอย่างดี ตอนนี้มีโอกาสแก้แค้น เฉินเฟยย่อมไม่ปล่อยโอกาสนี้ไป

ลู่จือชุนไม่ได้รับคำตอบจากเฉินเฟยจึงขบฟันแน่นจนเกิดเสียง

“บอกราคามา ต้องจ่ายเท่าไหร่ถึงยอมปล่อยข้าไป ตราบใดที่ทำได้ข้าจะทำทุกอย่าง!” ลู่จือชุนพูดเสียงดัง

“ให้ข้ายืมหัวของเจ้าได้ไหม?” เสียงแผ่วเบาของเฉินเฟยดังขึ้น

“มากเกินไปแล้ว! เจ้าคิดว่าชนะข้าได้จริงหรือ?”

ลู่จือชุนตะโกนด้วยสีหน้าดุร้าย “ตาเฒ่าแค่ไม่อยากให้เสียหายทั้งสองฝ่าย หากเจ้ายังดึงดันต่อไปเดี๋ยวจะได้เผาหยกรวมกับหิน[1] ตาเฒ่าจะไม่ยอมให้เจ้าสบายแน่!”

ลู่จือชุนปล่อยพลังรุนแรงราวกับว่าหากเฉินเฟยยังไล่ตามต่อ ลู่จือชุนจะยอมสู้สุดชีวิตและลากเฉินเฟยลงไปด้วย

ผู้ฝึกตนไม่เคยขาดการตัดสินใจกล้าตายพร้อมกัน ด้วยวิธีนี้พวกเขาจึงสามารถสู้เพื่อทรัพยากรและปรับปรุงการบ่มเพาะ

คนที่ได้ยินคำพูดนี้จะหวั่นไหวและพิจารณาว่าสิ่งที่ทำอยู่คุ้มค่าหรือไม่ โดยเฉพาะเหล่าศิษย์สำนัก พวกเขามีอนาคตสดใส หากพวกเขาบ่มเพาะให้ดีก็จะเหนือกว่าผู้ฝึกตนทั่วไปแน่นอน

พอกลับมาในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าก็สามารถฆ่าศัตรูได้อย่างง่ายดาย แล้วทำไมต้องสู้ตอนนี้โดยมีโอกาสแพ้ทั้งคู่ด้วย?

“เจ้าพูดถูก!”

เมื่ออยู่ห่างจากด้านหลังลู่จือชุนสิบหมี่ เฉินเฟยชี้มือขวาไปด้านหน้า พลังหยวนในร่างกายพลันสั่นไหว แรงกดดันหนักหน่วงตกลงมา

เมื่อโดนสนามพลังหยวนเข้าปกคลุม ร่างลู่จือชุนจึงเซไปมาและยังช้าลง

“เจ้าบังคับให้ข้าทำแบบนี้ ตายไปด้วยกันเถอะ!”

สีหน้าลู่จือชุนดุร้าย ดวงตาเต็มไปด้วยความรุนแรง พลังอันน่ากลัวแผ่ซ่านไปทุกทาง ตอนนี้เขากลายเป็นสัตว์ยักษ์ที่ได้รับบาดเจ็บและพร้อมขย้ำทุกคนที่กล้าเข้าใกล้

สายตาเฉินเฟยนิ่งสงบ หลังจากเฉินเฟยทะลวงระดับขัดเกลาทวารไม่เพียงพลังภายในเปลี่ยนเป็นพลังหยวนทำให้พลังต่อสู้เพิ่มขึ้น การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่อีกอย่างคือพลังจิตวิญญาณ

พลังจิตวิญญาณของเฉินเฟยตอนอยู่ในระดับขัดเกลาอวัยวะภายในเหนือกว่าศิษย์แท้จริงสี่สำนัก แม้แต่สำนักกระบี่เซียนเมฆายังมีเพียงไม่กี่คนที่เทียบเคียงได้

พลังจิตวิญญาณของเฉินเฟยในเวลานั้นไม่เพียงมีปริมาณเยอะแต่ยังบริสุทธิ์มาก

หลังทะลวงระดับขัดเกลาทวาร พลังจิตวิญญาณของเฉินเฟยยังได้รับปราณหยวนฟ้าดินและก้าวหน้าไปอีกขั้น

พละกำลังและพลังจิตวิญญาณของนักยุทธ์ทุกคนจะดีขึ้นอย่างมากหลังทะลวงระดับขัดกลาทวาร ยิ่งรากฐานแข็งแกร่งยิ่งได้รับประโยชน์เยอะ

ผลประโยชน์ที่เฉินเฟยได้รับนั้นเกินจริงอย่างยิ่ง ต้นไม้จิตวิญญาณซึ่งเดิมทีอยู่ในทะเลจิตสำนึกได้หดตัวลง

การหดตัวนี้ไม่ใช่ว่าพลังจิตวิญญาณลดลง กลับกันแล้วต้นไม้จิตวิญญาณได้รับการขัดเกลา พลังจิตวิญญาณของเฉินเฟยจึงไม่ต่างจากนักยุทธ์ขัดเกลาทวารที่เปิดจุดทวารมากกว่าสิบจุด

ด้วยเหตุนี้เฉินเฟยจึงตัดสินสถานการณ์ของลู่จือชุนได้คร่าวๆ ดังนั้นความองอาจที่ดูยิ่งใหญ่ของลู่จือชุน ในสายตาเฉินเฟยไม่ถือเป็นอะไรเลย

ตอนนี้ลู่จือจุนแสดงท่าทางพร้อมตายด้วยกัน แต่สิ่งที่เขาจะทำต่อไปคือหลบหนี ตั้งแต่ต้นจนจบสิ่งที่ลู่จือชุนต้องการก็แค่วิ่งหนี

เฉินเฟยชักกระบี่เฉียนหยวนชี้ปลายกระบี่ลงพื้น ช่วงเวลาต่อมาค่ายกลหนึ่งก่อตัวบนสนามแรงถ่วงครอบคลุมลู่จือชุนไว้อย่างสมบูรณ์

ค่ายกลกระบี่จ้งหยวน!

นี่เป็นการพลิกแพลงกระบี่จ้งหยวนอย่างหนึ่งหลังก้าวสู่ระดับขัดเกลาทวาร มีสนามแรงถ่วงเป็นฐานและวางค่ายกลซ้อนสนามแรงถ่วงเพื่อรัดคอศัตรู

กระบี่จ้งหยวนบทขัดเกลาทวารของเฉินเฟยอยู่ในช่วงเริ่มต้น เทียบกับผู้ที่อยู่ในระดับขัดเกลาทวารมาหลายปี เฉินเฟยเป็นระดับขัดเกลาทวารที่อ่อนแออย่างยิ่ง

หากเป็นระดับขัดเกลาทวารที่ไม่บาดเจ็บสาหัส เฉินเฟยคงฆ่าอีกฝ่ายได้ยาก แต่ใครให้ลู่จือชุนบาดเจ็บสาหัสล่ะ?

แม้กระบี่จ้งหนวนอยู่ในระดับเริ่มต้น แต่เฉินเฟยอาศัยโอกาสทะลวงระดับดูดซับปราณหยวนเติมเต็มจุดทวารจุดแรกไปครึ่งหนึ่งแล้ว

แม้กระบี่จ้งหยวนจะเพิ่งเริ่มต้นแต่อย่างน้อยก็เริ่มต้นแล้ว และพลังจิตวิญญาณระดับขัดเกลาทวารของเฉินเฟยยังเทียบได้กับสิบจุดทวาร เมื่อรวมสิ่งเหล่านี้เข้าด้วยกันกัน พลังต่อสู้แท้จริงของเฉินเฟยจึงไม่ด้อยกว่าผู้ฝึกตนทั่วไปนัก

เทียบกับลู่จือชุนในจุดสูงสุด เฉินเฟยในตอนนี้ด้อยกว่าเพียงเล็กน้อยเพราะผู้ฝึกตนทั่วไปไม่มีวิชายอดเยี่ยมอย่างกระบี่จ้งหยวน

เส้นสีดำจับศัตรู สิ่งที่ฆ่าศัตรูได้คือลูกปัดกระบี่จ้งหยวนควบแน่น

มันคือลูกปัดกระบี่ที่เฉินเฟยใช้เป็นท่าสังหารตอนอยูในระดับขัดเกลาอวัยวะภายใน ตอนนี้เฉินเฟยทะลวงระดับขัดเกลาทวารแล้วจึงควบแน่นมันได้สิบเม็ดพร้อมกัน

ยิ่งไปกว่านั้นลูกปัดกระบี่นี้ยังได้รับการปรับปรุงในด้านพลังและความเร็ว ลูกปัดกระบี่อาจมีเพียงสิบเม็ด แต่ด้วยค่ายกลกระบี่ พลังของมันจึงแข็งแกร่งยิ่งกว่าเฉินเฟยระดับขัดเกลาอวัยวะภายในสิบคนโจมตีพร้อมกัน

สิ่งนี้เทียบกันไม่ติด!

ในค่ายกลกระบี่ ลูกปัดกระบี่สามารถโจมตีได้อย่างต่อเนื่องโดยหยุดพัก เฉินเฟยในระดับขัดเกลาอวัยวะภายในจะทำแบบนั้นได้อย่างไร

ค่ายกลกระบี่จ้งหยวนระดับเริ่มต้นสามารถควบแน่นลูกปัดกระบี่ได้สิบเม็ด หลังฝึกฝนถึงระดับรู้แจ้ง จำนวนลูกปัดกระบี่สูงสุดอาจเป็นเก้าเก้าแปดหนึ่งซึ่งมากพอรัดคอศัตรู

ผู้แข็งแกร่งระดับขัดเกลาทวารขั้นปลายสามารถเพิกเฉยลูกปัดกระบี่สิบเม็ดได้ แต่หากเป็นการโจมตีอย่างต่อเนื่องของลูกปัดกระบี่แปดสิบเอ็ดเม็ด ต่อให้เป็นผู้แข็งแกร่งระดับขัดเกลาทวารขั้นปลายก็ต้องช่างน้ำหนักเรื่องนี้สักหน่อย

และเมื่อการบ่มเพาะของเฉินเฟยก้าวหน้าขึ้น พลังและความเร็วของลูกปัดกระบี่แต่ละเม็ดจะเพิ่มขึ้นอีก ตอนนี้มันเทียบเท่ากับพลังโจมตีระดับขัดเกลาอวัยวะภายในขั้นสูงสุดเท่านั้น แต่ในอนาคตมันต้องกมากว่านี้แน่!

นี่คือโฉมหน้าแท้จริงของกระบี่จ้งหยวนซึ่งเป็นวิชามรดกของสำนักกระบี่เริ่มดวงดาว หากผู้ฝึกฝนมีพลังจิตวิญญาณแข็งแกร่งพอก็สามารถพัฒนาวิชาให้แข็งแกร่งขึ้นได้อีก

เหมือนตอนที่เฉินเฟยอยู่ในระดับขัดเกลาอวัยวะภายใน เขาควบแน่นลูกปัดกระบี่ได้ล่วงหน้า

“ปังปังปัง…”

เฉินเฟยจับด้ามกระบี่เฉียนหยวนด้วยสองมือแล้วมองค่ายกลกระบี่ ลูกปัดกระบี่สิบเม็ดวูบไหวปิดล้อมโจมตีลู่จือชุน

ด้วยการโจมตีภายใต้ค่ายกลกระบี่จ้งหยวน ใบหน้าแท้จริงที่อ่อนแอของลู่จือชุนจึงถูกเผยให้เห็น

เพียงไม่กี่ลมหายใจ บนตัวลู่จือชุนเริ่มปรากฏบาดแผล และเมื่อบาดแผลปรากฏขึ้นค่ายกลกระบี่จ้งหยวนจะปล่อยแรงดูดและดึงเลือดออกมาโดยไม่เหลือพื้นที่ว่างให้ฟื้นตัว

ในเวลาอันสั้นนี้จึงทำให้บนพื้นเต็มไปด้วยเลือดจำนวนมาก นั่นคือแก่นเลือดของลู่จือชุน ใบหน้าลู่จือชุนจึงซีดลงมากกว่าเดิมจากการได้รับบาดเจ็บและเสียเลือดมาก

“ไสหัวไป!”

ลู่จือชุนคำรามด้วยใบ้หน้าแดงก่ำ เขาพุ่งออกไปด้านนอกด้วยพลังมหาศาลแต่ถูกหยุดไว้ด้วยแรงกระแทกอย่างต่อเนื่องของลูกปัดกระบี่สิบเม็ด

เพียงพริบตาเดียวแขนลู่จือชุนก็ท่วมเลือด

เนื่องจากร่างกายบาดเจ็บสาหัสและอาวุธวิญญาณเสียหาย ความอ่อนแอของลู่จือชุนจึงปรากฏต่อหน้าเฉินเฟยอย่างชัดเจน เขาไม่เหมือนที่นักยุทธ์ขัดเกลาทวารควรเป็น

“ให้โอกาสข้าเถอะ อย่าฆ่าข้า ข้ายอมทำทุกอย่างที่เจ้าบอก ข้าซ่อนของดีไว้ไม่น้อย ข้ายกของทั้งหมดนั่นให้เลย!”

ลู่จือชุนตะโกนอย่างบ้าคลั่ง หากอยู่ในสภาพสมบูรณ์ ลู่จือชุนสามารถหลบลูกปัดกระบี่ได้โดยตรง มากสุดเคลื่อนไหวแค่ร้อยกระบวนท่าก็สามารถทำลายค่ายกลกระบี่

แต่ตอนนี้ลู่จือชุนไร้ซึ่งพลังจึงไม่อาจป้องกันมัน ลู่จือชุนยังไม่อยากตาย เขาทำงานหนักเพื่อมาถึงระดับขัดเกลาทวาร เขายังไม่อยากตายตอนนี้

เฉินเฟยไม่พูดอะไร ทาสระดับขัดเกลาทวาร? เฉินเฟยไม่ได้ใจกว้างขนาดนั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนโหดเหี้ยมอย่างลู่จือชุน

เฉินเฟยสงสัยว่าลู่จือชุนหนีมาจากหมู่บ้านหมี่ได้อย่างไร เนื่องจากฮวาเต๋าหงไม่ได้อยู่ด้วย เขาอาจทรยศสหายของตัวเองแล้วหนีเอาตัวรอด

ลู่จือชุนยอมทำทุกอย่างเพื่อความอยู่รอด และเพื่อให้รอดออกมาได้ลู่จือชุนจึงยอมใช้วิธีไร้ยางอาย

“เจ้าบังคับข้าเอง! หากข้าไม่รอดเจ้าก็อย่าหวังจะรอด ตายซะ ตายกันให้หมดนี่แหละ!”

ลู่จือชุนมองเฉินเฟยด้วยตาแดงก่ำ การอ้อนวอนที่เขาแสดงเมื่อครู่หายไปอย่างสมบูรณ์และกลายเป็นความบ้าคลั่ง

สีหน้าเฉินเฟยเคร่งขรึมขึ้นเพราะเห็นว่าคราวนี้ลู่จือชุนเอาจริง เนื่องจากลู่จือชุนไม่เห็นโอกาสรอด เขาจึงพยายามทำให้เฉินเฟยบาดเจ็บสาหัสไปด้วย

“ฟู่ม!”

ร่างลู่จือชุนสั่นเทา จุดทวารของเขาระเบิดพลังออกมา สองจุดทวารที่ใกล้จะแตกเต็มทีได้แตกสลาย พลังมหาศาลระเบิดมาจากพวกมัน

ลมปราณลู่จือชุนเพิ่มขึ้นทันใด มันใกล้เคียงกับเมื่อก่อนและกำลังเหนือกว่าจุดเดิมเพราะการระเบิดพลัง

ลู่จือชุนมองเฉินเฟยแล้วใช้มือขวาทุบหัวใจ ปากที่เต็มไปด้วยเลือดกระอั่กเศษอวัยวะภายในออกมา ในขณะนี้อวัยวะภายในของลู่จือชุนพังทลายหมดแล้ว

พลังของลู่จือชุนเพิ่มขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า พูดได้ว่าตอนนี้ลู่จือชุนอยู่ในจุดสูงสุดของตัวเอง

“ตายซะ ข้าอยากให้เจ้าตาย ฮ่าฮ่าฮ่า!”

ลู่จือชุนหัวเราะดังลั่น โบกมือปัดลูกปัดกระบี่ทั้งหมดที่พุ่งเข้ามา สองตาจ้องมองเฉินเฟยและวิ่งเข้าหาอย่างบ้าคลั่ง ลมปราณดุร้ายบ้าคลั่งพุ่งโทมผ่านใบหน้าเฉินเฟย

“ขึ้น ทำลาย!”

เฉินเฟยตะโกนเสียงต่ำ ทันใดนั้นค่ายกลกระบี่จ้งหยวนก็ลอยขึ้นและหดตัวรวมกัน จากระยะสิบหมี่เหลือเพียงบอลดำหลายหมี่

ช่วงเวลาต่อมา ค่ายกลกระบี่จ้งหยวน สนามแรงถ่วงที่ซ้อนทับค่ายกล และลูกปัดกระบี่ระเบิด พลังทำลายกวาดไปทั่วทิศ

ชิ้ง!

เฉินเฟยพลิกกระบี่จ้งหยวน พลังสีดำของกระบี่จ้งหยวนหวนกลับมาและรวมเข้ากับกระบี่เฉียนหยวน สีดำเข้าปกคลุมตั้งแต่ด้ามกระบี่ไปจนถึงตัวกระบี่

ช่วงเวลาถัดมา เฉินเฟยก้าวเท้าขวาแทงกระบี่เฉียนหยวนไปด้านหน้า ลำแสงดำพุ่งไปเจาะทะลวงร่างด้านหน้า

ลู่จือชุนตัวแข็งทื่อมองเฉินเฟยจากระยะไกล ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ ครู่ต่อมาร่างกายกลายเป็นขี้เถ้าหายไป

สายลมพัดผ่าน ด้านหน้าปรากฏร่องหลุมขนาดใหญ่

ผมเฉินเฟยปลิวไสวตามสายลม ลมปราณเฉียบคมกระจายไปทุกทาง กระบี่เฉียนหยวนชี้ทแยงลงพื้น

ระดับขัดเกลาทวารก็แค่นี้เอง!

[1]เผาหยกรวมกับหิน ความดีความชั่วย่อยยับไปพร้อมกัน