บนขอบหน้าผา.

โลแกน ที่ร่อนลงพื้นจ้องมอง เซเบอร์ทูธ ด้วยดวงตาสีแดงเข้ม

ความเข้ากันระหว่างเขากับ เวนอม และภาพลักษณ์ภายนอกแตกต่างจาก ไคล์ มาก

รูปร่างของกล้ามเนื้อมีลักษณะไม่แข็งแกร่งและไม่สมบูรณ์แบบเหมือนแต่ก่อน แต่กลับดุร้ายกว่า ทั้งตัวยังคงเป็นโทนสีดำเข้มผสมสีเงินเล็กน้อย

สัญลักษณ์บนหน้าอกของชุดรบเปลี่ยนจากไม้กางเขนเป็นหัวหมาป่าที่บอบบาง นอกจากนี้ฮูทที่อยู่ด้านบนหัวยังมีหูหมาป่าสองข้างปรากฏอยู่

ที่ชัดเจนที่สุดคือกรงเล็บที่แหลมคมซึ่งกลายเป็นสีดำเข้มเหมือนเนื้อโลหะมันได้ปลดปล่อยกลิ่นอายเย็นๆออกมา

ใบหน้าของ เซเบอร์ทูธ นั้นดูตรึงเครียดและเขาก็ยกกรงเล็บขึ้นด้วยความระแวดระวังพร้อมกับจ้องมอง โลแกน ซึ่งสวมชุดรบหมาป่าโดยไม่วางตา

เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในตอนนี้เพียงแต่รู้ว่า โลแกน ให้ความรู้สึกที่แตกต่างกับเขา บรรยากาศที่ดุดันของสัตว์ร้ายที่ทรงพลังเยือกเย็นดุร้ายและชั่วร้าย

ในความเป็นจริง โลแกน ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเขาเช่นกัน

ก่อนที่เขาจะถูกโยนลงจากหน้าผาเขาไม่เห็น เวนอม ที่กระโดดเข้าคลุมร่างกาย เขาคิดแค่เพียงว่าเขาไม่อาจล้มลง เป็นผลให้ด้านหลังของชุดรบสีดำกางปีกออกโดยอัตโนมัติและช่วยให้เขากลับไปที่หน้าผา

ไม่เพียงแค่นั้น. ในตอนนี้ความเกลียดชังได้ถาโถมออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจมากขึ้นเรื่อยๆ

พลังมหาศาลได้พลุ่งพล่านหมุนวนอยู่ภายในร่างกายอย่างต่อเนื่องหลังจากหลอมรวมเข้ากับซิมไบโอตทางชีวภาพ

“ แม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ในสถานะนี้ฉันชนะแน่!” โลแกน พึมพำอยู่ในใจพลางกำหมัดเผยให้เห็นกรงเล็บแหลมคมสีดำทะมึนทอดยาวสุดขีดเขาเงยหน้าขึ้นช้าๆจ้องมองไปที่ เซเบอร์ทูธ

ไคล์ จ้องมองไปที่ โลแกน พยักหน้าและพึมพำขึ้น:“ ใช้พลังที่ฉันให้คุณยืมเพื่อทำตามเงื่อนไขของการเจรจาให้สำเร็จ”

การ์ดการรักษาตัวเอง ซึ่งเป็นจุดประสงค์ดั้งเดิมได้ถูกดึงมาไว้ในมือสำเร็จแล้วและหาก โลแกน สามารถแก้แค้นได้สำเร็จก็ถือว่าเป็นกำไรสูงสุด

ไม่รอให้ ไคล์ ได้คิดอะไรมากมาย โลแกน ได้ริเริ่มที่จะโจมตี เซเบอร์ทูธ แล้ว

กรงเล็บแหลมคมสีดำโจมตีไปที่หน้าผากของ เซเบอร์ทูธ! คราวนี้ เซเบอร์ทูธ ยกมือขึ้นป้องกันกรงเล็บด้วยสีหน้าที่มืดมน เขาไม่คาดคิดเลยว่า โลแกน ไม่เพียงแค่มีความเร็วเพิ่มขึ้น แต่ความแข็งแกร่งก็ยังเพิ่มขึ้นเช่นกัน กรงเล็บสีดำนั้นแทงทะลุฝ่ามือของเขา

"ไอ้เวรเอ้ย!" เสียงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวของ เซเบอร์ทูธ ดังขึ้นเขาอ้าแขนออกแล้วโอบกอดอีกฝ่ายราวกับว่าต้องการบดขยี้อีกฝ่ายให้แหลกระเอียดคาอ้อมแขนของเขา

ไม่ว่าในกรณีใดร่างกายและความแข็งแกร่งคือความมั่นใจที่สุดของเขา

โลแกน จะปล่อยให้ เซเบอร์ทูธ ทำเช่นนั้นได้อย่างไร เขาก้มลงอย่างรวดเร็วและดิ้นหนีจากอ้อมกอดจากนั้นกวาดกรงเล็บไปที่ใต้แขนและกรงเล็บอีกข้างก็กวาดฟันไปที่เอวของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วจนเลือดไหลทะลักออกมาราวกับท่อน้ำแตก

เซเบอร์ทูธ โกรธเป็นอย่างมาก มันเป็นครั้งแรกที่เขาได้รับบาดเจ็บติดต่อกัน และสิ่งที่น่ากลัวก็คือความแข็งแกร่งโดยรวมของ โลแกน ภายใต้ชุดรบสีดำมันเพิ่มขึ้นอย่างมาก

แต่เดิมเขาสามารถตอบสนองได้ทันท่วงที แต่ภายใต้ความเร็วที่เพิ่มขึ้นอย่างมากของ โลแกน เขากลับไม่สามารถตอบสนองได้แม้แต่น้อย

ในเวลาต่อมา โลแกน ใช้ความเร็วและความไวที่มากกว่ากวาดเตะไปยังด้านข้างของ เซเบอร์ทูธ

ตูม!

ในตอนนี้ เซเบอร์ทูธ เป็นเหมือนกระสอบทรายมนุษย์ ดวงตาของเขาไม่สามารถตามความเร็วของ โลแกน ได้ทันดังนั้นมันจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะโต้กลับ

'ฉั๊วะ! ฉั๊วะ! ฉั๊วะ!'

ทุกครั้งที่ โลแกน โจมตีกรงเล็บอันแหลมคมของเขาก็ต้องได้เห็นเลือด ทุกๆการโจมตีมันได้สร้างบาดแผลที่สาหัสสากรรจ์ให้กับร่างกายของ เซเบอร์ทูธ จนในตอนนี้เลือดมันได้ย้อมยอดเขาให้เป็นสีแดงเข้มไปแล้ว

หากสถานการณ์ยังเป็นเช่นนี้ต่อไปแม้ว่าร่างกายของเขาจะสามารถฟื้นฟูตัวเองได้ แต่การเสียเลือดมากก็สามารถพรากชีวิตของเขาได้เช่นกัน

“อ๊าก!” ทันใดนั้น เซเบอร์ทูธ ก็กรีดร้องขึ้นพร้อมกับจับไปที่หูซ้ายของเขาซึ่งในตอนนี้มันเต็มไปด้วยเลือดสดๆ เห็นได้ชัดว่ามันถูกตัดออกด้วยกรงเล็บอันแหลมคมโดยตรง

“ นี่สำหรับพ่อของฉัน!” โลแกน เอ่ยขึ้นพลางจับหูที่เปื้อนเลือดไว้ที่มือซ้ายและโยนมันลงหน้าผาไป

“ ไม่!” ดวงตาของ เซเบอร์ทูธ เบิกกว้างเขามองไปที่หูซ้ายซึ่งถูกโยนลงหน้าผาพร้อมกับร้องคำรามออกมา

เขากรีดร้องอย่างบ้าคลั่งและถาโถมเข้าหา โลแกน อย่างไม่คิดชีวิต

โลแกน หลบหลีกและกระโดดสูง 3 หรือ 4 เมตรแล้วกวาดเท้าเตะไปที่ใบหน้าของ เซเบอร์ทูธ “ นี่สำหรับแม่ของฉัน!”

'ตูม! '

ร่างของ เซเบอร์ทูธ ปลิวละลิ่วไปด้านหลังและตกลงไปที่พื้น โลแกน เดินตามแล้วยกเท้าเหยียบลงที่หน้าอกของ เซเบอร์ทูธ จากนั้นก็พูดขึ้นว่า

“ นี่สำหรับภรรยาของฉัน!”

ฉั๊วะ!

โลแกน กวาดกรงเล็บสีดำตัดแขนข้างหนึ่งของ เซเบอร์ทูธ

“อ๊ากกกก ไอ้เวรเอ้ย!”

เซเบอร์ทูธ ร้องคำรามอย่างเจ็บปวดเขาพยายามลุกขึ้นแต่มันก็เป็นเรื่องยากเมื่อ โลแกน เหยียบร่างกายของเขาเอาไว้ เขาหอบหายใจออกมาอย่างรุนแรงราวกับสัตว์ร้ายที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส และในตอนนี้การรักษาตัวเองเริ่มขึ้นเพื่อให้ทันกับบาดแผลที่เกิดขึ้น แต่เขาก็ยังทนทุกข์ทรมานอย่างเจ็บปวดและดิ้นรนอย่างหนักหน่วง

“ใช้นี่สิ โลแกน” ในขณะนั้นเองเสียงเรียบๆของชายหนุ่มดังมาจากข้างๆ ดาบเล่มยาวถูกโยนไปให้ โลแกน และ โลแกน ก็ยื่นมือรับเอาไว้อย่างรวดเร็วและแม่นยำ

เซเบอร์ทูธ ที่ถูกเหยียบกดเอาไว้กับพื้นก็ตระหนักดีว่ามันคืออะไร สีหน้าของเขาซีดขาวและร้องตะโกนออกมาอย่างหวาดกลัว

“ โลแกน ฉันผิดไปแล้ว…ให้โอกาสฉัน!”

เซเบอร์ทูธ เริ่มร้องขอความเมตตาหวังว่า โลแกน จะปล่อยเขาไป

โลแกน ไม่สนใจคำอ้อนวอนของ เซเบอร์ทูธ เขาเก็บกรงเล็บอันแหลมคมกลับเข้าไปในกระดูกพร้อมกับค่อยๆยกดาบยาวขึ้นอย่างช้าๆแล้วพูดขึ้นว่า“ นี่สำหรับลูกชายของฉัน!”

“ม่ายยยย!” เซเบอร์ทูธ ตะโกนออกมาสุดเสียงอย่างหวาดกลัว แต่ในไม่ช้าเสียงนั้นก็หยุดลงอย่างกะทันหัน - ดาบเหล็กกล้าโซเดียมคาร์บอนกวาดผ่านลำคอตัดหัวแยกออกจากร่างกาย จบชีวิตชั่วๆของมันในทันที

ความเกลียดชังทั้งหมดจบสิ้นลงแล้ว

เมื่อเห็นว่า เซเบอร์ทูธ ได้เสียชีวิตลงแล้ว ไคล์ ที่เฝ้าดูอยู่ก็เดินเข้าไปสองสามก้าว

ชุดรบหมาป่าสีดำบนร่างของ โลแกน เปลี่ยนกลับเป็นของเหลวสีดำไหลกลับไปที่ร่างของ ไคล์

หลังจากสูญเสียชุดรบหมาป่า โลแกน ก็กลับคืนสู่รูปลักษณ์เดิมเขานั่งลงอยู่บนร่างของ เซเบอร์ทูธ และมองมันอย่างเหม่อลอยราวกับว่ากำลังอธิฐานอะไรบางอย่างจากนั้นก็ล้มตัวลงนอนบนพื้นที่เต็มไปด้วยเลือด

“สงบใจลงหน่อย” ไคล์ เอ่ยขึ้นเบาๆ คำพูดนี้เขาไม่ได้พูดกับ โลแกน แต่พูดกับ เวนอม ที่ตอนนี้เปลี่ยนกลับไปเป็นชุดรบสีดำ

ซิมไบโอต ของ เวนอม ดูดซับความเกลียดชังความแค้นความเร็วและความแข็งแกร่งบางส่วนของ โลแกน มา และในตอนนี้อารมณ์และความรู้สึกยังคงกระสับกระส่ายและมันยังอยากจะไประบายในสนามรบ

ถ้า ไคล์ ไม่ใช่ 'โฮส' ของ 'ซิมไบโอตคนแรก' และเป็น 'เจ้าของการ์ด' แน่นอนว่าคงจะไม่สามารถระงับ เวนอม ที่เต็มไปด้วยความพยศและในหัวมีแต่เรื่องรบราฆ่าฟันได้อย่างแน่นอน

“ไหน ขอฉันดูความสามารถใหม่หน่อยสิ” ไคล์ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นยื่นมือออกมาและทันใดนั้นกรงเล็บแหลมคมสีดำสามอันโผล่ออกมาจากหลังมืออย่างรวดเร็ว

กรงเล็บเวนอม!