กิ่งก้านต้นผลแดงชาดที่ปาข่าหักมาถูกมอบให้เฉินเฟย กิ่งก้านมันไม่เล็กแต่โชคดีที่งอได้ หลังจากเฉินเฟยมัดเสร็จก็โยนมันเข้าช่องมิติ

ความคิดแรกของเฉินเฟยหลังจากได้กิ่งก้านคือใช้มันหลอมกระบี่วิญญาณเป็นของตัวเอง

แท้จริงแล้วกระบี่เหล็กที่เขาใช้อยู่มีความแข็งและความคมระดับปานกลาง สุดท้ายแล้วมันเป็นเพียงอาวุธธรรมดา เนื่องจากมันชำรุดบ่อยครั้งเฉินเฟยจึงเก็บพวกมันหลายเล่มไว้ในช่องมิติ

หากได้ครอบครองกระบี่วิญญาณหรือกึ่งวิญญาณ เฉินเฟยจะไม่ต้องคิดเรื่องเก็บอาวุธไปอีกนาน

เขาใกล้ทะลวงระดับขัดเกลาอวัยวะภายในเต็มที พลังจิตใจที่เพิ่มขึ้นมากยังทำให้เฉินเฟยมั่นใจเรื่องระดับขัดเกลาทวาร

การคิดเรื่องกระบี่วิญญาณถือเป็นการเตรียมการล่วงหน้า

“เจ้ามีน้ำนมหินย้อยเท่าไหร่?” เฉินเฟยมองเว่ยจงจู้

“เจ้าต้องการเท่าไหร่ล่ะ?” เว่ยจงจู้เงยหน้าขึ้น ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยเครา บนหน้าผากมีรอยแผลเป็น เสียงหยาบกร้านอย่างยิ่ง

“ขนาดนี้เท่าไหร่?”

เฉินเฟยตบถุงน้ำตรงเอว แม้จะหาน้ำนมหินย้อยไม่เจอ แต่ถ้าได้ปริมาณเพียงพอก็ถือว่าใช้ได้

เนื่องจากส่วนใหญ่ใช้เพื่อหลอมอาวุธ มูลค่าของสิ่งนี้จึงขึ้นอยู่กับปริมาณที่มี

หากน้ำนมหินย้อยน้อยเกินไป มันจะมีประโยชน์น้อยต่อการหลอมอาวุธ

“สองถุงต่อหนึ่งป้ายเหล็ก”

เว่ยจงจู้มองเฉินเฟยอย่างด้วยสีหน้าจริงจังแล้วหลับตาลง

เนื่องจากความผันผวนของป้ายเหล็กหายไป เว่ยจงจู้เลยไม่รู้ว่าเฉินเฟยมีป้ายเหล็กเท่าไหร่

อย่างไรก็ตามมันเป็นเรื่องยากที่ระดับขัดเกลาไขกระดูกจะอยู่รอดในดินแดนลับด้วย หากอยากได้ป้ายเหล็กคงต้องพึ่งโชค

เว่ยจงจู้ไม่คิดว่าเฉินเฟยจะจ่ายราคานี้ไหว ท่าทางของเขาจึงเย็นชาขึ้น

เฉินเฟยไม่สนใจท่าทางของเว่ยจงจู้ อย่างไรแล้วราคานี้สูงยังไปหน่อย ในระหว่างทางมาเฉินเฟยฟังราคาแลกเปลี่ยนมากมาย และความต้องการซื้อป้ายเหล็กนั้นมีมากจนน่าประหลาด

ท้ายที่สุดแล้วมันเกี่ยวข้องกับการมรดกของศิษย์แท้จริง และตอนนี้เหลือเวลาอีกเพียงสามวันเท่านั้น คาดว่าในวันสุดท้ายราคาของมันจะพุ่งสูงมากกว่านี้ แต่ในเวลานั้นย่อมมีความเสี่ยงสูง

กฏอันอ่อนแอของที่นี่จะถูกทำลายลง

แม้สุดท้ายจะมีป้ายเหล็กรับประกันความปลอดภัย แต่จะเป็นอย่างไรหากเกิดเรื่องไม่คาดฝัน?

ไม่ว่าเป็นแบบไหน เฉินเฟยจะไม่อยู่จนถึงวันสุดท้าย

“ศิษย์น้อง?”

เสียงพูดประหลาดใจดังขึ้น เฉินเฟยหันไปมองและเห็นกัวหลินซาน เฉินเฟยประหลาดใจเพราะหินแฝดในอ้อมแขนเขาไม่มีการตอบสนอง บางทีกัวหลินซานอาจทำมันหาย

“ข้าบอกแล้วไง ด้วยความสามารถของศิษย์น้องเฉิน ไม่ว่าดินแดนลับจะอันตรายแค่ไหนก็มีแค่ไม่กี่คนที่คุกคามเขาได้”

เจียวเซี่ยงหยวนด้านข้างสังเกตเฉินเฟยและพบว่าจิงชี่เสิน[1]ของเฉินเฟยอยู่ในจุดสูงสุด เมื่อเทียบกับตอนแยกทางกันให้ความรู้สึกว่าก้าวหน้าไปอีกขั้น

ในทางกลับกัน พวกเขาไม่เพียงเหลือแค่หกคน แต่ทุกคนยังได้รับบาดเจ็บและจิงชี่เสินล้วนลดต่ำลงเพราะการต่อสู้มากมายเมื่อไม่นานนี้

“ศิษย์พี่เจียว ศิษย์พี่กัว!”

เฉินเฟยกุมมือและมองผู้คนด้านหลังเจียวเซี่ยงหยวน พวกเขาส่วนใหญ่รู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่หลังผ่านภัยพิบัติ ทุกคนต่างถอนหายใจโล่งอกเมื่อมาถึงที่นี่

ทุกคนมีแววตาตื่นเต้น เห็นได้ชัดว่าพวกเขาได้รับผลประโยชน์มากมาย

เจียวเซี่ยงหยวนยิ้ม ตบไหล่เฉินเฟยและพาคนอื่นเดินไปด้านใน เห็นได้ชัดว่าเขาสนใจแลกเปลี่ยนทรัพยากรเช่นกัน

เจิ้งจิ้งอันสังเกตเฉินเฟยจากด้านข้างและรู้สึกว่าเฉินเฟยแข็งแกร่งกว่าครั้งก่อน แต่พูดได้ยากว่าเขาแข็งแกร่งกว่าเดิมตรงไหน

ครั้งนี้เจิ้งจิ้งอันโชคดีรอดมาได้ แต่โหมวหยวนชางที่แข็งแกร่งกว่ากลับตายแทน

เจิ้งจิ้งอันล้มเลิกแผนที่จะสู้กับเฉินเฟยแล้ว ตอนนี้อยู่ในระดับขัดเกลาไขกระดูกแต่พลังต่อสู้ยังเกินจริงขนาดนี้ แล้วจะเป็นอย่างไรเมื่อไปถึงระดับขัดเกลาอวัยวะภายใน

ในเวลานั้นหากพวกเขาทั้งสองเป็นศิษย์แท้จริง ช่องว่างจะยิ่งมากขึ้น มันจะไม่เกิดประโยชน์ใดหากเขายังเป็นศัตรูกันต่อไป

เจิ้งจิ้งอันเห็นเฉินเฟยมองมาจึงพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม จากนั้นรีบเดินตามเจียวเซี่ยงหยวนไปอย่างรวดเร็ว

เฉินเฟยมองเจิ้งจิ้นอันอย่างประหลาดใจแล้วพยักหน้าตอบ

พอเห็นคนอื่นเดินจากไป เฉินเฟยก็หันไปถามกัวหลินซานเสียงเบา “ศิษย์พี่กัว ท่านมีป้ายเหล็กครบหรือยัง?”

“ได้ครบแล้ว มีเกินมาด้วย ศิษย์น้องเล็กมีเท่าไหร่? ถ้าไม่พอข้ามีให้เจ้าอันหนึ่ง”

สีหน้ากัวหลินซานดูตื่นเต้น อย่างไรแล้วมันแสดงถึงการสำเร็จการทดสอบศิษย์แท้จริง สิ่งสำคัญที่สุดในการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดในดินแดนลับยังคงเป็นมรดก

เฉินเฟยรู้สึกอบอุ่นหัวใจเมื่อได้ยินคำพูดของกัวหลินชาน และทั้งสองได้กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง

“ข้าได้ครบแล้วเช่นกัน มีเกินมาสองอันด้วย” เฉินเฟยพูดด้วยรอยยิ้ม

ดวงตากัวหลินซานเป็นประกาย “เจ้ายังคงยอดเยี่ยมเหมือนเดิมศิษย์น้องเล็ก”

กัวหลินชานเหลือบมองแผงลอยตรงหน้าแล้วกระซิบ “เราสามารถใช้ป้ายเหล็กแลกเปลี่ยนทรัพยากรหรือช่วยศิษย์ร่วมสำนักก็ได้”

เฉินเฟยพยักหน้า แต่ตอนนี้เหลือศิษย์ร่วมสำนักไม่มาก ดังนั้นเขาจึงใช้แลกเปลี่ยนทรัพยากรได้เพียงเท่านั้น

นอกจากนี้ความเมตตาจะมีคุณค่าต่อเมื่อผู้อื่นรับรู้ ถ้าไม่รับรู้จะเป็นเพียงสิ่งไร้ค่า!

สำนักจะให้ส่งมอบสิ่งของจากดินแดนลับและแลกเปลี่ยนเป็นค่าผลงาน แต่ไม่ได้บังคับให้ส่งมอบทั้งมหด ต้องส่งมอบเพียงวัสดุสำหรับหลอมโอสถทะลวงทวารและวัตถุวิญญาณล้ำค่าอย่างดอกบัวฝันหวานเท่านั้น ส่วนสิ่งของอื่นสามารถตัดสินใจด้วยตัวเอง

เฉินเฟยทั้งสองเริ่มเดินดู ไม่ได้ดูเพียงคนที่ตั้งแผงลอย เฉินเฟยยังรับฟังคนที่ไม่ได้ตั้งแผงรอยเช่นกัน

หนึ่งก้านธูปต่อมา ทั้งสองเข้าใจสถานการณ์เล็กน้อย

เฉินเฟยไตร่ตรองและพบว่าทรัพยากรที่คนอื่นยินดีแลกนั้นไม่มีค่ามากนัก ส่วนของดีล้วนถูกกินทันทีเมื่อได้รับ

สิ่งของส่วนใหญ่ในตอนนี้คือของที่ไม่สามารถเปลี่ยนเป็นความแข็งแกร่งได้ทันทีเช่นน้ำนมหินย้อย

เฉินเฟยมาที่แผงลอยเว่ยจงจู้อีกครั้ง เว่ยจงจู้เงยหน้ามองเฉินเฟยกับกัวหลินซาน

“ว่าอย่างไร?” เว่ยจงจู้ถามเสียงเบา

“น้ำนมหินย้อยห้าถุง ข้าให้ป้ายเหล็กหนึ่งอัน” สองถุงมีไว้เพื่อหลอมอาวุธ ยิ่งมีสิ่งนี้มากก็ยิ่งดี

“ข้าไม่มีน้ำนมหินย้อยมากขนาดนั้น ส่วนใหญ่มอบให้ผู้อื่นไปแล้ว”

เว่ยจงจู้ส่ายหัว พอเห็นเฉินเฟยสนใจและต้องการแลกเปลี่ยนป้ายเหล็กจริง เว่ยจงจู้เกิดลังเลอยู่ครู่ก่อนหยิบหยิบแร่จากอ้อมแขนแล้วพูด “หินทองเหล็กขนาดนี้สองก้อนบวกน้ำนมหินย้อยสองถุง แลกป้ายเหล็กหนึ่งอันว่าอย่างไร?

สีหน้าเฉินเฟยเปลี่ยนไป หินทองเหล็กใช้หลอมอาวุธได้ โดยปกติจะใช้ลับอาวุธเพิ่มความคม

มูลค่าหินทองเหล็กสองก้อนกับน้ำนมหินย้อยเกือบเท่ากับราคาที่ผู้อื่นเสนอในเวลานี้

“ตกลง!”

เฉินเฟยพยักหน้า เอื้อมมือเข้าไปในแขนเสื้อ แต่แท้จริงแล้วเป็นการหยิบป้ายเหล็กจากช่องมิติ

สีหน้าเว่ยจงจู้เปลี่ยนไปเล็กน้อย ตรวจสอบป้ายเหล็ก เมื่อไม่พบปัญหาใดจึงหยิบหินทองเหล็กกับน้ำนมหินย้อยจากห่อออกมา

การแลกเปลี่ยนเสร็จสิ้นไปอย่างราบรื่น ไม่มีการปลอมแปลงหรืออุบัติเหตุ

เฉินเฟยบีบหินเหล็กทองแล้วยิ้ม เขารวบรวมบางสิ่งเพื่อหลอมกระบี่กึ่งวิญญาณ หลังออกจากดินแดนลับแล้วยังต้องไปรวบรวมเพิ่มอีก

“ข้ามีของอย่างอื่นด้วย พวกเจ้าลองดูว่ามีสิ่งที่ต้องการหรือไม่”

ทุกคนได้รับสิ่งที่ต้องการ เว่ยจูจงเริ่มขายของอย่างอื่นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่เฉินเฟยมองเล็กน้อยแล้วส่ายหัว

สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นของดี แต่ยังไม่ใช่สิ่งที่เฉินเฟยต้องการ

เฉินเฟยทั้งสองเดินดูอีกครั้ง เมื่อเวลาผ่านไปผู้คนก็มาที่ทางออกมากขึ้น สุดท้ายเฉินเฟยก็ได้ทองหยกมาหนึ่งก้อน มันเอาไว้หลอมกระบี่กึ่งวิญญาณเช่นกัน

กัวหลินซานเดินอยู่สักพักก่อนจะหยิบป้ายเหล็กส่วนเกินออกมา

เฉินเฟยทั้งสองกำลังคุยกันว่าจะออกไปข้างนอกเลยหรือไม่ ทันใดนั้นคนกลุ่มหนึ่งก็วิ่งมาจากระยะไกล

“นั่นมันเซียวหลี่หลิง!”

กัวหลินซานมองอย่างสงสัย พอเห็นคนที่เดินนำหน้าสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม

เมื่อไม่กี่วันก่อนทั้งสองฝ่ายได้พบกัน ขณะที่พวกกัวหลินซานกำลังโจมตีสังหารสัตว์อสูร เซียวหลี่หลิงก็ปรากฏตัว เจียวเซี่ยงหยวนพาผู้คนหนีไปโดยไม่ลังเลและไม่กล้าอยู่ต่อแม้แต่ครู่เดียว

ไม่นานมานี้ชื่อของเซียวหลี่หลิงโด่งดังมากในดินแดนลับ เหตุผลย่อมมาจากไข่มุกราตรี

ในบรรดานักยุทธ์ที่เข้าดินแดนลับในครั้งนี้มีสองคนที่เป็นเจ้าของอาวุธวิญญาณ ส่วนอีกคนได้ยินว่าพาคนไปที่ภูเขาป้านผิง แต่จนถึงตอนนี้ก็ไม่เห็นอีกเลย

มีเพียงกลุ่มเซียวหลี่หลิงที่กวาดล้างทั่วดินแดนลับ จองพื้นที่ขับไล่ผู้คนโดยที่ไม่มีใครกล้าต่อต้าน

เมื่อเซียวหลี่หลิงปล่อยอาวุธวิญญาณออกมา ผู้คนมากมายจะเข้าไปล้อมรอบนาง กลุ่มอื่นที่ไม่มีเงินทุนจึงไม่อาจต่อต้าน

นี่เป็นพลังที่ตระกูลชั้นสูงจากสำนักต่างๆครอบครอง ตราบใดที่ในตระกูลมีผู้แข็งแกร่งก็จะสามารถคุ้มครองตระกูลได้หลายชั่วอายุ ไม่มีพลังมากมายแต่ไม่ธรรมดาเช่นกัน

“ได้ยินมาว่าพวกเขาเจอเรื่องไม่คาดฝันตอนไปรับดอกบัวฝันหวาน ดอกบัวฝันหวานหนีไปได้แถมนางยังเสียคนไปมากมายด้วย” กัวหลินซานรู้สึกยินดี

เฉินเฟยยิ้มเล็กน้อย ในกลุ่มเซียวหลี่หลิงเขาเห็นหม่าเสวี่ยเฟย ผานเป่าเสวียที่แขนหัก และเล่ยหยิงเฉา

เล่ยหยิงเฉารอดชีวิตมาได้ สิ่งนี้ทำให้เฉินเฟยประหลาดใจมากพราะในเวลานั้นเขาเห็นเล่ยหยิงเฉาถูกอสูรทุบตีจนตายแล้ว

“ไปกันเถอะศิษย์พี่”

เฉินเฟยไม่ต้องการเจอพวกหม่าเสวี่ยเฟย ไม่อย่างนั้นมันจะเกิดปัญหาอีกรอบ แม้พวกเขาไม่น่าจะรู้ว่าเฉินเฟยเป็นคนเอาดอกบัวฝันหวานไปก็ตาม

“ได้!”

กัวหลินซานไม่อยากเห็นพวกเซียวหลี่หลิงที่หยิ่งผยองเช่นกัน เขาใช้ป้ายเหล็กพร้อมกับเฉินเฟยและถูกดึงเข้าไปในทางออก

มีหลายคนเลือกทำแบบเดียวกับเฉินเฟยทั้งสอง ลำแสงวูบไหว ทันใดนั้นคนหลายสิบหายไปจากที่นี่

ผานเป่าเสวียมองจากระยะไกลและเหมือนจะเห็นร่างอันคุ้นเคย เขาจับแขนที่หักของตัวเองด้วยดวงตามืดมน

หลังออกจากดินแดนลับ ความรู้สึกวิงเวียนเกิดขึ้นอีกครั้ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพลังจิตใจหรือเปล่า แต่คราวนี้เฉินเฟยปรับตัวได้เร็วกว่าครั้งแรกและยืนหยัดมั่นคงได้ทันที

เฉินเฟยมองไปรอบตัว หลายคนมองมาที่เขา

เฟิงซิวผู่เข้ามาอยู่หาเฉินเฟยทั้งสองและถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นพวกเขาสบายดี

เฉินเฟยไม่ใช่ศิษย์กลุ่มแรกที่ออกมา ดังนั้นผู้คนภายนอกจึงรู้อยู่แล้วว่าดินแดนลับเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่และอันตรายยิ่งกว่าเมื่อก่อน

“เจ้ารวบรวมป้ายเหล็กมาครบหรือไม่?” อู๋กวงอินมาหาเฉินเฟยทั้งสองและมองที่กัวหลินซาน ท้ายที่สุดแล้วกัวหลินซานคือเมล็ดพันธุ์แท้จริง ส่วนเฉินเฟยเป็นผู้ไปหาประสบการณ์

กัวหลินซานแสร้งทำเป็นสงบและหยิบป้ายเหล็กห้าอันออกมาจากแขน เฟิงซิวผู่เห็นแบบนั้นจึงอดยิ้มไม่ได้

[1]จิงชี่เสิน ในทางเต๋าจัดว่าเป็นหัวใจหลักของมนุษย์ จิงคือสารสำคัญภายในร่างกาย ชี่คือพลังปราณ เสินคือจิตวิญญาณ หากขาดไปสิ่งหนึ่งจะไม่ใช่มนุษย์