เวลาตี 3 บนถนนในนิวยอร์กอันเงียบสงัด

เอ็ดดี้ ที่ถูก เบน(ความหายนะ)ครอบคลุมร่างกายได้จ้องมองไปที่ ลอร์นา โดยไม่กระพริบตาและทั้ง 2 เผชิญหน้ากันบนถนนกว้าง

ถ้ามองตามรูปร่างมันก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่า เอ็ดดี้ นั้นชั่วร้ายน่าเกลียดและน่ากลัว ส่วน ลอร์นา เหมือนหญิงสาวที่กำลังจะตกเป็นเหยื่อ แต่กลิ่นอายที่เธอได้ปลดปล่อยออกมานั้นมันเต็มไปด้วยพลังซึ่งทำให้รู้สึกได้เลยว่าเธอไม่ใช่เหยื่ออย่างแน่นอน

“ ระวังนะ เอ็ดดี้ มนุษย์ผู้หญิงคนนี้…ไม่ใช่คนธรรมดา” เบน(ความหายนะ) เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมอยู่ภายในจิตใจของ เอ็ดดี้

เอ็ดดี้ ยักไหล่และเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่เชื่อ:“ นายเพิ่งจะบอกว่าสามารถจัดการกับพวกการ์ดได้สบายๆ”

"ไม่เหมือนกัน." น้ำเสียงของ เบน(ความหายนะ)จริงจังอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน คำพูดที่แหบแห้งและเยือกเย็นของมันดังก้องอยู่ในความคิดของ เอ็ดดี้:“ ผู้หญิงคนนี้แข็งแกร่งกว่ามนุษย์ที่เรียกตัวเองว่า การ์ด เป็นอย่างมาก”

“เธอแข็งแกร่งกว่า ซิมไบโอต ที่เรียกว่า 'สตรองเกอร์'หรือเปล่า?”

ร่างกายของ เอ็ดดี้ เกร็งและไม่ไหวติง ดวงตาแคบเรียวสีขาวจ้องมอง ลอร์นา โดยไม่กระพริบ ในความรู้ความเข้าใจของเขา 'สตรองเกอร์' เป็นคู่ต่อสู้ที่ไม่ใช่มนุษย์ที่แข็งแกร่งที่สุด

“ เป็นเรื่องยากที่จะเปรียบเทียบความรู้สึกเพียงอย่างเดียวคือพลังการต่อสู้ของเธอนั้นสูงกว่าความแข็งแกร่งทางร่างกาย” เบน(ความหายนะ)ไม่ได้พูดให้เกินจริงหรือลดคุณค่าของตัวเองการวิเคราะห์ของมันอ้างอิงจากการรับรู้ที่มันสัมผัสได้

มันใช้ร่างกายมนุษย์ร่วมกับ เอ็ดดี้ ซึ่งไม่เหมือนโฮสต์ก่อนหน้านี้ที่มันเป็นผู้ควบคุมทั้งหมด

ท้ายที่สุดโฮสต์และปรสิตที่อยู่ร่วมกันต้องพึ่งพาอาศัยกัน และสามารถปรึกษาหารือกัน การซิมไบโอต สามารถให้พลังที่แท้จริงได้

“ เอาล่ะถ้าอย่างนั้น ฉันรู้แล้วว่าต้องทำอะไร!” เอ็ดดี้ ก้มหน้าและจ้องไปที่ ลอร์นา

"แกจะทำอะไร?"

เบน(ความหายนะ) รู้สึกแปลกใจเพราะที่ผ่านมา เอ็ดดี้ มักจะโต้แย้งกับมันอยู่เสมอ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า โฮสต์ ผู้นี้ยังคงมีคุณสมบัติบางประการสำหรับการฝึกฝนในฐานะผู้แข็งแกร่ง

“คิดจะสู้?” ลอร์นา ยกมือขึ้นเบา ๆ เตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดตรงหน้าทุกเมื่อ

“ แน่นอนว่ามันเป็นกลยุทธ์…ที่จะวิ่งหนีไปให้ไกล!”

หลังจากพูดยังไม่ทันจบ เอ็ดดี้ ก็หันหลังกลับโดยหันหลังให้กับ ลอร์นา แล้วเหยียบพื้นจนพื้นแตกพร้อมกับพุ่งทะยานข้ามถนนไปอีกฟากหนึ่งอย่างรวดเร็ว

ลอร์นา “...........”

เบน(ความหายนะ) “........”

การกระทำนี้ไม่เพียงแต่ ลอร์นา ที่กำลังเตรียมความพร้อมที่จะต่อสู้ถึงกับพูดไม่ออกเท่านั้น แม้แต่ เบน(ความหายนะ)ที่อยู่รวมกับ เอ็ดดี้ ก็ยังรู้สึกเสียหน้าและอับอายเป็นอย่างมาก

“นี่แกกำลังทำบ้าอะไร” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธของ เบน(ความหายนะ) ดังขึ้นอยู่ภายในจิตใจ

“ นายไม่ได้บอกเหรอว่าถ้าเอาชนะไม่ได้ก็แค่วิ่งหนี”

ในขณะที่ตอบ เอ็ดดี้ ยังคงวิ่งอย่างรวดเร็วโดยไม่ลังเลที่จะหยุดแม้เพียงชั่วครู่ชั่วยามก็ตาม

“แต่นี่ยังไม่ได้เริ่มสู้…” เบน(ความหายนะ) พูดไม่ออกและเป็นครั้งแรกที่เขาตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้

แต่ เอ็ดดี้ ได้ตัดสินใจหนีไปแล้วแม้ว่ามันจะสามารถควบคุมร่างกายได้แต่ถ้าหยุดลงอย่างกะทันหันและจะให้อธิบายกับ ลอร์นา ว่าเขาแค่วิ่งอุ่นเครื่อง? มันเป็นอะไรที่ขายขี้หน้าเป็นอย่างมาก

“หนีก็หนีโว้ย!”

เบน(ความหายนะ) ได้แต่ร้องคำรามอยู่ภายในจิตใจของ เอ็ดดี้ ความมั่นใจในตัวเอง ความเย่อหยิ่ง หายไปหลงเหลือแค่เพียงความอับอายและการเสียเกียรติที่ เอ็ดดี้ ยัดเยียดให้เท่านั้น

เอ็ดดี้ เพิ่งหนีไปได้ 100 ร้อยเมตรหูของเขาก็ได้ยินเสียงของลมที่ดังมาจากด้านหลังและเส้นประสาทก็ตื่นตัวขึ้นอย่างเต็มที่ ศีรษะของเขาลดลงเล็กน้อยและร่างกายหลบไปทางซ้ายครึ่งก้าว

เสาไฟฟ้าโลหะพุ่งผ่านไหล่ของ เอ็ดดี้ ราวกับหอกยาวที่ถูกจับขว้างมันตอกลงไปในพื้นห่างออกไป 3 เมตร ความรุนแรงของมันได้ทะลุทะลวงพื้นจนพังทลาย ส่วนหางของเสาไฟฟ้าสั่นสะเทือนเล็กน้อย

“ถ้าหลบไม่ทันฉันได้ตายจริงๆแน่”

เอ็ดดี้ ฝืนกลืนน้ำลายลงคอและกำลังจะวิ่งหนีต่อ แต่วินาทีต่อมาภาพเงาของ ลอร์นา ก็ลอยลงมาจากอากาศ

เธอยืนอยู่บนปลายหางของเสาไฟฟ้าที่โผล่ขึ้นมาจากพื้นและมองลงไปที่ เอ็ดดี้ ด้วยใบหน้าที่เย็นชา

เอ็ดดี้ กระซิบเสียงเบา:“เบน เราบินหนีได้ไหม?”

“อย่าคิดอะไรไร้สาระ เตรียมสู้..” เบน ขัดจังหวะความคิดที่จะหลบหนีของ เอ็ดดี้ อย่างไร้ความปรานี

ลอร์นา มอง เอ็ดดี้ และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา:“ในตอนแรก ฉันก็คิดว่าเป็นท่านผู้นำสูงสุดได้กลับมาแล้ว แต่เมื่อมองดูดีๆกลับกลายเป็นว่านายคือผู้รุกรานจากต่างดาวที่ปลอมตัวเป็นท่านผู้นำ”

เบน(ความหายนะ) ที่อยู่ในสถานะปกคลุมร่างกายมีความคล้ายคลึงกับ เวนอม เป็นอย่างมากมีเพียงสีดวงตาและใบหน้าเท่านั้นที่แตกต่างกัน

“ท่านผู้นำสูงสุด?”

เอ็ดดี้ พูดพึมพำโดยที่ลิ้นขนาดใหญ่ของเขาแกว่งไปมาและอธิบายด้วยเสียงแหบ:“ ผมคิดว่าคุณคงเข้าใจผิดจริงๆแล้วผมเป็นคนดี”

"คนดี? เป็นนายเองไม่ใช่เหรอที่ทำให้ห้องเช่าระเบิด?” ดวงตาคู่สวยของ ลอร์นา เย็นชา

“ นี่…” เอ็ดดี้ พูดไม่ออก

“ และนายยังทำให้พวกการ์ดได้รับบาดเจ็บสาหัสอีกใช่ไหม?”ลอร์นา พูดต่อ

"เอ่อ…"

เอ็ดดี้ กำลังเหงื่อตกและเขาไม่สามารถพูดโต้แย้งได้ เหตุการณ์ที่ผ่านมามันรุนแรงไปในทางชั่วร้ายจริงๆ มันเป็นไปไม่ได้ที่ล้างมลทินให้กับตนเอง

“ ฉันบอกแกแล้วว่าอย่าได้คิดเฟ้อฝันที่จะเป็นฮีโร่ ด้วยสถานการณ์เช่นนี้มีทางสายเดียวเท่านั้น นั่นคือเส้นทางของวายร้าย” เบน(ความหายนะ) เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ

“ ฉันเป็นชายหนุ่มที่ดีในสังคม จะให้ไปเป็นวายร้ายได้อย่างไร”

เอ็ดดี้ ยังต้องการที่จะโต้แย้งกับ เบน แต่ ลอร์นา จะไม่ให้โอกาสเขา มือของเธอขยับจากนั้นหมอกสีเขียวก็พลุ่งพล่านออกมา

การควบคุมสนามแม่เหล็ก!

วัตถุโลหะที่ใกล้ที่สุดบนถนนได้ลอยขึ้นไปในอากาศโดยมี ลอร์นา เป็นศูนย์กลาง และเสาไฟฟ้าโลหะเกิดการสั่นสะเทือนมันถูกดึงออกจากพื้นอย่างแรงพร้อมกับสายไฟฟ้าแล้วพุ่งตรงไปที่ เอ็ดดี้

เบน(ความหายนะ) ที่เตรียมตัวอยู่ก่อนแล้วได้ส่งของเหลวสีดำพุ่งออกไปเกาะที่พื้นห่างออกไป 10 เมตรแล้วดึง เอ็ดดี้ ให้ออกห่างจากเสาไฟฟ้าที่พุ่งโจมตีเข้ามา

ลอร์นา พลิกมือของเธอและควบคุมเสาไฟฟ้า 3 เสา

เสาไฟฟ้าเสาแรกพุ่งลงมาจากด้านบนลงสู่พื้น เอ็ดดี้ พลิกตัวล้มลงและกลิ้งไปสองสามรอบ เสาไฟฟ้าเสาที่ 2 ก็พุ่งตามลงมาติดๆและ เอ็ดดี้ ก็กลิ้งหลบอีกครั้ง

จากนั้นเสาไฟฟ้าเสาที่ 3 ซึ่งเปรียบเสมือนขีปนาวุธได้พุ่งตรงไปที่หน้าอกของ เอ็ดดี้ โดยตรง

“มาอีกแล้ว!” เอ็ดดี้ ตะโกนคำรามพร้อมกับยื่นมือขนาดใหญ่ไปไปจับปลายด้านหน้าของเสาไฟฟ้าโลหะเอาไว้อย่างทันท่วงทีและหยุดมันไว้ห่างจากหน้าอกประมาณ 3 เซนติเมตร

“จบเกมส์!”

ลอร์นา โบกมือเบาๆและเสาไฟฟ้าก็พุ่งตัดผ่านอากาศมุ่งตรงไปที่คอของ เอ็ดดี้

อันที่จริง ลอร์นา ได้ควบคุมเสาไฟฟ้าโลหะเอาไว้ 4 เสา เธอเปิดเผยแค่เพียง 3 เสา ส่วนอีกเสาเธอซ่อนมันเอาไว้อยู่ในความมืดและใช้มันปิดเกมส์นี้ทันที!

ขณะที่มือของ เอ็ดดี้ จับเสาไฟฟ้าเสาที่ 3 ดวงตาของเขาก็เฝ้ามองเมื่อเสาไฟฟ้าเสาสุดท้ายที่ได้พุ่งเข้ามาใกล้ ตอนนี้มันเป็นช่วงวิกฤตอย่างแท้จริง แต่แล้วจู่ๆเขาก็ทำในสิ่งที่คนทั่วไปไม่คาดคิด

'แก๊ง! แก๊ง! แก๊ง!.....'

เอ็ดดี้ อ้าปากใช้ฟันกัดเสาไฟฟ้าโลหะราวกับเครื่องจักรตัดเหล็กภายใต้แรงนั้นแม้แต่เหล็กก็เปราะบางราวกับเต้าหู้

ลอร์นา ตกใจมากและไม่เคยเห็นฟันที่แข็งแกร่งขนาดนี้มาก่อน

"ตอนนี้ถึงทีฉันบ้าง!" เอ็ดดี้ พ่นเศษเหล็กออกมาพร้อมกับร้องคำรามราวกับสัตว์ป่าเขาจับเสาไฟฟ้าเอาไว้แล้วก้าวไปข้างหน้าซึ่งท่าทางของเขาในตอนนี้แตกต่างจากการหลบหนีก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

เมื่อรู้ว่าเขาไม่สามารถหลบหนีได้ เขาจึงตัดสินใจที่จะโต้กลับ!