ซอยข้างร้านเขต 9.

ช่องระหว่างอาคารสูงที่สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็กเหล่านี้ไม่สามารถสัมผัสแสงแดดในตอนกลางวัน ในตอนกลางคืนไฟถนนก็ไม่สามารถส่องมาถึงมันเป็นมุมที่มืดมนของเมืองที่พลุกพล่าน

ท่อระบายน้ำขนาดใหญ่หรือตรอกซอกซอยมืดๆมันเป็นสถานที่สำหรับเหล่าอาชญากรอย่างแท้จริง

ชายร่างใหญ่ทั้ง 2 จับ แอน มาที่ตรอกซอยมืดๆแม้ว่า แอน จะพยายามต่อต้านขัดขืนแต่การกระทำทั้งหมดของเธอมันมีแต่ความสิ้นหวัง รองเท้าส้นสูงหลุดอยู่ที่ร้านอาหารและถุงน่องก็ฉีกขาดเป็นรู

“ ช่วยด้วย!” เสียงร้องขอความช่วยเหลือของ แอน ค่อนข้างเบา และเมื่อ คนร้ายที่เป็นพี่ใหญ่ เห็นเช่นนั้นมันก็หยิบผ้าออกจากกระเป๋ากางเกงแล้วยัดเข้าปากของเธอเพื่อทำให้เสียงของเธอเงียบลง

“เงียบได้แล้วคนดีเดี๋ยวเราสองพี่น้องจะพาเธอขึ้นสวรรค์เอง” พี่รอง พูดขึ้นพร้อมกับวาง แอน ลงไปที่พื้นปล่อยให้เธอพิงผนังกำแพงด้านข้าง จากนั้นก็ยกมือขึ้นถอดเสื้อนอกที่เป็นชุดเครื่องแบบของ แอน ออก

“ส่วนตรงนี้ฉันจัดการเอง” พี่ใหญ่ ยิ้มอย่างหื่นกระหายและเอื้อมมือไปจับกระโปรงสั้นส่วนล่างของ แอน เพื่อที่จะถอดมันออก

ดวงตาของ แอน เต็มไปด้วยน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาและการต่อต้านขัดขืนก็ยากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะแปดเปื้อนมลทินจากกลุ่มคนที่ไม่ต่างจากสัตว์เดรัจฉาน ใบหน้าที่สวยงามและบอบบางก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

แต่ทันใดนั้นเสียงที่เย็นชาก็ดังขึ้น“ นี่เจ้าคนร้าย ปล่อยผู้หญิงคนนั้นไปซ่ะ!”

ภายใต้การส่องสว่างของแสงไฟด้านนอกถนนมีเงาขนาดใหญ่ราวกับสัตว์ประหลาดปกคลุมร่างพวกเขา ทำให้ทั้ง 2 คนตกใจจนแทบช็อก ความมึนเมาถูกปัดเป่าออกไปเล็กน้อยและมือของพวกมันที่กำลังถอดชุดของ แอน ก็หยุดลง

แอน ลืมตาขึ้นอีกครั้งและหัวใจที่ร่วงหล่นก็เริ่มมีความหวัง เธอมองออกไปยังที่มาของเสียง

ช่วงเวลาต่อมาทั้ง 3 คนก็เห็นเจ้าของเสียงที่เย็นชา

พวกเขาเห็นเด็กทารกยืนอยู่ด้านนอกตรอกซอย เป็นเด็กอายุประมาณหนึ่งขวบที่ยังไม่หย่านม กำลังยืนเท้าเปล่าอยู่บนพื้นคอนกรีตพร้อมกับอม อมยิ้ม เอาไว้ในปากและมือของเขาก็สอดอยู่ในกระเป๋ากางเกงเด็กน่ารัก.

ก่อนหน้านี้เนื่องจากมุมของแสงไฟที่ถนนทำให้เงาของ ซีซาร์ ยืดและขยายใหญ่ขึ้นจึงดูเหมือนสัตว์ประหลาดตัวใหญ่

“ ฉันก็หลงนึกไปว่ามีสัตว์ประหลาดที่ไหนโผล่ออกมา”

“ แต่ที่ไหนได้กลายเป็นฮีโร่ตัวน้อยตัวเท่าลูกหมา!”

“ ใช่ ตัวเท่านี้หย่านมรึยังเนี่ย ฮ่าฮ่าฮ่า!”

เมื่อเห็นว่าเป็นเด็กทารก คนร้ายทั้ง 2 ที่หลงเฝ้าระวังอย่างเต็มที่ก็พูดจาเยาะเย้ยและส่งเสียงหัวเราะออกมา

ในเวลานี้หัวใจของ แอน ตกไปอยู่กับความสิ้นหวังอันไร้ที่สิ้นสุดอีกครั้ง

“ เฮ้ ไอ้หนูเมื่อกี้แกเป็นคนพูดเหรอ?” ชายที่ถูกเรียกว่าพี่รอง หัวเราะและลุกขึ้นยืนจากนั้นก็ถอดเสื้อโค้ทท่อนบนออกเผยให้เห็นหน้าอกบางของมันที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นที่ดูน่าเกลียด

“ ใช่ ฉันพูดเองปล่อยผู้หญิงคนนั้นไปซ่ะ” ซีซาร์ พูดออกมาอย่างจริงจัง แต่คำพูดที่อ่อนโยนราวกับน้ำนมของเขามันก็เป็นเหมือนแมวที่มีเขี้ยวเล็บแต่ไม่ได้มีผลในการยับยั้งใด ๆ

"นี่ไอ้เด็กเวร อย่าได้ยุ่งเรื่องของผู้ใหญ่ กลับไปกินนมที่บ้านไป๊!” พี่รอง หัวเราะและเดินเข้าหา ซีซาร์ ซึ่งมีขนาดไม่ถึง 1 ใน 5 ของร่างกายเขา

พี่ใหญ่ ก็หัวเราะเยาะเย้ยหยัน เด็กทารกที่ไม่มีพ่อแม่อยู่ด้วยมันจัดการได้ง่ายกว่าแมวเสียอีก

แอน ส่งเสียงอู้อี้ผ่านผ้าปิดปากและพยายามส่งสัญญาณให้ ซีซาร์ วิ่งหนี แต่ ซีซาร์ กลับไม่ไหวติงยังคงยืนอยู่ที่เดิมอย่างสงบและมองดู พี่รอง เดินเข้ามาใกล้เขา

“จำไว้ชาติหน้ามีจริงอย่าได้มาสอดเรื่องของคนอื่น!”

พี่รอง คิดว่ามีผู้หญิงสวยรออยู่ข้างหลังตัวมันเองจะต้องรีบจัดการอุปสรรคที่มาขัดขวางให้เสร็จโดยไวที่สุด จากนั้นจะได้รีบกลับไปพาเธอขึ้นสวรรค์ เมื่อคิดได้ดังนั้นมันก็ยกเท้าซ้ายขึ้นกวาดเตะ ซีซาร์ ราวกับเตะลูกบอล

ดวงตาของ ซีซาร์ หรี่แคบลงเล็กน้อยจากนั้นก็กระโดดขึ้นจากพื้นในระดับความสูงหนึ่งเมตรเพื่อหลบลูกเตะของ พี่รอง

เขารวบนิ้วทั้ง 5 เป็นหมัดเล็กๆแล้วกระแทกไปที่หน้าอกของ พี่รอง โดยตรง

'แกร๊ก! ตูมมม!'

เสียงกระดูกแตกดังขึ้นและหน้าอกก็ยุบลงให้ได้เห็นอย่างชัดเจน

ดวงตาของ พี่รอง กลอกไปมาพร้อมกับเลือดที่ไหลทะลักออกมาจากปาก มันมีความรู้สึกเหมือนโดนลูกเหล็กกระแทกแรง ๆ และร่างกายไม่สามารถทนต่อพลังที่รุนแรงมันได้พังทลายลง

'ตุบ! ตุบ!....'

พี่รอง กลิ้งไปตามพื้นคอนกรีตกระเด็นกระดอนไปด้านอยู่หลายรอบและในที่สุดก็หยุดแน่นิ่งอยู่ที่ปลายเท้า พี่ใหญ่ ของมัน

พี่ใหญ่ มองลงไปด้วยความสยดสยอง ดวงตาของ พี่รอง นั้นปิดลงและไม่มีสัญญาณของชีวิต

ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะฆ่าคน แต่มันยากจริงๆที่จะฆ่าคนด้วยหมัดนับประสาอะไรกับหมัดของเด็กทารกที่ไม่ว่าจะดูยังไงมันก็ไม่น่าจะมีแรงแม้แต่ฆ่าไก่

“ สัตว์ประหลาด แกเป็นมนุษย์ต่างดาว!” พี่ใหญ่ จำข่าวลือเรื่องมนุษย์ต่างดาวในนิวยอร์กได้และบริเวณร้านอาหารแห่งนี้ได้รับการขนานนามว่าเป็น เขตที่ 9 ที่ได้รับการปกป้องจากปีศาจสีดำ ดังนั้นมันจึงเข้าใจว่า ซีซาร์ เป็นมนุษย์ต่างดาวในทันที

พี่ใหญ่ หยิบปืนพกออกจากเอวและเล็งไปที่ ซีซาร์ พร้อมกับตะโกนด้วยความกลัวดัง ๆว่า :“ อย่าเข้ามา! ถ้าแกเข้ามาฉันจะยิง!”

ซีซาร์ เม้มปากโดยไม่สนใจคำเตือนแล้วเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

5 เมตร 4 เมตร 3 เมตร…

หน้าผากของ พี่ใหญ่ มีเหงื่อไหลออกมา มือของเขาที่ถือปืนพกก็สั่นๆด้วยความกลัวจากนั้นก็ลั่นไกยิ่งออกมา 3 นัด

'ปัง! ปัง! ปัง! '

ช่วงเวลาที่เสียงปืนดังขึ้นลูกกระสุนปืนก็ถูกยิงออกไป

ดวงตาของ ซีซาร์ เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยและรูปแบบของรูม่านตาก็คลี่ออก หลังจากนั้นฉากโดยรอบก็เปลี่ยนไป

อัตราการไหลของเวลาช้าลง!

กระสุนทองแดง 3 นัดและวิถีของมันสะท้อนอยู่ในแววตาของ ซีซาร์ อย่างชัดเจน ระยะทางแค่ 3 เมตรมันจะไม่เป็นปัญหาสำหรับความเร็วของกระสุนที่จะพุ่งเข้าหาเป้าหมาย แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้มันจะช้าจนทำให้มีเวลาตอบสนองที่เพียงพอ

อย่าพูดถึงการหลบหลีก แม้จะจับกระสุนที่พุ่งเข้ามามันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่

ซีซาร์ ไม่คิดที่จะหลบเขายื่นมือออกไปคว้ากระสุนทั้ง 3 ที่พุ่งเข้ามาเมื่อฝ่ามือสัมผัสกับกระสุนมันก็ให้ความรู้สึกร้อนเล็กน้อยแต่มันก็เพียงแค่นั้นและไม่สามารถสร้างบาดแผลต่อผิวหนังได้.

อย่างว่ามันก็แค่ปืนพก

ซีซาร์ ก้มศีรษะของเขาและมองไปที่กระสุนทั้ง 3 ที่วางอยู่บนฝ่ามือนี่เป็นการทดลองหยุดกระสุนด้วยมือเปล่าครั้งแรกของเขาและมันก็สำเร็จด้วยดี

แม้ดูเหมือนว่าขั้นตอนเหล่านี้จะให้เวลานาน แต่ในความเป็นจริงมันใช้เวลาเพียงแค่ครึ่งวินาทีเท่านั้น

“ฉันคงดื่มมากไปจนเมาไม่ได้สติ! หรือว่าฉันกำลังฝันไป!”ชายที่ถูกเรียกว่าพี่ใหญ่ สูดลมหายใจเข้าไปอย่างหนาวเหน็บหลังจากเห็นการกระทำทุกอย่างของ ซีซาร์

ซีซาร์ ปล่อยลูกกระสุนในมือให้ตกลงไปที่พื้นจนเกิดเสียง ติ้ง! ติ้ง! ติ้ง! จากนั้นก็พูดขึ้นว่า“ ใช่! นายเมาแล้ว และนี่ก็เป็นแค่ความฝัน นายสามารถตื่นจากความฝันด้วยความตาย!”

“ ใช่มันคือความฝัน!”พี่ใหญ่ ถูกกระตุ้นและด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์มันหัวเราะ ฮ่า ฮ่า แล้วยกปืนพกขึ้นมาจ่อที่หัว“ ฉันอยากจะทิ้งความฝันนี้เอาไว้ที่นี่!”

'ปัง! '

เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับร่างของ พี่ใหญ่ ได้ทรุดลงไปกองกับพื้น

เมื่อ ซีซาร์ เห็นเช่นนั้นก็ได้แต่ส่ายหน้าและถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้