ช่วงเวลากลางคืนอันมืดมิดถนนในเมืองใกล้ชายฝั่งของฝรั่งเศส

'ตูม! ตูม! ตูม!'

'ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!'

แนวป้องกันที่อยู่แถวหน้าของชายหาดพ่ายแพ้ไปนานแล้ว แต่ปืนใหญ่ยังคงระดมยิงอย่างต่อเนื่องครอบคลุมทุกพื้นที่ในระยะไม่เกิน 10 ไมล์

กองกำลังพันธมิตรต่างพากันกระโจนเข้าโจมตี ทหารเยอรมันก็ไม่ยอมแพ้พวกเขายิงปืนเข้าต่อต้าน ทั้งสองฝ่ายยิงต่อสู้กันอย่างดุเดือดแสงจากการระเบิดทำให้ท้องฟ้าในยามคำคืนสว่างไสวจนมองเห็นพื้นดินที่เต็มไปด้วยซากศพราวกับว่าสมรภูมิแห่งนี้คือนรกบนดิน

ซากศพจำนวนมากถูกปกคลุมไปด้วยซากปรักหักพัง หัวกระสุนและปลอกกระสุนกระจัดกระจายไปตามพื้น เลือดก็ไหลนองไปทั่วทั้งบริเวณ

ขณะนี้สงครามยังไม่จบมันเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของสงคราม

คืนนี้ถูกกำหนดให้เป็นคืนที่ยาวนาน มันเต็มไปด้วยการเข่นฆ่าและเขม่าควันมันเป็นการต่อสู้ที่ไม่เคยมีมาก่อน และจะกลายเป็นหน้าประวัติศาสตร์ที่ใครๆต่างก็ไม่อยากให้เกิดและไม่อยากระลึกถึงมันอีก

เวลานี้บนถนนในเมือง

“ ปีศาจ! มันเป็นปีศาจ!”

“ ถอย ถอย !!”

สมรภูมิบริเวณนี้ไม่เหมือนที่อื่น มันเป็นการฆ่าอยู่ฝ่ายเดียว ทหารเยอรมันที่มีอาวุธครบมือหลายสิบนายต่างก็กรีดร้องด้วยความกลัวและพยายามวิ่งหนี

ไม่ไกลจากพวกเขา สัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายมนุษย์ที่มีความสูงและความแข็งแกร่ง กำลังถือดาบยาวเปื้อนเลือดไล่ตามพวกเขา

ดวงตาเรียวสีแดงและเขี้ยวยาวที่น่าสะพรึงกลัวกำลังปลดปล่อยกลิ่นอายราวกับสัตว์ป่า! นี่คือรูปแบบดั้งเดิมของ ไคล์ และ ซิมไบโอตเวนอม

ตรอกซอกซอยข้างหลังเขามีศพทหารมากกว่าหนึ่งโหลที่ถูกแบ่งครึ่งเลือดสดๆยังคงเอ่อล้นอยู่บนพื้น

“ ระเบิดมือ! โยนระเบิดมือใส่มัน!” นายทหารเยอรมัน ตะโกนด้วยความหวาดกลัวและทหารที่เหลือก็โยนระเบิดทั้งหมดไปที่ ไคล์ ทันที

'ตูม! ตูม! ตูม!.......'

เสียงระเบิดดังขึ้นอย่างต่อเนื่องเป็นชุด ๆ ปิดกั้นเส้นทางเดินและทำลายบ้านเรือนจนพังทลายลงมาปกคลุมร่างของ ไคล์

“ ฟู่วว.” นายทหารเยอรมันถอนหายใจ ขาของเขาอ่อนแรงจนเขาทรุดลงไปนั่งอยู่บนพื้นจากนั้นก็หัวเราะออกมาเพื่อระบายความกลัว:“ ฮ่าฮ่าฮ่าไอ้สัตว์ประหลาดนั่นตายแล้ว! ในที่สุดมันก็ตาย..…”

ยังพูดไม่ทันจบ จู่ๆเขาก็รู้สึกเสียวสันหลังและเกิดความหนาวเย็นไปถึงกระดูก จากนั้นเงาของร่างสูงใหญ่ก็ปกคลุมร่างของเขา

“หัวหน้าข้างหลังคุณ -” ทหารเยอรมันที่เหลืออีกหลายสิบนายมองไปที่ด้านหลังของนายทหารราวกับว่าพวกเขาเห็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตและพวกเขาก็ไม่สามารถหยุดตัวสั่นและถอยหลังได้

นายทหารเยอรมันลุกขึ้นยืนและถึงกับสูญเสียกำลัง ฟันในปากสั่นจนเกิดเสียงกึกๆและเอ่ยออกด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน“ ยะ.ยะ..ยิง มะ มะ…”

'ควับ! ฉั๊วะ!'

แสงจากดาบกระพริบพร้อมกับหัวของนายทหารหลุดออกจากร่างกลิ้งหลุนๆไปตามพื้น

“หัวหน้า!” ทหารเยอรมันหลายสิบนายหลั่งน้ำตาออกมา ความเศร้าโศก ความโกรธ และความกลัว ทุกความรู้สึกผสมปนเปกันจนทำให้ทหารเยอรมันเกิดความกล้า พวกเขายกปืนขึ้นแล้วยิงไปที่เงาดำด้านหลังของร่างไร้วิญญาณของนายทหารเยอรมัน

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

กระสุนมากมายราวกับห่าฝนถูกยิงเข้าใส่เงาร่างสีดำแต่สุดท้ายกระสุนมากมายก็ตกลงบนพื้น ซึ่งบ่งบอกว่าการโจมตีครั้งสุดท้ายของพวกเขามันไร้ผล

ภายใต้ดวงตาแดงก่ำ ไคล์ แสยะยิ้มออกมา!

'ควับ! ฉั๊วะ! ฉั๊วะ! ฉั๊วะ!'

ไคล์ กวาดดาบในมือตัดหัวของเหล่าทหารเยอรมันที่อยู่ด้านหน้าราวกับว่าเขากำลังเก็บเกี่ยวข้าวสาลี

การต่อสู้ในพื้นที่เล็ก ๆ นี้กลับสู่ความเงียบอย่างรวดเร็ว

ไคล์ ไม่รู้ว่าเขาฆ่าทหารข้าศึกแบบนี้ไปกี่คน เขาฆ่าไปตามทาง เขาดื่มด่ำกับบรรยากาศยามค่ำคืนของการเข่นฆ่าและร่างกายยังคงอยู่ในอาการตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

เมื่อมองไปที่ร่างไร้วิญญาณของศัตรูที่นอนจมอยู่ในกองเลือด ไคล์ กำลังจะจากไป แต่ทันใดนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นฉากบนถนนที่อยู่ไกลออกไปซึ่งทำให้เขาหยุดก้าวเดินในทันที

บนถนนห่างออกไป 100 เมตร ยังมีทหารเยอรมันอีกประมาณ 10 นายกำลังยิงปืนเข้าใส่ชายคนหนึ่งอย่างดุเดือด

ชายคนนั้นยิงตอบโต้หลังจากนั้นไม่นานเขาก็โยนปืนในมือทิ้งแล้ววิ่งเข้าหาทหารเยอรมันอย่างไม่กลัวความตาย

ราวกับหมาป่าเดียวดายที่ออกล่าเหยื่อ ชายคนนั้นพุ่งทะยานเข้าหากระสุนโดยมีอาวุธบางอย่างคล้ายกรงเล็บอันแหลมคมอยู่ในมือทั้งสองข้างของเขา

ไม่รู้ว่ามันเป็นความกล้าหาญที่น่ายกย่องหรือความโง่เขลากันแน่ เขาพุ่งเข้าหากระสุนโดยไม่มีการป้องกัน และผลลัพธ์ที่ตามมาก็คงพอที่จะคาดเดาได้

ไคล์ มองฉากนี้ด้วยสายตาที่เย็นชาและกำลังจะจากไป แต่วินาทีต่อมาฉากต่อสู้กลับเปลี่ยนไปซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้เขาสั่นสะท้านทั้งร่างกายและจิตใจ

ไคล์ เห็นว่าชายคนนั้นไม่เพียงแต่ไม่ตายภายใต้การกระหน่ำยิงของทหารเยอรมัน แต่กลับพุ่งเข้าใส่เหล่าทหารเยอรมันด้วยอาวุธกรงเล็บอันแหลมคมที่อยู่ในมือของเขาเก็บเกี่ยวชีวิตของทหารเยอรมันได้อย่างรวดเร็วจนเลือดสาดกระจายไปทั่วทั้งบริเวณและความเร็วในการสังหารก็เร็วกว่าตัวเขา!

เกือบในพริบตาทหารเยอรมัน 10 นายในสนามรบได้ล้มลงกับพื้น หลงเหลือแค่เพียงชายคนนั้นที่ยืนอยู่ท่ามกลางซากศพจากนั้นเขาก็หายเข้าไปในเงามืดอย่างรวดเร็ว

หมวกเวนอมที่คลุมหัวของ ไคล์ ได้เปิดออกและเผยให้เห็นดวงตาของเขาที่ตอนนี้มันเต็มไปด้วยความตกใจและเหลือเชื่อ

“ ไม่ใช่เขาใช่ไหม? มันเป็นไปได้ยังไง?!”

นี่คือ โลกมาร์เวล โลกอเวนเจอร์ส จะมีคน ๆ นั้นได้ยังไง …

ไคล์ ไม่รีรอเขารีบวิ่งไปยังพื้นที่สังหารก่อนหน้านี้ทันที

ไม่กี่วินาที ไคล์ ก็มาถึงบริเวณที่ชายคนนั้นลงมือ เขามองดูศพและเห็นว่ามันมีอยู่ทั้งหมด 10 ศพ

ไคล์ มองดูบาดแผลฉกรรจ์บนร่างของทหารเยอรมันทีละคน ส่วนใหญ่บาดแผลจะอยู่ที่คอและหน้าอก บาดแผลเป็นรอยกรงเล็บสามรอยที่เจาะลึกเข้าไปในกระดูกสีขาว

หัวใจของเขาวูบไหวและเป็นการยากที่จะสงบความรู้สึกของเขา

เป็นคนนั้นจริงๆเหรอ?

ไคล์ ตกอยู่ในความคิดและในไม่ช้าก็ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างเขารีบหันไปมองที่มุมตรอกด้านข้างของถนน

ในความมืดอันเงียบสงบที่มุมตรอก ตาลุงวัยกลางคนที่สวมชุดทหารโซเวียตเดินออกมาอย่างเฉยเมย และยืนพิงตรงมุมตึกพร้อมกับหยิบบุหรี่จากกระเป๋าขึ้นมาจุดแล้วค่อยๆชี้มาที่ ไคล์

ใบหน้าของเขาหยาบกร้านที่คางของเขาก็มีเคราที่แก้มทั้งสองข้าง

ชายวัยกลางคน พ่นควันบุหรี่ออกมาพร้อมกับมองดู ไคล์ ที่ยืนอยู่ข้างศพทหารเยอรมันอย่างเย็นชาแล้วถามขึ้นว่า“ นายเป็นใครทหารอเมริกัน”