ไคล์ ยืนอยู่คนเดียวบนดาดฟ้าที่ผ่านการต่อสู้อันดุเดือดมาแล้วหลายครั้ง เขาจ้องมองไปที่ด้านหลังของ เซเบอร์ทูธ จนมันลับสายตาไป

เขาไม่ได้ติดตามไปจัดการ ปล่อยมันไปแบบนี้เป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุด

ไม่ว่าร่างกายหรือความแข็งแกร่งของ เซเบอร์ทูธ นั้นเหนือกว่า โลแกน มาก แต่ด้วยเหตุนี้ความเร็วจึงค่อนข้างเงอะงะและทักษะการต่อสู้นั้นแข็งแกร่งน้อยกว่า โลแกน มากเช่นกัน ดังนั้น ไคล์ จึงสามารถใช้เกราะแขนไวเบเนี่ยมตามความเร็วและยับยั้งกรงเล็บของ เซเบอร์ทูธ ได้ทัน

แต่มันก็เป็นแค่เพียงยับยั้ง ดาบเหล็กกล้าโซเดียมคาร์บอนยังเสียบคาอยู่อกของ โลแกน ดังนั้นการที่จะฆ่า เซเบอร์ทูธ โดยปราศจากดาบมันจึงเป็นเรื่องยาก

ท้ายที่สุดแล้วสิ่งสำคัญยิ่งกว่านั้นในตอนนี้เขาต้องไปดึงการ์ด การรักษาตัวเองจาก โลแกน ก่อนเพื่อหลีกเลี่ยงอุบัติเหตุ

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ไคล์ ก็พุ่งออกจากดาดฟ้ามุ่งตรงไปยังตำแหน่งของ นกอินทรียักษ์สีฟ้า อย่างรวดเร็ว

ห่างจากเมืองเล็กๆไป 3 ไมล์ในป่าต้นสนที่ชานเมืองใกล้ภูเขา

'อ๊าาา! '

มันเป็นเสียงกรีดร้องของคนแต่ก็เหมือนเสียงร้องคำรามของสัตว์ป่า ซึ่งเสียงนี้ทำให้นกจำนวนนับไม่ถ้วนตกใจและบินหนีไป

โลแกน ยังคงหอบหายใจอย่างหนักหน่วงอยู่บนพื้นดินโดยมีนกอินทรียักษ์สีฟ้าบินวนเวียนอยู่ด้านบนป่า ดาบยาวที่เคยปักคาอกของเขาในตอนนี้มันเปลี่ยนไปปักอยู่บนต้นไม้แทนโดยมีเลือดเหนียวข้นหยดลงบนพื้นอยู่ตลอดเวลาและดูเหมือนว่ามันเพิ่งถูกดึงออกมาอย่างเต็มฝืน

มีเพียงบาดแผลที่เกิดจากดาบเหล็กกล้าโซเดียมคาร์บอนเท่านั้นที่ยังไม่ได้รับการรักษา เพราะการรักษาตัวเองมันถูกยับยั้ง ดังนั้นจึงเห็นได้ชัดว่าบาดแผลมันหนักหนาสาหัสมากแค่ไหน

ถ้าเป็นมนุษย์ธรรมดาเกรงว่าคงตายไปหลายรอบแล้วหลังจากดาบถูกดึงออกไป

'สวบ! สวบ! สวบ!…'

เสียงเหยียบใบไม้ดังขึ้นและใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เมื่อ นกอินทรียักษ์สีฟ้า ที่บินอยู่ด้านบนเห็นการมาถึงของ ไคล์ มันก็ร้องออกมาด้วยความสุขจากนั้นมันก็บินขึ้นไปบนท้องฟ้าสีครามและหายเข้าไปก้อนเมฆ

“มาแล้วสินะ…แล้วไอ้หมอนั่นล่ะ” โลแกน เงยหน้าขึ้นจ้องมองชายหนุ่มที่เย็นชาตรงหน้าเขาอย่างอ่อนล้า

“ผมไล่มันไปแล้ว” ไคล์ ตอบอย่างใจเย็นและมอง โลแกน ที่บาดเจ็บสาหัสอย่างเฉยชา

ระหว่างทั้งสองอาจกล่าวได้ว่าเป็นศัตรูกันในระดับหนึ่ง และยังคงเป็นพันธมิตรในบางแง่มุม ก่อนหน้านี้ โลแกน มองเขาเป็นเหยื่อหากเขาอ่อนแอกว่าเขาก็คงตายไปนานแล้ว แต่ในเวลานี้สถานการณ์มันได้พลิกกลับ

โลแกน มีการ์ดสำคัญที่เขาต้องการสกัด และเขาถือว่า โลแกน เป็นเหยื่อของเขา แน่นอนผู้อ่อนแอย่อมตกเป็นเหยื่อของผู้ที่แข็งแกร่งกว่านี่เป็นกฏธรรมชาติ

แม้ว่า โลแกน จะได้รับบาดเจ็บสาหัสจนแทบจะทนไม่ไหวแต่ ไคล์ ก็ไม่สนใจ

ไคล์ ไม่เคยบอกว่าตนเองเป็นคนดีมีเมตตา ภายใต้ความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะแข็งแกร่งขึ้น เขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มันมา แม้จะให้เขาย้อนกลับไปเลือกอีกครั้งเขาก็จะยังยืนยันที่จะทำตามเจตนารมณ์เดิมของเขา เจตนารมณ์ที่จะแข็งแกร่งขึ้น!

แน่นอนความเมตตาเขาก็มีเช่นกัน แต่เขาจะมอบให้เฉพาะคนที่ยืนอยู่ข้างๆเขา ไม่ใช่คนที่หันคมหอกคมดาบมาทางเขาและเกือบจะพรากชีวิตของเขาไป

ไคล์ ละสายตาจาก โลแกน แล้วเดินไปดึงดาบเหล็กกล้าโซเดียมคาร์บอนออกจากต้นไม้จากนั้นก็ก้าวเดินเข้าไปหา โลแกน

“ นายจะฆ่าฉันที่นี่ใช่ไหม?” น้ำเสียงของ โลแกน อ่อนล้าและขมขื่นเขานั่งเอาหลังพิงต้นไม้ พร้อมกับเผยแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ

เขาไม่เต็มใจที่จะตายแบบนี้! เขาไม่ต้องการตายก่อน เซเบอร์ทูธ!

“ ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยคิดที่จะฆ่าคุณ แต่ตอนนี้ผมมาถึงจุดนี้แล้วและมันก็สายเกินไปที่จะเจรจา ผมคงปล่อยคุณไปไม่ได้” ไคล์ พูดออกมาอย่างแผ่วเบา

แม้ว่าเขาจะเอาการ์ดความสามารถมาจาก โลแกน แต่เขาก็ไม่สามารถปล่อยเสือกลับคืนสู่ป่าได้ เพราะความสัมพันธ์ที่เป็นศัตรูระหว่างพวกเขาทั้งสอง

“ตอนนี้ฉันจะพูดอะไรได้” รอยยิ้มขมขื่นของ โลแกน ปรากฏขึ้นเขาพยักหน้าเล็กน้อยจากนั้นหลังมือขวาที่ว่างเปล่าก็มีกรงเล็บแหลมคมสามอันโผล่ออกมาและเมื่อ ไคล์ เห็นเช่นนั้นเขาก็คิดว่า โลแกน ยังต้องการต่อต้านแต่เขาก็คิดผิด เขาเห็น โลแกน จ่อกรงเล็บทั้งสามไปที่หัวใจของตนเอง.

ไคล์ เหลือบมองและถามอย่างใจเย็น“ คุณต้องการทำอะไร”

“ ฉันอยาก…เจรจาใหม่!” โลแกน กัดฟันและจ้องไปที่ ไคล์ ที่อยู่ตรงหน้าเขา เขากล่าวออกมาอย่างช้าๆว่า“ ฉันต้องมีบางอย่างที่นายต้องการและสิ่งนั้นควรมีข้อจำกัดที่เกี่ยวข้องกับชีวิตของฉัน - มิฉะนั้นแล้วนายคงจะไม่ให้นกอินทรียักษ์ช่วยฉันออกมาจากที่นั่น ทั้งที่นายน่าจะปล่อยให้ไอ้หมอนั่นฆ่าฉันในตอนนั้น”

การช่วยเหลือ โลแกน ออกจากบนดาดฟ้าโดยนกอินทรียักษ์ กลายเป็นพิรุธให้ โลแกน ได้จับจุด

“ ผมไม่คิดเลยว่าคุณจะมั่นใจถึงขนาดใช้การฆ่าตัวตายมาเป็นข้อต่อรอง”

ใบหน้าของ ไคล์ เงียบสงบ แต่ในใจของเขาก็แอบถอนหายใจและไม่มีทางเลือกอื่นในเวลานี้

การ์ดความสามารถ สามารถดึงออกมาได้จากผู้ที่ยังมีชีวิตเท่านั้น ซึ่งไม่เหมือนการ์ดไอเทมที่สามารถฆ่าคนอื่นแล้วยึดของจากนั้นเปลี่ยนเป็นการ์ด

“ฉันทำได้แค่ลองพนันดู” โลแกน กล่าวออกมาอย่างหนักแน่นจากนั้นกรงเล็บอันแหลมคมก็แทงทะลุผิวกายของเขาไป

การรักษาตัวเอง ยังคงถูกยับยั้งดังนั้นบาดแผลที่เกิดจากกรงเล็บแทงจึงยังไม่ฟื้นฟู

ไคล์ เงียบไปครู่หนึ่งจากนั้นก็เอ่ยขึ้นว่า:“ ก็ได้ พูดสิ่งที่คุณต้องการ”

“ ดูเหมือนว่าสิ่งที่ฉันได้พนันไว้จะถูกต้อง” โลแกน ถอนหายใจเล็กน้อยแล้วเอ่ยขึ้นว่า:“ไอ้หมอนั่น เซเบอร์ทูธ มันต้องตาย!”

“ นี่ไม่มีปัญหาผมจะฆ่ามันให้คุณเอง” ไคล์ พยักหน้าเห็นด้วย เซเบอร์ทูธ คนนี้เป็นเจ้าหน้าที่ทหารของกองทัพเยอรมัน เมื่อกองกำลังพันธมิตรรุกเข้าสู่เยอรมนีเขาก็ต้องเจอมันอีกในไม่ช้าก็เร็ว

หลังจากได้ยิน ไคล์ โลแกน ก็ส่ายหน้าและพูดว่า“ ไม่ มันจะต้องถูกฉันฆ่าด้วยมือของฉัน”

“ เป็นไปไม่ได้” ไคล์ ปฏิเสธและมันก็มากเกินไป

“ ตราบใดที่นายช่วยฉันแก้แค้น นายจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ในอนาคตไม่ว่าจะการทดลองหรือเป็นอาวุธสังหารฉันจะยอมเชื่อฟังนายหมดทุกอย่าง!”

เมื่อ โลแกน เอ่ยถึงตรงนี้กรงเล็บอันแหลมคมก็ค่อยๆลึกเข้าไปในร่างกายเกือบจะสัมผัสกับหัวใจราวกับจะแสดงให้เห็นท่าทีอันหนักแน่นและคำมั่นสัญญาของเขา

และเงื่อนไขนี้ถูกโยนกลับไปให้ ไคล์ ตัดสินใจอีกครั้ง

เขาไม่ได้เอาชีวิตมาเป็นเงื่อนไขในการต่อรอง แต่เอาความภักดีมาเป็นข้อต่อรอง?

ไคล์ อยู่ในความเงียบอีกครั้งคราวนี้เขากำลังชั่งใจอย่างถี่ถ้วนเกี่ยวกับเงื่อนไขการเจรจาของ โลแกน

อีกด้านหนึ่งเป็นหมาป่าเดียวดายที่กำลังเข้าใกล้สถานการณ์ที่สิ้นหวัง หากรับเข้ามาก็จะเป็นผลดีต่อตระกูลที่กำลังจะสร้างขึ้นในอนาคต

แต่มันก็มีปัญหาอยู่ประการหนึ่งคืออีกฝ่ายอาจมีความเป็นไปได้ที่จะทรยศในอนาคต

ไคล์ ถามตรงๆ:“ ถ้าผมยอมรับเงื่อนไขของคุณ คุณจะแสดงความภักดีของคุณอย่างไร?”

“ ฉันขอสาบานด้วยเกียรติของฉันตราบใดที่นายสามารถช่วยฉันฆ่าศัตรู ไม่ว่านายจะให้ฉันทำอะไรฉันจะไม่มีลังเล หากผิดคำสาบานขอให้ฉันไม่ได้ตายดี” โลแกน พูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังและเต็มไปด้วยความคาดหวังพร้อมกับจ้องมองไปที่ ไคล์

“ ดี จำไว้ว่าคุณได้พูดสาบานอะไรไว้ในวันนี้”

จากนั้น ไคล์ ก็พูดต่ออีกว่า:“ผมจะช่วยคุณฆ่า เซเบอร์ทูธ!”

ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม เซเบอร์ทูธ จะต้องตาย