ใบหน้าของ วินเทอร์ โซลเยอร์ เย็นชาและปืนกลแกตลิ่งกระหน่ำยิงไปที่ สตีฟ อย่างต่อเนื่องปลอกกระสุนตกเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น

กระสุนทุกนัดยิงถูกโล่อดาแมน!

สตีฟ ยกโล่เดินเข้าไปใกล้เรื่อยๆและเมื่อถึงด้านหน้าของ บัคกี้ เขาก็ยืนมือออกไปจับปืนกลแกตลิ่งให้ปากกระบอกปืนชี้ขึ้นบนท้องฟ้าจากนั้นก็กวาดทุบโล่จากบนลงล่างไปที่ศีรษะของอีกฝ่าย

'ควับ'

เมื่อมือข้างหนึ่งถือโล่ซึ่งกำลังกวาดทุบและมืออีกข้างหนึ่งจับปืนกลแกตลิ่งดันปลายกระบอกปืนขึ้นไปข้างบนท้องฟ้า

ดังนั้นจึงทำให้ สตีฟ เผยให้เห็นหน้าท้องที่ไร้การป้องกัน

ดวงตาของ บัคกี้ นั้นดุร้ายและเขาไม่พลาดโอกาสนี้ แขนโลหะรวบเป็นหมัดแล้วกระแทกออกไปราวกับกระสุนปืนใหญ่

รวดเร็วแม่นยำและรุนแรง!

ตูม!

สตีฟ กรีดร้องหน้าท้องของเขาได้รับบาดเจ็บทั้งคนทั้งโล่กระเด็นไปด้านหลังล้มลงกับพื้นและกลิ้งออกไปไกล 10 เมตร

หลังจากการเปลี่ยนแปลงร่างกายของ วินเทอร์ โซลเยอร์ ในระยะยาวร่างกายของเขาไม่แพ้ ซุปเปอร์โซลเยอร์ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือแขนกลโลหะข้างซ้ายเนื่องจากเป็นอาวุธหลักมันสามารถรับแรงกระแทกได้ไม่กี่ตัน

นี่ยังดีที่เป็น กัปตันอเมริกา ถ้าเป็นคนธรรมดาน่ากลัวว่าจะตายหากถูกหมัดนี้ต่อยเข้าไป

อย่างไรก็ตาม สตีฟ ยังคงมีเหงื่อเย็นที่หน้าผากเขากุมหน้าท้องของเขาไว้ด้วยมือข้างหนึ่งส่วนมืออีกข้างถือโล่พยายามลุกขึ้นยืน

ในตอนนี้เขารู้แล้วว่า บัคกี้ เพื่อนรักของเขาไม่มีความรู้สึกใดๆหลงเหลืออยู่

และทันใดนั้นเสียงหวีดหวิวดังเข้ามาในหูของ สตีฟ ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมอง

บัคกี้ กระโดดลงมาจากท้องฟ้าโดยที่แขนกลโลหะข้างซ้ายกำหมัดเอาไว้แน่นแล้วกระแทกเข้าหา สตีฟ

'ตูม! '

สตีฟ หมุนตัวหลบหมัดซ้ายออกไปด้านข้าง!

หลังจาก สตีฟ หลบออกไปหมัดซ้ายของ บัคกี้ ก็กระแทกลงบนพื้นคอนกรีตแข็งทำให้เกิดรอยแตกราวกับใยแมงมุมขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางหนึ่งเมตรในทันที

“เกือบไป” สตีฟ กัดฟันเอาไว้แน่นหลังจากถอยออกไปได้ระยะหนึ่งเขาก็ขว้างโล่อดาแมนออกไปหา บัคกี้

โล่หมุนอย่างรวดเร็วและตัดผ่านอากาศพุ่งตรงไปที่คอของ บัคกี้ อย่างรุนแรง

ใบหน้าของ บัคกี้ ยังคงเย็นชาเขาดึงมือซ้ายออกจากพื้นคอนกรีต และยกมือกลโลหะกวาดทุบไปที่โล่อดาแมนในทันที

ตูม!

เสียงปะทะกันระหว่างโล่อดาแมนและหมัดโลหะดังลั่น คราวนี้โล่กลมไม่ได้กลับไปหา สตีฟ แต่มันปลิวออกไปทางด้านข้างและตรงเข้าไปในห้องโดยสารของรถบัสที่จอดอยู่ข้างถนน

สตีฟ สูญเสียโล่ซึ่งเป็นตัวช่วยที่สำคัญในการรับมือกับ บัคกี้!

แต่เขาไม่ถอยแม้ว่าจะได้รับบาดเจ็บและตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบเขาคายเสมหะที่เป็นเลือดออกมาและตั้งท่าเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้ในระยะประชิด เขาพูดด้วยความภาคภูมิใจว่า:“นายก็รู้ฉันสู้ได้ทั้งวันทั้งคืน”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ บัคกี้ หยุดชั่วคราวเป็นเวลาครึ่งวินาทีและมีคลื่นอารมณ์ปรากฏขึ้นเล็กน้อยในดวงตาของเขาซึ่งหายไปอย่างรวดเร็วและคืนความเฉยเมยแบบเดิม

“ มาเลย บัคกี้! ฉันจะทำให้นายนึกออกเอง!” สตีฟ เดินเข้าไปหา บัคกี้ ที่อยู่ห่างออกไป 5 เมตรพร้อมกับพูดอย่างเย็นชา

บัคกี้ ยังคงเงียบและไม่พูดอะไร แต่เขาเอื้อมมือไปข้างหลัง

โดยไม่พูดพร่ำทำเพลงปืนกลถูกยิงกระหน่ำเข้าไปที่ สตีฟ ในทันที

“นายเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ สไตร์นายมันไม่ใช่แบบนี้” สตีฟ ยิ้มออกมาอย่างขมขื่นพร้อมกับวิ่งเข้าหาบังเกอร์ที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียงซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตรเพื่อหลบกระสุน

“กัปตันคุณพอจะว่างมาช่วยด้านนี้บ้างไหม?”

ไม่ไกลออกไป นาตาชา ตะโกนเสียงดังพร้อมกับยิงต่อสู้กับทหารติดอาวุธ 4 หรือ 5 นาย ผมสีแดงสดพลิ้วไหวราวกับเปลวไฟและท่าทางที่แข็งแกร่งของเธอนั้นช่างสวยงาม

“งานของผมทางด้านนี้ก็แน่นเหมือนกัน!” สตีฟ ตอบอย่างไม่เต็มใจเขานั่งพิงรถสีเหลืองที่จอดทิ้งไว้และกระสุนยังคงสาดเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

“ กัปตัน มีรถหุ้มเกราะติดอาวุธมุ่งหน้าไปหาคุณ!”

แซม ที่บินอยู่บนอากาศมองดูทั้ง 2 คนที่ถูกกระหน่ำยิงอยู่ด้านล่างและสังเกตุเห็นรถหุ้มเกราะติดอาวุธวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะตะโกนเสียงดังออกมา

“ นี่ซักจะเป็นปัญหา!” สตีฟ พึมพำและมองไปที่เรือเหาะบรรทุกเครื่องบินที่กำลังลอยขึ้นเขาก็ตะโกนบอก แซม ว่า:“ ไม่ต้องห่วงเรา ก่อนอื่นนายต้องไปที่เรือเหาะฉันและ นาตาซา จะรีบตามไปโดยเร็วที่สุด!”

"โอเค!" แซม พยักหน้าและปีกกลโลหะก็โบกสะบัดแล้วบินไปยังทิศทางของเรือเหาะบรรทุกเครื่องบินที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่ไมล์

ในขณะที่ สตีฟ ตะโกนบอก แซม กระสุนปืนกลก็ยังคงกระหน่ำยิงเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

สตีฟ เอนตัวอยู่ข้างรถจิตใจของเขากำลังคิดหาวิธีโต้กลับแต่ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิด “ บ้าเอ้ย มันไม่มีทางเลยรึยังไง”

ด้วยสถานการณ์ในปัจจุบันไม่มีวิธีพลิกกลับสถานการณ์ได้ เขารู้สึกมืดแปดด้าน

ทันใดนั้นจู่ๆก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น“ คุณอยากจะยอมแพ้ไหมกัปตัน”

“ ไม่แน่นอน…” สตีฟ ตอบโดยไม่รู้ตัวทันใดนั้นก็หยุดชะงักแล้วมองไปด้านข้าง เขาเห็นหุ่นจักรกลตัวเล็กนั่งอยู่ที่เบาะหลังของรถ

สตีฟ ถามอย่างสงสัย:“ คุณเป็นใคร”

“ผมชื่อ วิสท์” หุ่นเหล็กจักรกลดึงฟันเหล็กแถวหนึ่งออกมาและพูดว่า“เจ้านายของผม คุณไคล์ ส่งผมมาที่นี่เพื่อช่วยคุณ”

“ไคล์ ส่งมา?” เมื่อเขาได้ยินว่า ไคล์ ส่งมาใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความสุขและเขาก็ถอนหายใจ

ไคล์ มักจะคอยช่วยเหลือเขาอยู่เสมอ!

“เอาล่ะ กัปตัน เชิญคุณขึ้นรถมาได้แล้ว!”วิสท์ กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ขึ้นรถ?" สตีฟ กระพริบตามองไปที่รถสีเหลืองซึ่งจอดเป็นบังเกอร์ให้เขา แต่ก็ไม่คิดอะไรให้มากความเขาเปิดประตูและนั่งลงในที่นั่งคนขับ

“รบกวนคาดเข็มขัดนิรภัยด้วย” วิสท์ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เลียนแบบเหมือน ไคล์

สตีฟ รู้สึกเหมือนว่าเขากำลังจะขโมยรถแต่ก็ทำได้แค่เพียงทำตามอย่างเงียบ ๆ

วิสท์ ถือประกายแสงสีฟ้าที่ไม่รู้ว่าดึงออกมาจากไหน มันอ้าปากแล้วกลืนลงไปในครั้งเดียว“ เอาล่ะ พลังงานพร้อมแล้วโหมดการเปลี่ยนร่างก็พร้อมที่จะเริ่มแล้ว!”

วิสท์ กระโดดมาที่เบาะหน้าข้างๆ สตีฟ โดยที่ร่างกายของมันห่อหุ้มด้วยแสงไฟฟ้าที่ล้นทะลักออกมาจากร่างกายและมือกลก็สอดเข้าไปในตัวเครื่องผ่านเครื่องเสียง

“ การเชื่อมต่อสำเร็จ! โหมดหุ่นรบทำงาน!”

ด้านนอกรถ

บัคกี้ กระหน่ำยิงจนกระสุนหมดจากนั้นเขาก็โยนปืนทิ้ง และกำลังจะเปลี่ยนไปใช้เครื่องยิงจรวดบ้าง แต่ทันใดนั้นก็มีรถตำรวจเปิดไซเรนวิ่งเขามาจากถนนด้านหลัง

"หยุด! วางอาวุธลงแล้วยกมือขึ้นไว้บนหัว!”

ในทันทีเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายลงจากรถก็ทำการล้อมรอบ นาตาชา ที่เพิ่งจัดการกับกลุ่มติดอาวุธหลายคนไป

นาตาชา แค่นเสียงอย่างเย็นชาและยอมจำนนอย่างไม่เต็มใจภายใต้จุดแสงสีแดงบนร่างกายที่เล็งมาจากปืนหลายกระบอก

รถหุ้มเกาะติดอาวุธเกือบ 10 คันมาถึงและหยุดรถใกล้รถคันสีเหลือง พร้อมกับเล็งปืนไปที่รถคันนั้นในทันที

หัวหน้าทีมตะโกนขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา:“ ลงจากรถ! ถ้าไม่อย่างงั้นเราจะยิง....!”

ไม่มีการตอบสนองใดๆจากภายในรถคันสีเหลือง

เมื่อไม่มีการตอบสนองเหล่าเจ้าหน้าที่ที่ล้อมอยู่รอบๆเตรียมพร้อมที่จะโจมตี แต่ทันใดนั้นจู่ๆรถคันสีเหลืองก็สั่นเล็กน้อยและไฟก็สว่างไสวจากนั้นเสียงเพลงก็ดังออกมาจากข้างในรถ

ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อแบบนี้ยังมีกะจิตกะใจที่จะเปิดเพลงฟัง!?

เจ้าหน้าที่ระดับสูงหลาย 10 นายของไฮดราและ บัคกี้ ต่างก็มองไปที่รถคันสีเหลืองด้วยแววตาสงสัย

แต่ทันใดนั้น หัวหน้าทีม ก็ตะโกนขึ้น “อย่าไปสนใจ ฆ่ามัน!”