ห้องโถงของวิลล่าเงียบลงในทันที

ดวงตาของเธอเบิกกว้างอย่างไม่น่าเชื่อ ใบหน้าที่สวยงามของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและเขินอายเป็นอย่างมาก

“เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ ฉันไม่เข้าใจ?”

เสียงของเธอสั่นเล็กน้อยและอารมณ์ที่ปั่นป่วนมันเกี่ยวพันกันจนยุ่งเหยิง

“ ฉันว่า…” ไคล์ เพิ่งจะเปิดปากพูด แต่ก็ถูกหญิงสาวในอ้อมแขนของเขาพูดขัดขึ้นมา:“ เดี๋ยวก่อน!”

“นี่จะไม่ใช่ความฝัน” ลูซี่ กุมมือไปที่แก้มทั้งสองข้างของเธอแล้ววัดอุณหภูมิของร่างกายและเมื่อเธอเห็นว่ามันร้อนเธอก็พูดขึ้นว่า:“

“ ไคล์ ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม? หรือถ้ามันเป็นเพียงแค่ความฝัน คุณช่วยปลุกให้ฉันตื่นที”

หลังจาก ลูซี่ พูดจบเธอก็มองไปที่ ไคล์ ด้วยความวิตกกังวลเล็กน้อย

“ นี่ไม่ใช่ความฝันอย่างแน่นอน” ไคล์ ยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้จากนั้นก็ยกนิ้วดีดไปที่หน้าผากของหญิงสาวเบาๆ

"อา." ลูซี่ รู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อยบนหน้าผาก แต่ใบหน้าของเธอกลับสดใสและมีรอยยิ้มที่พิเศษ ร่างกายที่น่ารักพลิกไปมาด้วยท่าทางขี้เล่นกอดคอของ ไคล์ ไว้อย่างสนิทสนมด้วยมือทั้งสองข้างและหันหน้าเข้าหาเขา “คุณช่วยถามคำถามนั้นอีกครั้ง”

ไคล์ พยักหน้า“ ฉันถามว่าเธออยากเป็นคนในครอบครัวของฉันไหม”

“ เรื่องแบบนี้ยังจะถาม? แน่นอนว่าฉันเต็มใจ! หนึ่งพันเต็มใจ หนึ่งหมื่นเต็มใจ!” ลูซี่ ตอบด้วยความตื่นเต้นไม่สามารถระงับอารมณ์ของตัวเองได้และน้ำตาก็เอ่อล้นออกมาจากดวงตาสีอำพันไหลผ่านใบหน้าที่ขาวและบอบบางของเธอ

หลังจากสูญเสียคนที่เธอรักไปเธอก็มาอยู่ที่บ้านของ ไคล์ และตั้งหน้าตั้งตารอคอยอยู่ทุกวัน ตอนนี้ประโยคนี้เหมือนคำสัญญาบอกให้เธอรู้ว่าการรอคอยของเธอมันคุ้มค่า

“ ฉันวางแผนที่จะสร้างตระกูล'คาร์ล' เพื่อเป็นรากฐานแห่งอำนาจส่วนตัว และเธอจะเป็นคนรักของฉันและเป็นคนของตระกูลคาร์ลด้วย" ไคล์ ยิ้มเบาๆแล้วยกมือเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเธอ

ลูซี่ น้ำตาคลอและถามเบา ๆ ว่า“ ฉันเป็นคนแรกที่เข้าร่วมตระกูลหรือเปล่า”

“เอ่อ…แน่นอน” ไคล์ ตอบกลับอย่างรวดเร็วเพราะ โลแกน ยังคงทำภารกิจทดสอบอยู่ ดังนั้นจึงถือได้ว่าเข้าร่วมตระกูลแค่เพียงครึ่งเดียว

ลูซี่ จ้องมองไปที่ ไคล์ และรวบรวมความกล้าพร้อมกับเอ่ยถามขึ้น:“ เราจะแต่งงานกันเมื่อไหร่?”

“เธอเพิ่งจะอายุ 17 ปี ก็อยากจะแต่งงานแล้ว? อย่างน้อยก็ต้องรออีก 2-3 ปี”ขณะที่พูด ไคล์ ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้

“ ฉันไม่เล็กแล้วนะ”เมื่อ ลูซี่ ได้ยินเช่นนั้นเธอก็แอ่นหน้าอกเพื่อแสดงให้เห็นถึงส่วนโค้งส่วนเว้าที่น่าหลงไหลของเธอ

“ นางฟ้าตัวน้อย” ไคล์ ยิ้มและเพิ่งจะนึกถึงอะไรบางอย่างออก เขาพูดกับ ลูซี่ ว่า“ เธอควรหลับตาสัก 3 นาที ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอย่าลืมตา”

ลูซี่ พยักหน้าหลับตาลงอย่างรวดเร็วขนตาที่สวยงามสั่นเล็กน้อยและใบหน้าที่เหมือนนางฟ้ากำลังรอคอยอะไรบางอย่าง

ไคล์ เอื้อมมือไปในอากาศที่ว่างเปล่าแล้วดึงการ์ด 3 ใบออกมา

การ์ดใบแรกคือ การ์ด [เพิ่มชีวิต] ระดับสีฟ้า สามารถเพิ่มอายุขัย 30 ปี

“ฉันขออวยพรให้เธอมีสุขภาพดีและอยู่กับฉันไปนานๆ ”

ภายใต้เสียงของ ไคล์ การ์ด [เพิ่มชีวิต] ก็หายเข้าไปในร่างกายของหญิงสาวโดยตรง

ร่างกายที่น่ารักของ ลูซี่ กระตุกเล็กน้อยและ การ์ดเพิ่มชีวิตถูกใช้เพื่อปรับสมดุลของร่างกายโดยทางอ้อมและความมีชีวิตชีวาก็ดีขึ้นด้วย ร่างกายรู้สึกสบายและกระปรี้กระเปร่าขึ้นเป็นอย่างมาก

ไคล์ เอื้อมมือไปจับการ์ดใบที่สองซึ่งเป็นการ์ดไอเทม และเขาเปลี่ยนการ์ดที่อยู่ในมือเป็นวัตถุอย่างรวดเร็ว

วัตถุชิ้นนี้คือสร้อยคอแซฟไฟร์ที่มีอัญมณีแวววาวและเป็นสร้อยคอพลอยไพลินแซฟไฟร์รูปหัวใจ หรือที่ใครๆต่างก็เรียกว่าหัวใจมหาสมุทร มันเป็นงานฝีมือที่หรูหราและมีราคาแพงที่สุด

“ สาว ๆ น่าจะชอบสิ่งนี้…”

ไคล์ พึมพำขึ้นพร้อมกับสวมสร้อยคอให้กับ ลูซี่ แม้ว่าหัวใจมหาสมุทรจะมีราคาแพง แต่ก็เป็นเพียงหนึ่งในทรัพย์สมบัติที่มีมากมายมหาศาลของเขา

และการ์ดใบที่สามใบสุดท้าย การ์ดไบโอ[การป้องกันของเอลฟ์ธรรมชาติ]

ไคล์ ยกการ์ดขึ้นแล้วใช้การ์ดลึกลับที่สามารถใช้ได้แค่เพียงครั้งเดียวกับ ลูซี่ ทันที

ช่วงเวลาต่อมาในขณะที่การ์ดกำลังหมุนวนอยู่นั้น ในอากาศที่ว่างเปล่าจู่ๆก็เกิดพื้นที่บิดเบี้ยวและกลายเป็นกระแสหมุนวนเล็กๆขึ้น จากนั้นได้มีสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆบินออกจากกระแสหมุนวนนั้น

สิ่งมีชีวิตครึ่งจริงและครึ่งเสมือนที่มีรูปร่างเหมือนกับ เอลฟ์ และมีปีกเล็กๆอยู่ด้านหลัง ในตอนนี้มันกำลังขยับปากเล็กๆ ราวกับว่ากำลังสวดมนต์ที่อธิบายไม่ได้และทันใดนั้นแสงธรรมชาติได้อาบบนร่างกายของ ลูซี่ ที่ยังคงหลับตาอยู่

“จะเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

ไคล์ จ้องมองขั้นตอนทั้งหมดด้วยความประหลาดใจ แต่มันก็เร็วมากแสงธรรมชาติค่อยๆจางลงและภูตเอลฟ์ก็จางหายไป

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงอีกครั้ง

“แค่นี้?” ไคล์ ขมวดคิ้วขึ้น สิ่งมีชีวิตที่เป็น เอลฟ์ มันมีความเกี่ยวข้องกับเผ่าพันธุ์ระดับสูงในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของแอสการ์ด หรือไม่?

“ ไคล์ 3 นาทีแล้วฉันสามารถลืมตาขึ้นได้รึยัง” ลูซี่ กระซิบถามและเมื่อเธอลืมตา เธอก็เห็นหัวใจมหาสมุทรที่เธอสวมอยู่ปากเล็ก ๆ ของเธอก็เบิกกว้าง “ของสิ่งนี้มันล้ำค่าเกินไป ฉันไม่กล้าใส่”

“มันเหมาะสมกับเธอมาก เวลาปกติเธอก็ถอดมันเก็บไว้และถ้ามีงานเลี้ยงค่อยนำมันมาสวมใส่” ไคล์ แตะศีรษะของ ลูซี่ จากนั้นก็ถามขึ้นว่า“ ตอนที่เธอหลับตาเธอรู้สึกว่าร่างกายของเธอมีอะไรแปลกๆไหม”

"ร่างกายของฉัน? โอ้ใช่แล้ว ฉันมีความรู้สึกเหมือนไฟฟ้าช็อต และมันทำให้หัวใจของฉันเต้นเร็วขึ้น” ลูซี่ เอ่ยตอบ

เอลฟ์ โผล่ออกมามอบพรให้กับ ลูซี่ แล้วก็หายไป?

ไคล์ ขมวดคิ้วขึ้น ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่การ์ดคุณภาพสีฟ้าได้ไร้ประโยชน์ถึงเพียงนี้ แล้วยังเป็นการ์ดไบโอแบบใช้ได้แค่ครั้งเดียว.

“ ใช่แล้วฉันมัวแต่คุยกับคุณ ทำให้ลืมไปว่าฉันยังไม่ได้ซื้อวัตถุดิบสำหรับทำอาหารมื้อกลางวันนี้เลย” ลูซี่ แตะท้องของเธอ

“ไม่เป็นไรเราออกไปทานข้าวกันข้างนอกก็ได้”

ไคล์ เอ่ยชักชวนเธอออกไปทานข้าวนอกบ้าน

หลังจากที่ ลูซี่ เก็บหัวใจมหาสมุทรแล้ว พวกเขาทั้งสองคนก็พากันเดินออกจากบ้าน แต่ทันใดนั้นเองพวกเขาก็พบว่าด้านนอกมีฝนตกโปรยปรายลงมาเล็กน้อย

“ อา ฉันจะไปหาร่ม” ลูซี่ มองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่มืดมนและกำลังจะเข้าบ้านเพื่อเอาร่ม แต่วินาทีต่อมาฝนกลับหยุดตกโดยไม่มีสัญญาณแจ้งเตือนใดๆ

สายลมได้พัดพาเมฆสีดำครึ้มออกไปเผยให้เห็นแสงตะวันและสายรุ้งได้อย่างชัดเจน

นี่เป็นเรื่องบังเอิญ?

ไคล์ ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อยที่หน้าประตูบ้านและพบว่าสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นมันไม่ง่ายอย่างที่คิด