"ฆ่า!"

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วทั้งสนามรบตามแนวชายแดนของเยอรมัน กองกำลังพันธมิตรนับหมื่นได้บุกทะลวงฝ่าแนวป้องกันทำลายป้อมปราการทำลายปืนใหญ่เลเซอร์ เข้าปะทะกับกองทัพเยอรมัน โดยที่ทัพของเยอรมันไม่สามารถต้านทานได้เลยและมันกลายเป็นการฆ่าอยู่ฝ่ายเดียว

ภายใต้ฝนที่ตกหนัก ทหารเยอรมันล้มลงราวกับทุ่งข้าวสาลีที่ถูกเก็บเกี่ยว และในไม่ช้ากองทัพเยอรมันที่สูญเสียปืนใหญ่เลเซอร์ก็พ่ายแพ้และหนีเข้าไปในดินแดนด้านใน

“ ไคล์!" ท่ามกลางทหารสัมพันธมิตร ฟิวรี วิ่งไปหา ไคล์ ที่ยืนอยู่บนปืนใหญ่เลเซอร์

“ฟิวรี ผมยังมีบางอย่างที่ต้องทำเอาไว้เจอกันอีกทีในเมืองหลวงของเยอรมัน” ไคล์ ปลดฮูดเวนอมออกแล้วพยักหน้าให้ ฟิวรี ที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตรจากนั้นก็หันหน้าพุ่งเข้าไปในทิศทางที่ โลแกน วิ่งไป

ฟิวรี มองตามเงาด้านหลังของ ไคล์ พร้อมกับส่ายหน้าออกมา

“ผู้ชายคนนี้ไม่ชอบนำทัพแต่กลับชอบไปไหนมาไหนตามใจ.…” ฟิวรี ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ แต่ ไคล์ มักจะปรากฏตัวในช่วงเวลาที่วิกฤตที่สุดและสามารถพลิกกลับสถานการณ์ได้อยู่เสมอ.

และการปรากฏตัวของ ไคล์ ซึ่งเป็นผลจากรัศมีของวีรบุรุษสงครามสามารถสร้างความกดดันทางจิตใจอย่างมากให้กับทหารข้าศึกและยังทำให้ทหารฝ่ายตนเองมีขวัญกำลังใจเพิ่มขึ้นอีกด้วย

นี่คือความแตกต่างระหว่างฮีโร่กับวีรบุรุษซึ่งเป็นสิ่งที่ฮีโร่ไม่สามารถทำได้ในสนามรบขนาดใหญ่เช่นนี้

ไคล์ วิ่งออกจากสนามรบระหว่างกองกำลังพันธมิตรและเยอรมัน ตามตำแหน่งที่ นกอินทรียักษ์สีฟ้า มอบให้เขาพุ่งไปยังทิศทางของภูเขาลูกหนึ่งอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นไม่นาน ไคล์ ก็มาถึงป่าทึบที่เชิงเขาหยุดชั่วคราวและมองไปรอบ ๆ

จะเห็นได้ว่าเส้นทางเล็ก ๆ ไปยังภูเขาต้นไม้ใบหญ้าล้วนถูกทำลาย รอยกรงเล็บที่เรียบเนียนและเลือดที่ไม่สามารถปกปิดได้กระจายตกอยู่ในบริเวณพื้นโดยรอบ และมีร่องรอยมุ่งหน้าขึ้นไปยังยอดเขา

มีเสียงการต่อสู้ดังขึ้นพร้อมกับเสียงร้องคำรามดังมากับสายลมในภูเขาส่งผ่านเข้ามาในหูอย่างชัดเจน

“ หมาป่าเดียวดาย กับ เสือเขี้ยวดาบ อืม” ไคล์ พึมพำกับตัวเองและรีบวิ่งไปที่ภูเขาและในไม่ช้าฉากคนสองคนต่อสู้กันอย่างดุเดือดบนยอดเขาก็ปรากฏอยู่ในสายตา

หลายร้อยเมตรบนยอดเขามีต้นไม้ไม่มากนัก อีกด้านเป็นหน้าผาสูงชัน

บนเนินเขาถัดจากหน้าผา โลแกน และชายร่างกำยำต่อสู้กันอย่างดุเดือด ทั้งสองมียีนของสัตว์ป่าที่ทำให้ร่างกายแข็งแกร่ง และกรงเล็บที่แหลมคมของทั้งคู่ได้ทิ้งบาดแผลลึกจนเห็นกระดูกลงไปในร่างกายของแต่ละฝ่ายและพวกมันก็สามารถฟื้นฟูร่างกายกลับมาเป็นดังเดิมได้อย่างรวดเร็ว

ยีนสัตว์ป่ากลายพันธุ์ชนิดเดียวกันที่มีความสามารถในการรักษาตัวเอง โลแกน และ เซเบอร์ทูธ นั้นดุร้ายและกระหายเลือดทั้งสองฝ่ายต่างก็ถาโถมเข้าฆ่าฟันกันโดยไม่มีใครยอมใคร

หลังจากที่ ไคล์ มาถึงยอดเขา โลแกน และ เซเบอร์ทูธ ก็หันมาจ้องมองเขาทันที

เมื่อ โลแกน เห็น ไคล์ ใบหน้าของเขาก็ยังคงเย็นชาโดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ และเขายังคงพุ่งเข้าต่อสู้อย่างดุเดือด

ส่วน เซเบอร์ทูธ เมื่อมองเห็น ไคล์ ใบหน้าที่กว้างและหยาบกร้านก็เปลี่ยนสีทันทีและแม้แต่การเคลื่อนไหวก็หยุดชะงักลงจนเปิดโอกาสให้ โลแกน กวาดกรงเล็บอันแหลมคมเข้าหาเขา

แค่ โลแกน คนเดียวเขายังมีความมั่นใจที่จะฆ่า 60-70%

แต่ถ้าเพิ่ม ไคล์ ที่สงสัยว่าจะยืนอยู่ฝ่ายเดียวกับ โลแกน เขาก็ไม่มีโอกาสชนะ!

เซเบอร์ทูธ ล้มลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวดและดวงตาที่ดุร้ายและเย็นชาก็มองไปที่ ไคล์ อย่างระแวดระวัง แต่เมื่อเขาเห็นว่า ไคล์ แค่ยืนอยู่ด้านข้างมองการต่อสู้ของพวกเขาและดูเหมือนว่าไม่ต้องการเข้ามาแทรกแซง เซเบอร์ทูธ ก็โล่งใจเล็กน้อย

“แค่จัดการกับแกฉันไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นช่วย” โลแกน มองไปที่ เซเบอร์ทูธ ตรงหน้าเขาอย่างเย็นชาและดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเลือดและความเกลียดชังเขายกกรงเล็บขึ้นแล้วพูดว่า “ ฉันจะฆ่าแกด้วยตัวของฉันเอง!”

“นี่คือสิ่งที่แกพูดเอง แล้วอย่ามาเสียใจกับความจองหองของตัวเองก็แล้วกัน” เซเบอร์ทูธ ได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มเยาะและยืนขึ้นจากพื้นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพียงไม่กี่วินาทีบาดแผลบนท้องก็หายเป็นปกติ

หลังจากพูดจบเขาก็พุ่งเข้าหา โลแกน จากนั้นตบกรงเล็บอันแหลมคมโดยตรงและทำให้ โลแกน กระเด็นออกไปราวกับว่าวขาดสายจนเลือดสีแดงเข้มมากมายสาดกระจายลงบนพื้น

“แกคงคิดว่าก่อนหน้านี้ฉันใช้กำลังไปจนหมด? ก็แค่ล่อลวงแกเท่านั้น” เซเบอร์ทูธ พูดเยาะเย้ยไม่รอให้ โลแกน ลุกขึ้นเขาก้าวเดินเข้าหาอย่างรวดเร็ว

“ หลายปีมาแล้วแกก็ยังไม่ได้เรียนรู้บทเรียนอีกอย่างงั้นเหรอ? ยีนของเสือเขี้ยวดาบ เป็นยีนชั้นยอดในห่วงโซ่ระบบนิเวศตามธรรมชาติคือนักล่าอันดับบนสุดซึ่งอยู่สูงกว่าหมาป่าตัวน้อยอย่างแก!” เซเอบร์ทูธ กล่าวพร้อมกับคว้าจับไปที่คอของ โลแกน แล้วยกขึ้นมาจากพื้นดิน

หุ่นของ โลแกน เป็นปกติตามมาตฐานในสายตาของคนทั่วไป แต่เมื่อเทียบกับร่างกายที่กำยำของ เซเบอร์ทูธ ซึ่งมีความสูงเกือบ 2 เมตร มันเป็นความแตกต่างที่ไกลกันเกินไป

เซเบอร์ทูธ ยก โลแกน ขึ้นด้วยมือข้างเดียวส่วนมืออีกข้างกางกรงเล็บแล้วแทงไปที่ช่องท้องของ โลแกน จนเลือดกระเด็นเซ็นซ่าน แต่ความสามารถในการรักษาตัวเองของ โลแกน ก็ทำให้บาดแผลหายไปอย่างรวดเร็ว

ไคล์ ที่ยืนมองอยู่ข้างๆก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ แต่เขาก็คาดการณ์เอาไว้แล้วว่ามันต้องเป็นเช่นนี้

ตอนนี้ โลแกน ไม่ใช่ วูล์ฟเวอร์ลีน ที่ฉีดโลหะอดาแมนเทียมเข้าสู่ร่างกาย ดังนั้นมันจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะเอาชนะ เซเบอร์ทูธ ด้วยลำพังเพียงคนเดียว

ท้ายที่สุดแล้วยีนเสือเขี้ยวดาบนั้นหาได้ยากและแข็งแกร่งยิ่งกว่า หมาป่าเดียวดาย ซึ่งไม่สามารถชดเชยได้ด้วยความเร็วและทักษะการต่อสู้

“ โลแกน ผมจะช่วยคุณให้สมปราถนาเอง” ไคล์ เอ่ยออกมาเบาๆ

ในการเจรจาครั้งก่อน โลแกน เสนอเพียงว่าเขาจะฆ่า เซเบอร์ทูธ ด้วยตัวเองและไม่ให้ ไคล์ เข้าร่วมต่อสู้

อย่างไรก็ตามเงื่อนไม่ได้บอกว่าฉันไม่สามารถให้ความช่วยเหลือสักเล็กน้อยในการต่อสู้..…

“ เวนอม. ไปช่วยโลแกน” ไคล์ เอ่ยกับ เวนอม เบาๆและดูเหมือนว่า เวนอม จะรู้ว่ามันหมายถึงอะไรจากนั้นของเหลวสีดำก็ลงพื้นเคลื่อนไปหา โลแกน ในทันที

เมื่อ เวนอม ออกไป บนร่างกายของ ไคล์ ก็เหลือเพียงแค่เสื้อแขนสั้นและกางเกงขายาวสบายๆ ซึ่งเขาได้เตรียมเอาไว้ล่วงหน้าก่อนมาที่นี่

ในตอนนี้ เซเบอร์ทูธ แทงกรงเล็บไปที่ท้องของ โลแกน อีกครั้งแล้วยก โลแกน ที่กำลังดิ้นรนไปที่ขอบหน้าผาลึกด้านข้างจากนั้นก็โยน โลแกน ออกไป

เมื่อเห็นว่า โลแกน ถูกโยนออกนอกหน้าผาสูงของเหลวสีดำก็กระโดดเกาะร่างของ โลแกน จากนั้นของเหลวสีดำก็ขยายห่อร่างของเขาอย่างแน่นหนาจนกลายเป็นชุดหนังสีดำที่ดูทะมัดทะแมง

ในช่วงเวลาต่อมาปีกสีดำก็กางออกจากด้านหลังโดยอัตโนมัติและ โลแกน ที่ถูกโยนออกไปนอกหน้าผาก็พลิกตัวขึ้นไปในอากาศแล้วร่อนลงมาที่พื้น

“ เวนอม ได้ครอบคลุมทั่วทั้งร่างกายทำให้ความแข็งแกร่งของ โลแกน เพิ่มขึ้น”

ไคล์ ยืนพิงต้นไม้จ้องมองดูการต่อสู้ด้วยท่าทางสบาย ๆ เขากำลังเฝ้าดูการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมซึ่งกำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า